Todos los capítulos de เมื่อแฝดถูกเลือก ฉันจึงจากตระกูลมาเฟีย: Capítulo 1 - Capítulo 8

บ่ายวันถัดมา ฉันเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์กับทาง เอ็มไอที แล้วจึงเดินลงมาชั้นล่างการถ่ายภาพครอบครัวเสร็จสิ้นลงไปเรียบร้อยแล้วผ่านบานประตูห้องทำงานของพ่อที่เปิดอ้าไว้ ฉันมองเห็นรูปถ่ายที่เสร็จสมบูรณ์วางตั้งอยู่บนโต๊ะของเขา เบียงก้ายืนเด่นอยู่ตรงกลางในชุดราตรีสำหรับพิธีรับรองสถานะ มงกุฎแห่งตระกูลเบลลินี่ทอประกายระยับอยู่บนศีรษะของเธอไม่มีใครเอ่ยถึงการหายไปของฉันเลยสักคนทนายความประจำตระกูลนั่งอยู่ใกล้เตาผิง มีแฟ้มเอกสารหลายเล่มวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกาแฟ เบียงก้าเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฉัน"เอเลน่า ในที่สุดเธอก็เสร็จเสียที พวกเรากำลังรอกันอยู่เลย"ฉันมองไปยังเอกสารเหล่านั้น "รออะไรกันคะ"พ่อผายมือไปยังเก้าอี้ว่างตรงข้ามกับเขา "นั่งลงสิ ถึงเวลาจัดการเรื่องทรัพย์สินที่แกกับเบียงก้าจะได้รับในพิธีรับรองสถานะแล้ว"ฉันนั่งลง ทนายความเปิดแฟ้มออกแล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าพ่อพ่อทาบมือข้างหนึ่งลงบนแผ่นเอกสาร"พ่อจะโอนเงินสามสิบล้านดอลลาร์เข้ากองทุนทรัสต์ของเบียงก้า" เขาประกาศ "นอกจากนี้ เธอยังจะได้รับคฤหาสน์ริมแม่น้ำฮัดสัน และหุ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของเบลลินี่ โฮลดิงส์"ฉันนิ่งรอฟังว่าเขาจะพูดอะ

หนึ่งวันก่อนพิธีรับรองสถานะ ทุกคนในคฤหาสน์ตระกูลเบลลินี่ต่างก็ยุ่งจนหัวหมุนพ่อใช้เวลาช่วงเช้าทั้งหมดไปกับการตรวจทานรายชื่อแขก แม่คอยตรวจเช็กชุดราตรี เครื่องประดับ และของขวัญในพิธีของเบียงก้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความหวาดระแวงว่าความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยอาจทำลายวันสำคัญของลูกสาวสุดที่รักของเธอมาร์โก้ยอมทำตามที่เบียงก้าชี้นิ้วสั่งทุกอย่าง ทั้งไปรับเพื่อนๆ ของเธอที่สนามบิน ประสานงานกับฝ่ายรักษาความปลอดภัย และลงไปตรวจดูความเรียบร้อยของห้องบอลรูมด้วยตัวเองไม่มีใครเอ่ยถามฉันเลยสักคำว่าพร้อมหรือยังบนโต๊ะคอนโซลข้างประตูหน้าบ้าน มีซองเอกสารตอบรับเข้าเรียนจาก เอ็มไอที ของฉันวางอยู่ ฉันจงใจวางมันไว้ในที่ที่ไม่มีทางมีใครมองข้ามไปได้ทว่าไม่มีใครเปิดมันออกดู ไม่มีแม้แต่ใครสักคนที่ถามว่าทำไมมันถึงมาวางอยู่ตรงนั้นพวกเขามัวแต่วุ่นวายกับการเตรียมอนาคตให้เบียงก้า จนไม่ทันได้สังเกตเลยว่า ฉันได้เลือกทางเดินอนาคตของตัวเองไว้แล้วฉันเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินออกจากบ้านไป โดยไม่ได้บอกใครว่ากำลังจะไปไหนก่อนจะจากนิวยอร์กไป มีของสิ่งสุดท้ายอย่างหนึ่งที่ฉันต้องการนำติดตัวไปด้วยสร้อยข้อมือไพลินที่คุณย่

ตลอดหลายวันต่อมา มาร์โก้ออกจากคฤหาสน์ตั้งแต่เช้าตรู่ของทุกวัน และกลับมาอีกทีตอนดึกดื่นค่ำมืดเขาตามเช็กที่สนามบิน โทรศัพท์ไปยังโรงแรมทุกแห่งในเมืองที่เป็นของตระกูลเบลลินี่ และติดต่อทุกคนที่เขาพอจะจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินฉันเอ่ยชื่อถึงในที่สุด เขาก็เดินทางไปที่โรงเรียนมัธยมปลายของฉันตรงแผนกต้อนรับส่วนหน้า เขาแนะนำตัวเองว่าเป็นพี่ชายของฉัน และเอ่ยถามว่ามีใครรู้บ้างไหมว่าฉันไปอยู่ที่ไหนเจ้าหน้าที่ต้อนรับมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ"คุณเป็นพี่ชายของเอเลน่า เบลลินี่หรือคะ""ใช่ครับ ผมต้องตามหาตัวเธอให้เจอ""แล้วทำไมคุณถึงมาตามหาเธอที่นี่ล่ะคะ เธอเดินทางไป เอ็มไอที แล้วนี่"มาร์โก้พลันยืนนิ่งแข็งทื่อไปทันทีครูแนะแนวของฉันบังเอิญเดินผ่านมาแถวนั้นพอดี และเมื่อได้ยินชื่อของฉัน เธอก็ชะงักฝีเท้าลง"ขอโทษนะคะ" เธอเอ่ยพลางพินิจมองเขา "เมื่อกี้คุณบอกว่าเป็นพี่ชายของเอเลน่าใช่ไหมคะ""ครับ""แล้วทำไมคุณถึงไม่รู้ล่ะคะว่าเธอจะไปเรียนต่อที่ เอ็มไอที"คำถามนั้นเล่นเอาจุกจนพูดไม่ออก เขาไม่มีคำตอบใดๆ จะตอบเธอได้เลยครูแนะแนวจ้องมองเขา "เธอขอให้ทางโรงเรียนส่งสำเนาจดหมายตอบรับไปให้ที่บ

สี่ฤดูร้อนผันผ่าน ในที่สุดฉันก็สำเร็จการศึกษาจาก เอ็มไอทีตลอดระยะเวลาสี่ปีนั้น มาร์โก้ยังคงส่งข้อความหาฉันเรื่อยมาเขาไม่เคยโทรหาโดยไม่ถามความสมัครใจของฉันก่อน และไม่เคยพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฉันกลับไปนิวยอร์กอีกเลยข้อความส่วนใหญ่ของเขามักจะสั้นกระชับบางครั้งแม่ก็เข้าไปนั่งอยู่ในห้องของเธอนะพ่อเข้ายึดท่าเรือของตระกูลคาลาเบรเซได้แล้ว พ่อบอกว่าสักวันมันจะเป็นของเธอเบียงก้าย้ายออกจากคฤหาสน์ไปแล้วนะและมีบ้างในบางครั้ง:เธอจะกลับบ้านบ้างไหม เอเลน่าฉันเปิดอ่านทุกข้อความ แต่แทบจะไม่เคยตอบกลับไม่ใช่เพราะฉันยังเกลียดชังพวกเขา ความเกลียดชังจำเป็นต้องอาศัยความยึดติดผูกพันบางอย่าง ซึ่งฉันไม่มีความรู้สึกนั้นหลงเหลืออยู่อีกแล้วเอ็มไอที ได้กลายเป็นโลกทั้งใบของฉัน ฉันใช้เวลาแต่ละวันขลุกอยู่ในห้องแล็บ จมดิ่งอยู่ใต้กองเอกสารงานวิจัยและแบบจำลองการตัดสินใจในที่สุดศาสตราจารย์วอร์เรนก็อนุญาตให้ฉันเป็นผู้นำทีมวิจัยในส่วนที่ฉันเคยเสนอไว้ตอนสัมภาษณ์ครั้งแรกชื่อของฉันได้ตีพิมพ์ลงในบทความวิจัยเป็นครั้งแรกตอนที่ฉันอยู่ชั้นปีที่สามเมื่อได้รับอีเมลยืนยันการตีพิมพ์ ฉันจ้องมองหน้าจอนั้นอยู่นานเ