บททั้งหมดของ เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสือร้ายไม่ต้องคิดมากให้เสียเวลา ฉกปากลงไปหาดอกบัวตูมแล้วอ้างับยอดไตจนผลุบเข้าเต็มปาก เร่งดูดดึงยอดไตรุนแรงราวกับว่าอดอยากมาเป้นแรมปี อกอวบอีกข้างก็เลื่อนมือหนาไปนวดเคล้นอย่างเมามัน ความนุ่มหยุ่นของเต้าสาวทำให้เสือร้ายลุ่มหลงจนต้องกดใบหน้าคมลงไปคลุกเคล้าเกลือกกลั้ว สูดกลิ่นหอมละมุนเข้าปอดจนชื่นใจ "อื้อ พี่..พี่ยุ" แป้งร่ำครางเรียกคนด้านบนเสียงสั่น เจ็บหนึบที่เต้าทั้งสองข้างเมื่อโดนทั้งมือทั้งปากเขาฟอนเฟ้น แต่ความเจ็บปวดก็มีความสยิวซ่านเจือปนจนเธอเผลอแอ่นอกเข้าหาผู้ปรนเปรอ เลือดลมวิ่งพล่านไปทั้งตัวเมื่อเจอประสบการณ์ที่ไม่เคยพบพานมาก่อน ด้วยเพราะความเมามายที่ยังคงมี ทำให้เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับหลุมราคะที่พี่ชายเพื่อนเป็นคนขุดอย่างไร้การขัดขืน "เรานมโคตรใหญ่เลย หวานลิ้นดีด้วย" วายุพึมพำเสียงแหบพร่าอยู่เหนือยอดถัน พูดจบก็ย้ายไปดูดกลืนอีกข้างด้วยแรงที่ไม่ต่างจากข้างแรก เคลื่อนมือหนาลงไปยังสีข้างเนียนนุ่ม ไปหยุดบีบเนื้อแน่นที่สะโพกอิ่มก่อนจะวกเข้ายังกลางหว่างขา ซึ่งเป็นจุดหมายที่เขาประสงค์จะสัมผัสที่สุด วายุกดท้องนิ้วลงไปตามรอยแยกกลางกลีบเนื้อ บดขยี้จุดอ่อนไหวเพื่อเรียกอารมณ์ของคนตัวเล็ก

"อ่า.. ทำไมมันไม่อิ่มสักทีวะ" เสือหนุ่มผู้หิวโหยคำรามเสียงแหบพร่า ขณะที่สะโพกยังคงถาโถมเข้าใส่แก้มก้นอิ่มไม่หยุดหย่อน แม้ว่าก้นเนียนจะแดงเรื่อจากการโดนหน้าท้องแกร่งกระหน่ำตีมาเป็นเวลานานแล้วก็ตาม "พอ..พอแล้ว ไม่ไหว..แล้ว.." เหยื่อสุดสวยคร่ำครวญในท่าหมอบคลาน วางคางอยู่กับหมอนใบโตโดยที่สะโพกเธอถูกคนด้านหลังยกขึ้นสูงเพื่อรองรับการกระแทกกระทั้น ศีรษะเธอโยกคลอนไปตามแรงสับสะโพกของคนหื่นกาม อกอวบถูไถลกลิ้งบนที่นอน จนยอดไตหดเกร็งเพราะถูกับพื้นนุ่มมาหลายนาทีแล้วเธอโดนพี่ชายเพื่อนรังแกมาเนิ่นนานจนไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไรแล้ว แต่ที่รู้แน่ ๆ คือตอนนี้เนื้อตัวเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำรักของคนตัวโต ที่เขาได้ปล่อยออกมาได้ไม่รู้ตั้งกี่น้ำ สลับปล่อยข้างในตัวและราดรดบนตัวเธอ ตอนนี้ผ้าปูที่นอนสีกรมท่าจึงมีแต่คราบน้ำรักกระจายอยู่เต็มไปหมดแป้งร่ำกำลังจะขาดใจตายเพราะความเหน็ดเหนื่อยอย่างที่สุด ทั้งที่เธอเพียงแค่นอนรับแรงถาโถมจากคนหื่นกาม แต่เหตุใดเธอจึงอ่อนเรี่ยวแรงได้ถึงเพียงนี้ ขณะที่คนออกแรงโยกย้ายกลับดูเหมือนจะมีแรงเพิ่มขึ้นทุกที่ได้เปลี่ยนท่าใหม่ ช่างไม่ยุติธรรมกับเธอเอาเสียเลย "ไง โดนไป

"พี่ลงไปซื้อโจ้กมาให้ แล้วก็มียาคุมกับยาแก้ไข้ด้วย" วายุกระตุกยิ้มมุมปากให้กับสายตาค้อนขวับของคนบนเตียง หลังจากที่เธอได้ยินคำที่เขายัดเยียดความเป็นสามีให้ กระแทกกันจนน้ำเต็มเตียงขนาดนั้นเขาพูดผิดตรงไหนล่ะ ร่างกำยำเดินถือถาดใส่ถ้วยข้าวต้มเข้าไปยังฝั่งที่เด็กดื้อของเขานั่งอยู่ แล้ววางถาดไว้ที่โต๊ะเล็กข้างหัวเตียง หย่อนสะโพกนั่งขอบเตียงพร้อมกับยื่นมือไปวัดอุณหภูมิที่หน้าผากให้เธอว่าตอนนี้ไข้ขึ้นเปล่า เพราะก่อนที่เขาจะผละจากการตระกองกอดร่างนุ่มนี้ไปเมื่อชั่วโมงก่อน เขารับรู้ว่าตัวเธอร้อนรุม ๆ "ตัวร้อนกว่าเมื่อเช้าอีก ไข้น่าจะขึ้น รีบกินโจ้กแล้วกินยา" วายุพูดขึ้นเสียงเครียด จะไม่ให้เครียดได้อย่างไรก็ในเมื่อที่เธอเป็นอย่างนี้ต้นเหตุคือเขาทั้งนั้น เมื่อคืนมัวแต่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์เสียวสุข เลยลืมไปว่าร่างนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมนี้ไม่เคยมีประสบการณ์โดนกินแบบดุเดือดมาก่อน เลยฟาดเสียจนอิ่มแปล้ แป้งร่ำไร้แรงที่จะตอบโต้ ได้แต่มองไปยังถ้วยโจ้กที่กำลังส่งกลิ่นยั่วความหิวของเธออยู่ เป็นเพราะเมื่อคืนไม่ได้รับประทานอาหารเย็นเป็นกิจจลักษณะ ที่ลงท้องก็มีแค่ขนมขบเคี้ยวเท่านั้น แล้วยังต้องมาโดนพี่ชายของเพื

"เห็นเดินเขยก ๆ เจ็บมากเลยเหรอ?" วายุเอ่ยถามพลางจับต้นแขนนุ่มช่วยรั้งตัวเด็กดื้อของเขาตอนที่เธอหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟา แต่ไม่ต้องถึงสาเหตุที่ทำให้เธอบาดเจ็บเขาก็รู้ได้ว่าที่เธอเป็นนี้ก็เพราะต้องรองรับความหื่นของเขา "ก็เจ็บน่ะสิ" แป้งร่ำตอบพลางตวัดสายตาขึ้นค้อนให้คนต้นเหตุ นึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก็นึกโมโห คนบ้ากาม ทำไมถึงต้องทำเยอะขนาดนั้น "พี่ขอโทษ ครั้งหน้าจะทำเบา ๆ ก็แล้วกัน" วายุเอ่ยเสียงทุ้มอารมณ์ดีก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ เด็กตัวนุ่ม ก็พูดไปแบบนั้นแหละ ถึงเวลาจริง ๆ จะห้ามใจตัวเองไม่กระแทกแรงได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ "หมายความว่ายังไง?" แป้งร่ำถามเสียงแข็ง ตวัดสายตาเคืองให้คนข้าง ๆ "เอ้า เป็นผัวเมียกันเมียกันแล้วก็ต้องอึ้บกันเรื่อย ๆ สิ ใครจะบ้าอึ้บแค่ครั้งเดียว ลงแดงตายพอดี" วายุตอบน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่ใจนั้นจริงจังสุด ๆ ว่าจะต้องแนบชิดกับเด็กดื้อบ่อย ๆ เขาอดทนมานานแล้ว ไม่มีทางที่จะปล่อยโอกาสงามนี้ไปง่าย ๆ หรอก "พี่ยุ! ใครเขาจะทำกับพี่อีก" นี่เขาจะมาตู่ทำเรื่องอย่างว่ากับเธอได้อีกอย่างไร เมื่อคืนเธอพลาดเพราะเมาต่างหาก ถ้ามีสติดีใครเขาจะยอมให้ผู้ชายเชยชมง่าย ๆ กัน เขาเอ

วายุกลับมายังเพนต์เฮาส์ในสองชั่วโมงถัดมา ในมือทั้งสองข้างของเขามีถุงกระดาษใบโตซึ่งสกรีนร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์เนมหลากหลายร้านหลายถุง ร่างสูงหิ้วถุงกระดาษพะรุงพะรังก้าวมาหยุดยืนกลางห้องขณะที่สายตาก็กวาดมองหาเด็กดื้อที่เขาทิ้งให้เธออยู่คนเดียว "หายไปไหนนะ หรือว่ากลับไปแล้ว" วายุพูดกับตัวเองเสียงเครียดเมื่อมองหาแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ ชั้นล่างนี้เงียบเชียบราวกับไม่มีคนอยู่ ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างคนกังวล กลัวว่าตอนที่เขาออกไปซื้อเสื้อผ้าให้ พอแม่บ้านเอาชุดมาส่งแล้วคนตัวเล็กจะเปลี่ยนแล้วหนีกลับไปก่อน 'แต่เมื่อกี้เหมือนจะเห็นรองเท้าเธอยังอยู่ที่หน้าประตูนี่นา' วายุนึกขึ้นได้จึงได้หันไปมองยังบริเวณที่ถอดรองเท้าหน้าประตูอีกครั้ง ก็พบว่าเห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวยังวางแอบชิดผนัง จมูกโด่งพ่นลมหายใจโล่งอกที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เขากังวล ไม่อยากให้เธอกลับไปเองในสภาพนั้น เธอยังมีไข้แถมเดินไม่คล่อง หากกลับไปเองก็คงจะเดินทางลำบากไม่น้อย เมื่อเป็นแบบนั้นจึงทำให้วายุเดินถือถุงเสื้อผ้าขึ้นไปข้างบน เขาเดาว่าถ้าเธอไม่อยู่ด้านล่างก็น่าจะอยู่ในห้อง เธออยากจะเพลียเลยขึ้นไปนอนพัก เพราะเมื่อคืนเขาก