เริ่มรักทรยศ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ลานจอดรถใต้คอนโดเงียบกว่าด้านบนมาก แสงแดดจากภายนอกส่องลอดเข้ามาตามช่องเปิดของอาคารเป็นลำยาวบนพื้นคอนกรีตรถหลายคันจอดเรียงกันเป็นแถว แต่บริเวณรอบรถของธาม กลับดูว่างผิดปกติธามยืนชะงักอยู่กลางทางเดิน เมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับภาพที่ไม่คาดคิด ลินดายืนพิงรถของเขาอยู่ แขนกอดอก หลังกดกับตัวรถอย่างสบาย ๆ เหมือนคนที่ไม่ได้รีบร้อนจะไปไหน ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งจนแทบอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรเมื่อธามเดินเข้ามาใกล้ ลินดาก็เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบเกินกว่าคนที่เพิ่งจับได้ว่าสามีไปหาอดีตภรรยามุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย“มาหาภรรยาเก่าเหรอคะ”คำถามนั้นทำให้ธามอึ้งไปทันที หมือนโดนจับได้คาหนังคาเขา เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ สมองเหมือนหยุดคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ“คุณ…รู้ได้ยังไง” ลินดายักไหล่เบา ๆ เหมือนเรื่องที่พูดเป็นเรื่องเล็กน้อย“เมื่อคืนฉันเห็นข้อความในแชตคุณ”คำตอบนั้นทำให้ธามเงียบทันที คำพูดหลายอย่างที่เขาคิดจะอธิบายเหมือนจุกอยู่ในคอ เขามองลินดาอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรดีลินดามองสีหน้าเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะไม่ได้ดัง แต่ก็ชัดเจนพอจะทำให้เขารู้ว่าเธอกำล

เช้าวันต่อมาธามออกจากบ้านแต่เช้า รถของเขาวิ่งผ่านถนนในเมืองที่เริ่มมีการจราจรหนาแน่น แต่เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปที่บริษัทอย่างที่ควรจะเป็นสุดท้ายรถของเขาก็เลี้ยวเข้าไปจอดที่คอนโดหรูแห่งหนึ่ง ธามนั่งนิ่งอยู่ในรถสักพักก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วลงจากรถไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องคอนโดของภาวี เขากดกริ่งหนึ่งครั้งเสียงกริ่งดังอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ประตูจะเปิดออก ภาวียืนอยู่ตรงนั้นในชุดลำลอง ผมยาวของเธอถูกรวบลวก ๆ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นดีใจทันทีเมื่อเห็นเขา“ธาม!” เธอร้องออกมาอย่างตื่นเต้น“คุณมาแล้วเหรอ”ธามไม่ได้ยิ้มตอบเขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้อง สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างช้า ๆ ห้องดูต่างจากครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัดบนโต๊ะมีขวดเหล้าวางอยู่หลายขวด แก้วไวน์สองสามใบยังไม่ได้เก็บ โซฟามีหมอนอิงใหม่วางอยู่ ของตกแต่งหลายอย่างดูเหมือนเพิ่งซื้อมาไม่นานกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ยังลอยอยู่ในอากาศเหมือนเพิ่งผ่านงานสังสรรค์มาเมื่อคืน ธามมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย“เงินที่ฉันให้…” เขาพูดช้า ๆ“…เธอเอามาทำแบบนี้เหรอ” ภาวียักไหล่เหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไร“ก็ฉันอยาก

บ้านทั้งหลังเงียบลงราวกับเวลาโดนหยุดเอาไว้ ธามยืนนิ่ง สายตาแข็งกร้าวเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะตอบอะไรดี แต่ลินดาไม่รอเธอสบตาเขาอย่างไม่หลบ“คุณมีสิทธิ์มาว่าฉันด้วยเหรอ ในเมื่อคุณยังกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นเลย”มือของธามกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ เขากัดฟันก่อนพูดเสียงแข็ง“แต่ฉันไม่ได้ไปนอนกับเธอ!” ลินดาหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นจนเหมือนลมหนาว“ฉันก็ไม่ได้ไปนอนกับพี่คิรินเหมือนกัน”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด อากาศในบ้านเหมือนหนักขึ้นจนแทบหายใจไม่ออกลินดาส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนเบื่อการทะเลาะครั้งนี้เต็มที ก่อนจะสะบัดแขนออกจากมือของธาม“ฉันไม่อยากคุยแล้ว” พูดจบเธอก็เดินขึ้นบันไดทันที ทิ้งให้ธามยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าแข็งกร้าวลินดาเปิดประตูห้องนอนแล้วเดินเข้าไป เธอกำลังจะปิดประตู แต่ยังไม่ทันได้ทำมือของธามก็ผลักมันเปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเดินตามเข้ามาในห้องและปิดประตูเสียงดังปัง! ลินดาหันกลับมามองเขาทันที สีหน้าเย็นชาเหมือนกำแพง ธามเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมยังเต็มไปด้วยความโกรธที่ยังไม่ระบายออก“เดี๋ยวก่อน”“มีอะไรอีก” ลินดาถามเสียงเรียบ เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใ

แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้องอาหารผ่านกระจกบานใหญ่ ลินดาเดินลงบันไดมาช้า ๆ หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงเรียบง่าย ผมยาวปล่อยตรง ดูสุภาพเหมาะกับการไปทำงานที่ร้านพอเดินเข้ามาในห้องอาหารเธอก็ชะงักเล็กน้อย ธามนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว ชายหนุ่มอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เขานั่งเอนหลังเล็กน้อยเหมือนรอใครสักคนอยู่ พอเห็นลินดาเดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็เลื่อนมามองทันที“คุณยังไม่ไปทำงานเหรอ” ลินดาหยุดเดินครู่หนึ่งก่อนจะถาม “ฉันรอกินข้าวพร้อมเธอ” ธามส่ายหน้าเบา ๆคำตอบนั้นทำให้ลินดานิ่งไปวินาทีหนึ่งเหมือนจะไม่คุ้นกับคำพูดแบบนี้จากเขาเธอเดินมานั่งลงตรงข้ามเขาอย่างเงียบ ๆ อรนุชที่นั่งอยู่หัวโต๊ะมองทั้งสองคนก่อนจะยิ้มเล็กน้อย“ดีแล้ว แบบนี้ค่อยเหมือนผัวเมียหน่อย”คำพูดนั้นทำให้ทั้งธามและลินดามองหน้ากันโดยไม่ตั้งใจ แววตาของทั้งสองคนปะทะกันเพียงครู่เดียวก่อนจะหลบออกธามหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กในชาม พลางพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร“กินเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด”ลินดาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเริ่มกินข้าวเงียบ ๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูสงบ แต่ก็ยังมีความเก้อเขินบางอย่

“ผู้ชายที่ยังรักเมียเก่า…”“สุดท้ายก็จะกลับมาหาเมียเก่าอยู่ดี”บรรยากาศเงียบลงทันทีลินดายืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอเริ่มมีประกายของความโกรธชัดขึ้นแต่เธอก็ยังไม่พูดอะไรภาวีเหมือนจะพอใจกับผลลัพธ์นั้น เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะถอยหลังหนึ่งก้าว“ฉันแค่มาเตือน” เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาลินดายังคงจ้องเธอ ภาวีหันหลังช้า ๆ ก่อนจะเดินออกไปตามฟุตพาทอย่างสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่คำพูดของเธอยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ เหมือนระเบิดเวลาที่เพิ่งถูกวางไว้เงียบ ๆลินดายืนอยู่หน้าร้านของตัวเอง มือยังคงกำกุญแจแน่นหัวใจของเธอเต้นแรงกว่าปกติ และคำพูดของภาวีก็ยังดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุดค่ำวันนั้นบ้านของธามเงียบกว่าปกติ ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดสลัว ๆ เหมือนทุกวัน แต่บรรยากาศกลับดูหนักอึ้งอย่างแปลกประหลาดประตูบ้านเปิดออกช้า ๆ ลินดาเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าถือ เธอถอดรองเท้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปเหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ทั้งที่ธามกำลังนั่งอยู่บนโซฟาเขาเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่เห็นเธอเข้ามา สีหน้าของเขาดูงงเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เธอกลับเข้าบ้าน ลินดายังไม่ได้พูดอะไรกับเขาสักคำ“กลับมาแล้ว