Todos los capítulos de เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Capítulo 1 - Capítulo 10

"คิดผิดหรือคิดถูกที่ให้ไปอยู่หอพักเนี่ย" นาตยาบ่นพึมพำอย่างคิดหนัก เพราะที่นี่ไกลจากมหาวิทยาลัยพอสมควรแป้งร่ำจึงขอพ่อและแม่ไปเช่าหอพักอยู่ และตอนนี้ขึ้นปีสามแล้วงานที่อาจารย์สั่งก็เยอะขึ้น กว่าจะเดินทางกลับถึงบ้านและทำงานก็เสียเวลาไปพอสมควร เธอจึงคิดว่าออกไปเช่าหอพักใกล้ ๆ มหาวิทยาลัยจะดีกว่า ที่สำคัญก็มีวาวีออกไปพักอยู่ด้วย ทั้งคู่อยู่ตึกเดียวกันแต่อยู่กันคนละห้องเพื่อความเป็นส่วนตัว ไม่เช่นนั้นพ่อและแม่ของเธอคงไม่อนุญาต วันนี้เป็นวันย้ายเข้าหอ วายุจึงถูกแม่เรียกให้มารับน้องสาวไปส่งที่หอ และไหน ๆ แป้งร่ำก็อยู่ที่เดียวกันเขาเลยมารับไปด้วย "นั่นสิครับ จะพากันเกเรไหม" วายุที่ฟังอยู่นานพูดขึ้น มองไปทางน้องสาวแล้วลากสายตาคมกริบไปหาสาวน้อยหน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างแม่ของเธอ ด้วยต้องการจะดุทั้งวาวีน้องสาวและแป้งร่ำเพื่อนเธอกลาย ๆ ที่ปีกกล้าขาแข็งออกไปอยู่ตามลำพัง ที่สำคัญทั้งพ่อและแม่ก็ยอมด้วยสิ ไม่รู้ว่าเจอลูกอ้อนอะไรไปบ้าง ลูกคนเล็กแถมเป็นลูกสาวพ่อก็เลี้ยงแบบตามใจเสียเหลือเกิน "พี่ยุอย่ามาว่าหนู หนูออกจะเป็นเด็กดี" วาวีค้อนให้พี่ชายที่บังอาจมาดูถูกเธอ ถ้าจะมีแฟนเธอมีไปนานแล้ว เพราะเธอก

"เดินนำไปสิ ห้องไหน?" วายุพูดเสียงดุใส่เด็กดื้อหลังจากที่เห็นว่าวาวีปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้ว บอกว่าจะไปส่งที่ห้องก็ยังจะดื้อแพ่งไม่ยอมอยู่นั่น ทำราวกับว่าไม่อยากให้เขารู้ว่าห้องเธออยู่ไหนอย่างนั้นแหละ แป้งร่ำจึงต้องปล่อยมือจากหูกระเป๋าอย่างเลี่ยงไม่ได้ก่อนจะออกนำหน้าคนยกกระเป๋ากิตติมศักดิ์ไปยังห้องตน ซึ่งห่างจากห้องของวาวีเจ็ดห้อง ห้องในชั้นนี้มีทั้งหมดสิบเก้าห้องซึ่งแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งสิบห้องและฝั่งที่มีลิฟต์มีเก้าห้อง เพราะต้องแบ่งเนื้อที่ให้กับกล่องลิฟต์โดยสาร มีโถงทางเดินคั่นกลาง โดยห้องของแป้งร่ำและวาวีนั้นแยกออกไปคนละฝั่งของลิฟต์ ตอนมาจองนั้นในชั้นนี้ไม่มีห้องว่างติดกันเลยเพราะมารู้ช้าไป ทั้งคู่เลยคิดว่าได้ชั้นเดียวกันก็ดีแล้ว แป้งร่ำเดินมาหยุดที่ประตูห้องห้องหนึ่ง เธอหยิบกุญแจออกมาจากระเป๋าก่อนจะไขเปิดประตู เสร็จแล้วจึงหันไปยื่นมือเพื่อจะรับกระเป๋าจากพี่ชายเพื่อน "พี่จะเข้าไปด้วย เปิดประตูสิ" วายุสั่งเสียงเข้มพลางพยักหน้าไปที่ประตูสีไม้โอ๊กเข้ม ไม่สนฝ่ามือน้อยที่เขารู้ว่านุ่มเพียงใดที่ยื่นมาตรงหน้า "หนูอยู่ได้ พี่ไปหาวาเถอะ" แป้งร่ำที่คิดว่าคนตัวโตจะเข้าไปในห้องนั

ณ เวลา 17.12 น. วายุขับรถมาจอดที่ลานจอดรถของหอพักของสองสาว ทั้งที่เวลานัดคือ 18.00 น. แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรีบมานัก จอดรถได้วายุก็ต่อสายไปเร่งวาวี เพื่อให้หญิงทั้งสองรู้ว่าเขาได้มาถึงแล้ว จะได้รีบลงมาให้เห็นหน้า และก็ได้ดั่งใจจริง ๆ เมื่อวาวีเดินหน้ายุ่งออกมาจากตึก ด้านหลังมีแป้งร่ำเดินตามมาติด ๆ สายตาคมมองเลยน้องสาวไปยังคนด้านหลัง แล้วใจแกร่งก็เต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นชุดที่เด็กคนนั้นใส่ เธอใส่เสื้อยืดสีฟ้าครามและกางเกงขายีนสั้นครึ่งขาอ่อน อวดความขาวเนียนของเรียวขาให้คนอื่นได้มอง 'กางเกงที่ยาวกว่านี้ไม่มีหรือไงวะ!' เสียงตำหนิดังขึ้นในหัวของวายุแต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป เดี๋ยวเด็กมันจะเกลียดเอา "อะไรของพี่เนี่ย มาถึงก็โทรไปเร่ง หนูกำลังจัดห้องเพลิน ๆ แถมยังไม่ถึงเวลานัดด้วยอีกต่างหาก" วาวีบ่นทันทีที่ขึ้นมานั่งยังเบาะข้างคนขับ "ตั้งครึ่งค่อนวันแกทำอะไรอยู่ถึงจัดห้องยังไม่เสร็จ" วายุเถียงน้องกลับโดยที่สายตาเหลือบไปมองผู้หญิงอีกคนที่ขึ้นมานั่งยังที่นั่งตอนหลัง เธอสบตากับเขาเพียงนิดก่อนจะหันไปมองนอกกระจกรถเพื่อที่จะชมบรรยากาศด้านนอก "หนูก็พักผ่อนบ้างสิพี่" "พักผ่อนของแกคือเล่นเกมท

ไม่นานอาหารสดที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ ทั้งสามช่วยกันย่างช่วยกันกินอย่างสนุกสนาน ที่ทำให้เจริญอาหารก็คงจะเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วย จึงทำให้แป้งร่ำกับวาวีคอลื่นเป็นพิเศษ รับประทานหมูกระทะอย่างไร้อาการเลี่ยนหมูแต่อย่างไร หนำซ้ำที่บอกว่าจะลองดื่มคนละขวด ตอนนี้ทั้งสองสาวดื่มเข้าขวดที่สามเข้าไปแล้ว วายุที่ไม่อยากขัดใจสองสาวผู้อยากริลองจึงไม่อยากขัดใจ ถ้าเมาเดี๋ยวเขาจะดูแลเอง "เอานี่ กินอีก" วายุพูดพลางคีบชิ้นหมูที่สุกแล้วไปใส่จานตรงหน้าแป้งร่ำ เพราะเห็นว่าหมูย่างในจานเธอพร่องไปมากแล้ว "พี่ยุ ของหนูก็หมดแล้ว ย่างให้หนูด้วยสิ" วาวีผู้เป็นเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น ที่เห็นพี่ชายบริการเพื่อนจึงเรียกร้องความสนใจบ้าง "ของแกยังมีเต็มจาน มัวแต่กินสปาย กินหมูด้วยสิ" วายุดุให้น้องสาวที่ดูแล้วจะออกอาการมึนเมากว่าแป้งร่ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมคีบหมูชิ้นที่สุกแล้วไปใส่จานน้องสาว "ก็กินอยู่" วาวีดึงหน้ายุ่งที่โดนพี่ชายว่า มือน้อยจับตะเกียบคีบชิ้นหมูไปจุ่มในน้ำจิ้มแล้วนำเข้าปาก ขณะที่นัยน์ตาหวานเยิ้มมองดูสองชายหญิงตรงหน้า ที่พี่ชายของเธอคอยบริการดูแลแป้งร่ำเหมือนคู่รักโต๊ะข้าง ๆ "พี่ยุทำตัวเหมือนเป็นแฟนแ

เมื่อลิฟต์เคลื่อนขึ้นมาถึงชั้นของสองสาว วายุก็จับแขนทั้งสองคนแล้วดึงออกหลังจากประตูลิฟต์เปิดออก เลี้ยวไปทางห้องวาวีก่อนเพราะอยู่ใกล้กับประตูลิฟต์กว่า แต่อีกเหตุผลหนึ่งคืออยากไปส่งแป้งร่ำทีหลังนั่นเอง "เข้าห้องไปแล้วล็อกห้องให้เรียบร้อย" วายุสั่งน้องสาวขณะที่เธอกำลังไขกุญแจเข้าห้อง อีกมือหนึ่งยังจับแขนแป้งร่ำไม่ยอมปล่อย "รู้แล้วน่า.." วาวีลากเสียงรำคาญพี่ชายที่เอาแต่ออกคำสั่ง เร่งไขกุญแจเพราะอยากทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ๆ เต็มทน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเสียบลูกกุญแจไม่ลงล็อกเสียที เธอจึงง่วนอยู่กับตัวล็อกประตูเลยไม่ได้เห็นสองชายหญิงข้างหลังว่ากำลังยื้อยึดกันอยู่ "ปล่อยหนูสิ หนูจะกลับห้อง" แป้งร่ำพยายามใช้มือแกะนิ้วยาวที่แกร่งดั่งคีมออกจากท่อนแขนพลางสั่งชายตัวโตเสียงขุ่น ไม่รู้ว่าเขาจะลากเธอมาส่งวาวีทำไม น่าจะปล่อยให้เธอตั้งแต่ออกจากลิฟต์นั่นแล้ว คนยิ่งเวียนหัวอยู่ "เราเมา เดี๋ยวพี่ไปส่ง" วายุกระชากร่างบางกลับเมื่อเธอเอาแต่ถอยหลังห่าง สายตาคมกริบมองแก้มนวลที่แดงเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้วก็นึกหงุดหงิด ที่อยากรู้อยากเห็นจนได้เรื่อง นึกไม่ออกเลยว่าหากเด็กดื้อพวกนี้ไปแอบดื่มแล้วเมาอยู่กับคนอ