บททั้งหมดของ เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: บทที่ 21 - บทที่ 30

สองวันต่อมา หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันแล้ว เหล่านักศึกษาหญิงชายก็ได้มานั่งพักที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ที่เป็นที่ประจำ เพื่อรอขึ้นเรียนในคาบบ่าย ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านในช่วงเข้าฤดูฝน มีกลิ่นอายของไอดินที่เป็นเอกลักษณ์ของฤดู ทำให้รู้ว่าอีกไม่นานฝนคงจะตกลงมาแน่ ๆ "เอ๊ะ ที่มันพี่ยุนี่ พี่ยุเล่นเฟซด้วยเหรอ?" วาวีพูดขึ้นพลางขมวดคิ้วเมื่อเธอเล่นโซเซียลอยู่ แล้วเลื่อนไปเจอรูปของแป้งร่ำ กดเข้าไปดูก็สะดุดชื่อและรูปรถคันโปรดของพี่ชายที่เข้ามาแสดงความรู้สึกต่อรูปของเพื่อน ถึงจะไม่ได้เห็นหน้าแต่ชื่อกับรถก็ทำให้วาวีรู้ว่านี่คือพี่ชายของเธอแน่ ๆ "คงใช่มั้ง" เจ้าของรูปตอบส่ง ๆ ทั้งที่รู้เธออยู่แก่ใจอยู่เต็มอกว่าคนคนนั้นเป็นพี่ชายของเพื่อน วายุขอบัญชีโซเซียลของเธอไปเมื่อสองวันก่อน เธอก็รอทั้งวันว่าเขาจะขอเป็นเพื่อนหลังจากนั้นแต่ก็เงียบ พอเมื่อเช้าเธอถึงได้เห็นบัญชีของวายุขอมาจึงได้กดรับเพื่อน ที่เขาขอบัญชีเธอแล้วหายไป เธอเลยเดาว่าเขาหายไปสมัครบัญชีโซเซียลอยู่นั่นเองเพราะรู้อยู่แล้วว่าวายุไม่เล่นโซเซียล ตอนที่เขาขอชื่อบัญชีโซเซียลของเธอคืนนั้นเธอก็แปลกใจไม่น้อย แถมพอเธอรับเขาเป็นเพื่อนแล้ว ก็มีบั

วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงการสอบปลายภาคของนักศึกษา วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบจึงทำให้ทุกคนดูกระชุ่มกระชวยเป็นพิเศษ เนื่องจากว่าจะได้หยุดพักยาวหลังจากที่ต้องตบตีกับข้อสอบหินของอาจารย์มาทั้งสัปดาห์"สอบเสร็จแล้ว เราไปเที่ยวผับกันนะวิว ฉลองวันเกิดแกด้วยไง แกยังไม่เคยไปเลยนี่" แป้งร่ำชวนวิวเพื่อนสนิท เรียนหนักมาตลอดทั้งเทอมเธอก็อยากไปปลดปล่อยบ้าง และวันนี้ยังเป็นโอกาสดีที่เป็นวันคล้ายวันเกิดของวิว หญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานที่ไม่เคยไปเที่ยวสถานที่อโคจรแบบเธอเลยสักครั้ง เธออยากจะพาเพื่อนไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย ส่วนเธอนั้นไปเต้นและฟังเพลงกับวาวีและแตงโมหลายต่อหลายครั้งแล้ว "ไม่อยากไปเลย ว่าจะกลับไปเก็บห้องแล้วก็เก็บเสื้อผ้า วันมะรืนจะไปหาหลานน่ะ" วิวปฏิเสธเพื่อน ปิดเทอมครั้งนี้พี่สาวของเธอชวนไปเที่ยวที่เกาะเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่เธอจะกลับมาช่วยแม่ที่ร้านเบอเกอรียาวไปจนถึงวันเปิดเทอม "ค่อยเก็บพรุ่งนี้ก็ได้ มีเวลาทั้งวัน ฉันอยากไปอ่ะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ..นะ.." แป้งร่ำยังคงคะยั้นคะยอ จะไปฉลองกับเพื่อนที่เคยเที่ยวด้วยกันก็ไม่ได้ วาวีเห็นว่านัดรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวเพราะวายุจ

กว่าวายุจะขับรถมาถึงที่ผับที่เด็กดื้อมาเที่ยวประจำก็ใช้เวลาไปตั้งชั่วโมงกว่า ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไรรถถึงได้ติดนัก ทำให้คนที่อารมณ์กำลังเดือดดาลที่จะมาจัดการเด็กหนีเที่ยวต้องหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม จอดรถได้วายุก็เดินเร็วเข้าไปด้านใน เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและเสียงกรี๊ดกร๊าดของนักท่องราตรี พานให้หัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำเพราะความโกรธา ยิ่งเต้นรัวกว่าเดิม เข้ามาถึงด้านในวายุได้เร่งส่งสายตามองเข้าไปในฝูงชน ที่บ้างนั่งดื่มอยู่ที่โต๊ะ บ้างก็ลุกขึ้นโยกย้ายตามจังหวะดนตรี แสงสีไฟระยิบระยับและความมัวสลัวทำให้เขาหาเด็กดื้อได้ลำบากมากขึ้น 'อยู่นั่นไง' วายุคิดในใจที่ในที่สุดเขาก็ไปสะดุดกับใบหน้ายิ้มระรื่นของแป้งร่ำขณะที่เธอกำลังชนแก้วกับเพื่อนนามว่าวิว สองสาวสวยดื่มกินพลางโยกตัวตามจังหวะเพลงปลุกเร้าที่ดีเจเปิด โดยไม่ได้สนใจสายตาโลมเลียของผู้ชายที่นั่งขนาบทั้งสองโต๊ะนั้นเลย ในตอนที่กำลังเดินก้าวไปยังโต๊ะของเด็กหนีเที่ยว วายุก็ได้เห็นเควินเพื่อนสนิทเดินจ้ำอาด ๆ ตัดหน้าไป ใบหน้าของเควินบ่งบอกถึงความเกรี้ยวกราดอย่างที่สุด แสดงให้รู้ว่าเควินกำลังโกรธอะไรบางอย่างหรือใครสักคน "เฮ้ย เค มาเที่ยวเหรอวะ

"แป้ง ตื่นได้แล้ว" วายุหันเขย่าพลางไปเรียกคนเมาที่นั่งคอพับคออ่อน พอบอกว่าเขาจะเลี้ยง เธอก็ดื่มเครื่องดื่มมึนเมาไปเสียเยอะราวกับว่าจะได้ดื่มแค่คืนนี้คืนเดียว พอพากลับขึ้นรถมาได้เธอก็หลับไปในทันที ถึงเธอจะไม่ได้เมามากชนิดที่เดินไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่คนสติเต็มร้อยที่จะเดินตรงทาง เขาจึงต้องช่วยโอบเอวช่วยพยุงเธอมายังรถ'ยัยขี้เมาเอ๊ย' ช่วยพยุงไปวายุก็ว่าให้เด็กเกเรไป การที่โอบเอวช่วยพยุงจนกายทั้งคู่แนบชิดกัน ทำให้เขาได้รับรู้ถึงความนิ่มของเธอ ถึงจะนั่งอยู่ในผับเป็นเวลาหลายชั่วโมงที่มีทั้งกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแชมพูก็ยังโชยมาเตะจมูกเป็นเนือง ๆ จนเขาต้องแอบสูดดมกลุ่มผมยาวไปหลายครั้งกว่าจะพากันเดินมาถึงรถ กลิ่นหอมละมุนทำให้วายุช่วยลดทอนความขุ่นเคืองที่เธอทำตัวเกเรไปได้โข แต่กับอารมณ์ในจิตใจส่วนลึกไม่สามารถลดไปด้วย มันกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณจนรู้สึกอึดอัดกลางหว่างขาไปหมด จนกระทั่งขับรถมาถึงที่หมายมันก็ไม่ยอมหายไป"อือ .. ถึงแล้วเหรอ.." แป้งร่ำถามเสียงอู้อี้ยานคางคล้ายคนละเมอพลางขยับตัวนั่งตัวตรง เธอไม่ใช่เมามายแบบไร้สติ แต่แค่มึน ๆ แล้วทรงตัวไม่ได้ปกติเท่านั้น พอ

"พี่ยุปล่อยหนู.." แป้งร่ำร้องเสียงยานนิด ๆ สติสัมปชัญญะอันมึนเมาทำให้เธอใช้สองมือแกะท่อนแขนแข็งแรงไม่ออก ทำไมเขาถึงได้แข็งแรงขนาดนี้นะ แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะตอนนี้เธอรับรู้ถึงร่างกายแข็งแกร่งยามที่เขาต้องออกแรงหิ้วเธอ เขาคงออกกำลังกายประจำจนเนื้อตัวมีแต่มัดกล้ามแน่ ๆ 'แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมความแข็งแรงของเขานะ ต้องหาทางรอดจากมือแกร่งนี้ก่อนสิ' เสียงในหัวของเหยื่อสาวแย้งกันไปมา จนที่สุดแล้วแผ่นหลังของเธอก็สัมผัสกับที่นอนนุ่มฟูและเด้งดึ๋ง เตียงนี้นอนสบายชะมัด ความอ่อนล้าจากน้ำเมาทำให้แป้งร่ำเคลิ้มไปกับความสบายของเตียงคิงไซซ์ไปชั่วขณะ "เตียงนอนสบายใช่ไหมล่ะ พี่นำเข้ามาเป็นแสนเลยนะ" วายุชวนคุยเมื่อเห็นว่าเหยื่อสาวนอนเอียงหน้ามองผ้าปูที่นอน เธอเลยไม่เห็นว่าเขากำลังเร่งแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตบนตัวอยู่ "โอย เวียนหัวจัง.." แป้งร่ำยกมือกุมหน้า เพราะร่างกายไม่แข็งแรงร้อยเปอร์เซ็นอยู่แล้ว ตอนที่เธอถูกเขาหิ้วทำให้ศีรษะห้อยลงนิด ๆ เลยทำให้เลือดหมุนเวียนไม่ปกติ ตอนนี้เธอจึงตาลายไปหมด "หึ ขี้เมา" วายุแสร้งว่าให้คนใต้ล่าง สายตาคมกริบเร่งกวาดมองทรวดทรงทรมานใจชายที่กำลังนอนงัวเงีย เธอมัวแต่กังวลกั