บททั้งหมดของ เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: บทที่ 11 - บทที่ 20

"ปวดฉี่ อยากเข้าห้องน้ำ" พูดจบวายุก็เดินผ่านเจ้าของห้องเข้าไปด้านในเพื่อที่จะเข้าห้องน้ำ ไม่รอฟังคำอนุญาตจากเจ้าของห้องคนสวยเลยแม้แต่น้อย "แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่ไปเข้าที่ห้องวาล่ะ!" แป้งร่ำตะโกนตามหลังคนตัวสูงที่กำลังจะเดินผลุบเข้าไปในห้องน้ำของเธออย่างถือวิสาสะ ถ้าเขาปวดห้องน้ำก็น่าจะเข้าที่ห้องของน้องสาวจะสนิทใจกว่าไหม ถึงเขากับเธอจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่วันเวลาที่ผ่านไปต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเรียนก็เกิดความเหินห่าง เลยทำให้เกิดช่องว่างของความสัมพันธ์ไปแล้ว ตอนนี้เธอจึงไม่ได้สนิทใจเหมือนแต่ก่อนแล้ว "เพราะพี่ต้องเดินมาส่งเราไง" วายุหันไปตอบเด็กขี้บ่นที่หวงแม้กระทั่งห้องน้ำก่อนจะเดินตีหน้ายุ่งเข้าห้องน้ำไป อุตส่าห์เดินมาส่งที่ห้องตั้งสองครั้งสองคราเลยนะ จะไม่สำนึกบุญคุณกันบ้างเลยหรือไง ครั้งก่อนน้ำสักอึกก็ไม่ได้ดื่ม "อะไรของเขา พูดเหมือนเราผิดเลย ไม่ได้อยากให้มาส่งสักหน่อย" แป้งร่ำบ่นพร้อมกับตวัดค้อนให้ประตูห้องที่มีคนเผด็จอยู่ในนั้น ปลดสายกระเป๋าออกจากบ่าแล้วนำไปวางยังชั้นวางของหน้าห้องนอน แล้วยืนรอให้ชายตัวโตเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วออกไปก่อน เธอจึงจะทำธุระส่วนตัวของตัวเองบ้าง ทั้งท

'ปากโคตรหวานเลย' เสียงดังขึ้นในหัวของผู้สำเร็จโทษหนุ่ม เมื่อปลายลิ้นได้สัมผัสกับผนังปากนุ่ม สัมผัสวาบหวามใสบริสุทธิ์ของเธอสร้างความสยิวซาบซ่านให้เขาไม่น้อย เด็กดื้อคงจะตกใจที่โดนแตะต้องไม่น้อย จึงได้ยืนนิ่งให้เขากอดจูบลูบคลำไร้อาการต่อต้านขัดขืน ขณะที่ลิ้นตวัดกวาดความหวานซาบซ่าน มือหนาก็ปล่อยต้นแขนแล้วเคลื่อนไปยังแผ่นหลังนุ่ม ลูบไล้อย่างย่ามใจก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปหาต้นคอเล็ก ประคองลำคอระหงด้วยฝ่ามือแกร่งไว้แล้วบดริมฝีปากเข้าใส่กลีบปากนุ่มแรงขึ้น เมื่อความกระสันทางอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนยากจะคุมให้อ่อนโยนได้ ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างคนช่ำชอง ความวาบหวามทำให้เขาเผลอตักตวงความหวานของเธอเต็มที่ วงแขนแข็งแรงเกี่ยวเอวคอดให้ร่างบางเข้ามาชิดจนแทบจะจมเข้ามาในอกกว้าง "อื้อ!" เสียงร้องประท้วงในลำคอพร้อมกับมือน้อยที่ผลักดันไหล่แข็ง ทำให้วายุรู้ว่าเด็กดื้อคงจะถึงขีดจำกัดในการกลั้นลมหายใจแล้ว จึงต้องยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งอาลัยอาวรณ์ ก็ยังจูบไม่สาแก่ใจเลยนี่นา "พี่ยุทำอะไร.." แป้งร่ำถามเสียงสั่น สองมือดันไหล่หนาไว้พยายามขืนตัวออกจากวงแขนแข็งทั้งสองข้างของคนหยาบคาย น้ำต

เดือนต่อมา ตั้งแต่ที่วายุช่วงชิงเอาจูบของน้องต่างสายเลือดมา เขาก็ไม่ค่อยได้เจอหน้าเธอเลย เพราะการงานของเขาที่ต้องออกต่างจังหวัดไปดูแลรีสอร์ตที่กำลังก่อสร้าง จะได้เจอก็ตอนที่แม่วานให้มารับวาวีตอนสุดสัปดาห์ที่จะต้องกลับไปค้างคืนที่บ้าน และก็ได้รับแป้งร่ำติดรถกลับไปด้วย ที่ผ่านมาเขาก็เจอแค่เพียงสองครั้งเท่านั้น แถมแป้งร่ำก็คอยเว้นระยะห่างจากเมื่อก่อน เธอคงระแวงจะโดนเขาจู่โจมอีกนั่นเอง วันนี้หลังจากที่วายุเคลียร์งานที่ต่างจังหวัดเสร็จแล้ว ก็ได้ขับรถเข้ากรุงในทันที หมายมั่นว่าอยากจะมาชวนวาวีไปรับประทานอาหารและเพื่อที่จะมาเจอหน้าเด็กดื้อ ที่เขามักจะเห็นหน้าเธอแว้บเข้ามาในความคิดอยู่บ่อยครั้งในตอนที่กำลังทำงานอยู่ วายุขับรถมาถึงหอพักของสองสาวในเวลา 19.18 นาฬิกา เมื่อจอดรถได้เขาก็ต่อสายไปหาวาวีเพื่อที่จะบอกว่าวันนี้เขาใจดีจะพาไปเลี้ยงข้าว และให้ไปชวนคนที่เขาอยากเห็นหน้าไปด้วย ตื๊ด.. ตื๊ด.. ตื๊ด.. "ทำไมไม่รับสายสักทีวะ" วายุบ่นให้น้องสาวเมื่อเขารอสายเป็นนานสองนาน ปกติวาวีจะรับสายในแทบจะทันทีที่มีคนโทรหา เพราะเธอจะไม่ห่างจากโทรศัพท์เหมือนกับวัยรุ่นทั่วไปที่ติดมักจะติดโซเซียล และช่วงเวลานี

สามชั่วโมงต่อมา ทั้งที่วาวีขอต่อเวลาไปสองชั่วโมง แต่พอเอาเข้าจริงวายุก็ปล่อยให้น้องสาวและน้องสาวต่างสายเลือดได้สนุกกับเพื่อน ๆ ไปอีกตั้งสามชั่วโมงจึงได้ชวนพวกเธอกลับ และครั้งนี้เขาก็ได้รับความร่วมมือจากสองสาวเป็นอย่างดี เมื่อแป้งร่ำและวาวีขอตัวกับเพื่อนร่วมสังสรรค์ว่าพวกเธอจะกลับ เพื่อน ๆ ของพวกเธอก็มีความประสงค์จะกลับด้วย แสดงให้เห็นว่าเด็กกลุ่มนี้ไม่ได้เด็กรักสนุกแบบสุดโต่งที่จะอยู่ท่องราตรีจนถึงร้านปิด เด็กกลุ่มนี้ยังรู้จักหักห้ามใจกับแสงสีเหล้าเบียร์ นั่นทำให้วายุพอใจกับกลุ่มเพื่อนของน้องสาวประมาณหนึ่ง วายุเดินนำหน้ากลุ่มนักศึกษาเพื่อออกไปยังลานจอดรถ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็คอยเงี่ยหูฟังบทสนทนาจากคนข้างหลัง ที่ไอ้หนุ่มหน้ามนชวนน้องสาวต่างสายเลือดของเขาคุยตลอด "แป้งกลับรถเรานะ เดี๋ยวเราไปส่ง" หนุ่มหน้ามนนามว่าอาร์ตพูดขึ้นในตอนที่เดินเข้าเขตลานจอดรถ ส่งยิ้มหล่อไปให้สาวที่เขารู้สึกดีด้วยตลอดสองปี เพื่อหวังว่าแป้งร่ำจะเห็นความจริงใจ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรากลับกับวา อาร์ตไปเถอะ" แป้งร่ำตอบกลับ อยู่ตึกเดียวกับวาวี อย่างไรเสียเธอก็ต้องได้ติดรถวายุกลับไปด้วย ไม่รู้จะให้อาร์ตมาเสียเวลาขับ

หลายวันต่อมา ก๊อก ๆ แกรก.. "อ้าวพี่ยุ มาทำไมเหรอ?" เจ้าของห้องคนสวยที่โดนเคาะเรียกเอ่ยถาม เมื่อเธอเปิดประตูห้องแล้วเจอหน้าหล่อของพี่ชาย ที่ถามก็เพราะเกิดความสงสัย จะว่าพี่ชายมารับกลับบ้านแต่วันนี้ก็ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ที่เธอจะต้องกลับไปนอนบ้าน แล้วเวลานี้ก็เป็นเวลาเกือบ ๆ สี่ทุ่มแล้ว ดึกเกินไปที่จะชวนออกไปรับประทานอาหารเย็น แล้วพี่ชายของเธอจะมาหาทำไม "พี่ชายมาหาน้องไม่ได้เหรอ พี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้" วายุตอบก่อนจะยกถุงหูหิ้วสีขุ่นที่มีอาหารประเภทเส้นแยกน้ำแยกเส้นอยู่ในนั้น "หนูกินข้าวแล้ว" วาวีตอบ ทั้ง ๆ ที่รับประทานอาหารเย็นไปแล้ว แต่พอมองเห็นเส้นสีขาวลวกจนนิ่ม มีเครื่องปรุงอยู่ด้านบน มีไอน้ำเกาะอยู่ที่ช่องว่างของถุง ก็อดน้ำลายสอไม่ได้ "แต่ดูเหมือนแกจะหิวอีกแล้วนะ เอาไปกิน" วายุกระตุกยิ้มให้กับอากัปกิริยาของน้องสาว ปากมันปฏิเสธแต่มองก๋วยเตี๋ยวตาเป็นมันเชียว "อืม แล้วอันนั้นล่ะ" วาวีรับถุงก๋วยเตี๋ยวมาจากมือพี่ชาย อดทักถุงก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ในอีกมือของพี่ไม่ได้ ไม่ได้ตะกละที่จะเอาอีกแต่เธอแค่สงสัย พี่ชายจะซื้อมาทำไมเยอะแยะ แถมในนั้นมีตั้งสองชุดแน่ะ "ก็ซื้อมากินเองน่ะสิ เข้าไป