LOGINความรัก…อาจเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของใครบางคน แต่สำหรับบางคน มันกลับกลายเป็นบาดแผลที่ลึกจนไม่อยากจะเชื่อในมันอีก นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากผู้ชายที่เคยรักผู้หญิงคนหนึ่งจนหมดหัวใจ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือ “การทรยศ” หลังจากวันนั้น เขาเลือกจะปิดหัวใจตัวเอง ไม่รักใคร ไม่เชื่อใจใคร และไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเข้ามาอีก จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นไหว “ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนอดีตภรรยาคุณนะคะ” และก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เธอกลับพูดประโยคที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล “ฉันท้องกับคุณจริง ๆ” นี่ไม่ใช่เรื่องราวของความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่เคยแตกสลายกับผู้หญิงที่กล้าพอจะยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ไม่เชื่อในความรักอีกต่อไป
View Moreความรัก…อาจเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของใครบางคน แต่สำหรับบางคน มันกลับกลายเป็นบาดแผลที่ลึกจนไม่อยากจะเชื่อในมันอีก
นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากผู้ชายที่เคยรักผู้หญิงคนหนึ่งจนหมดหัวใจ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือ “การทรยศ”
หลังจากวันนั้น เขาเลือกจะปิดหัวใจตัวเอง ไม่รักใคร ไม่เชื่อใจใคร และไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเข้ามาอีก
จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นไหว
“ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนอดีตภรรยาคุณนะคะ”
และก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เธอกลับพูดประโยคที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล
“ฉันท้องกับคุณจริง ๆ”
นี่ไม่ใช่เรื่องราวของความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่เคยแตกสลายกับผู้หญิงที่กล้าพอจะยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ไม่เชื่อในความรักอีกต่อไป
นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเอง ตัวละคร สถานที่ ไม่ได้อ้างอิง หรือพาดพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขออภัยไว้ ณ ที่นี้
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาให้กำลังใจนิยายเรื่องนี้ สามารถคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ หากชื่นชอบผลงานอย่าลืมกดหัวใจและกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะคะ
--------------------------------------------------------
มาทำความรู้จักตัวละครกันหน่อยนะคะ
พระเอก
ธาม ธราดล 35 ปี
ชายหนุ่มที่มาพร้อมบาดแผลที่กรีดลึกเป็นปม “ผมจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก... ไม่มีวัน”นางเอก
ลินดา ลินรดา 27 ปี เธอมาพร้อมหน้าที่ที่ไม่อาจเลี่ยงได้
“หนูไม่ใช่นางเอกละครที่จะไปรักษาใจใครได้นะ”⚡️⚡️ ⚡️⚡️ ⚡️⚡️ ⚡️⚡️
ความรัก…อาจเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของใครบางคน แต่สำหรับบางคน มันกลับกลายเป็นบาดแผลที่ลึกจนไม่อยากจะเชื่อในมันอีก
นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากผู้ชายที่เคยรักผู้หญิงคนหนึ่งจนหมดหัวใจ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือ “การทรยศ”
หลังจากวันนั้น เขาเลือกจะปิดหัวใจตัวเอง ไม่รักใคร ไม่เชื่อใจใคร และไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเข้ามาอีก
จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นไหว
“ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนอดีตภรรยาคุณนะคะ”
และก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เธอกลับพูดประโยคที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล
“ฉันท้องกับคุณจริง ๆ”
นี่ไม่ใช่เรื่องราวของความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่เคยแตกสลายกับผู้หญิงที่กล้าพอจะยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ไม่เชื่อในความรักอีกต่อไป
********************************************
©สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และฉบับเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เลียนแบบ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่ต่อไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานโดยมีลายลักษณ์อักษร การกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเอง
ตัวละคร สถานที่ ไม่ได้อ้างอิง หรือพาดพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขออภัยไว้ ณ ที่นี้
🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาให้กำลังใจนิยายเรื่องนี้
สามารถคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ
เวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งเดือนหลังจากวันที่ทั้งสองตกลงแต่งงานกันด้วยข้อตกลงที่ไร้ความรักช่วงเวลาที่ควรจะเต็มไปด้วยการเตรียมงาน ความตื่นเต้น หรืออย่างน้อยความคุ้นเคยที่เพิ่มขึ้น กลับผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีความคืบหน้า ไม่มีความใกล้ชิด ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะทำความเข้าใจกันมากขึ้นคฤหาสน์หลังใหญ่ของธามยังคงสงบนิ่งราวกับทุกอย่างหยุดอยู่ที่เดิม และค่ำคืนนี้ก็เช่นกันไฟในห้องนั่งเล่นเปิดทิ้งไว้ แสงสีส้มสลัวสะท้อนผนังเรียบหรูอรนุชนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมท่าทางเหมือนรอใครบางคนกลับบ้านทุกวัน แม้ใบหน้าจะสงบแต่แววตากลับแฝงความครุ่นคิดที่ไม่เคยจางลงเสียงประตูหน้าบ้านเปิดเบา ๆ พร้อมธามเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเหนื่อยล้า แสงไฟส่องให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาจาง ๆเขาถอดรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ ถอดสูทพาดแขนแล้วคลายเนคไทออกช้า ๆ ลมหายใจยาวถูกปล่อยออกมาเบา ๆ ราวกับภาระของทั้งวันยังคงกดทับอยู่บนไหล่กว้างนั้น“กลับมาแล้วเหรอ” อรนุชเอ่ยขึ้นตามปกติ น้ำเสียงไม่ได้เข้มงวด แต่ก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน“ครับ” ธามตอบสั้น ๆ โดยไม่มองหน้าแม่เดินผ่านห้องนั่งเล่นเหมือนต้องการเลี่ยงบทสนทนา“แกได้ไปหาลินดาบ้างไหม” อรนุชมองตา
ความเงียบแผ่คลุมอยู่ครู่หนึ่งจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินชัดเจน อรนุชหันไปมองลูกชายดวงตาสื่อความหมายให้พูดในสิ่งที่ควรพูด“พูดสิธาม” เธอเตือนเสียงเบาแต่หนักแน่น ธามสูดลมหายใจเล็กน้อยไหล่ขยับขึ้นลงเพียงนิดก่อนจะเอ่ยออกมา“ฉันขอโทษที่ปล่อยเธอกลับคนเดียว” น้ำเสียงราบเรียบไม่สูงไม่ต่ำไม่มีแววสั่นไหวของความรู้สึกผิด คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศอย่างแห้งแล้งลินดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเสียงสั้น ๆ แต่ชัดเจนเธอหันมามองเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก“แค่นั้นเหรอคะ” น้ำเสียงสุภาพทว่าสายตาแข็งขึ้นเล็กน้อย ธามเงยหน้ามองเธอแววตาทั้งสองชนกันเพียงเสี้ยววินาทีความเงียบระหว่างสายตานั้นเหมือนมีคำถามมากมายที่ไม่มีใครพูดออกมา“ฉันมีธุระด่วน” เขาตอบเพิ่มสั้น ๆ ราวกับนั่นคือคำอธิบายที่เพียงพอ ลินดายิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแต่ดวงตาไม่ยิ้ม“ค่ะ” คำเดียวสั้น ๆ แต่เย็นจัดเหมือนลมแอร์ที่พัดผ่านห้อง พิมดาวรีบแทรกขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป“เอาเถอะ อย่างน้อยก็มาขอโทษแล้ว เรื่องมันก็ผ่านไปเถอะลูก” เธอมองลินดาอย่างขอร้องทางสายตาแต่อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร “ตาธามอาจจะจัดการอารมณ์ไม่เก่งนัก แต
ช่วงเย็นของบ้านหลังใหญ่เงียบผิดปกติ แสงไฟในห้องโถงส่องกระทบพื้นหินอ่อนเป็นเงาวับ อรนุชนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟามือประสานกันแน่นบนตักสีหน้าของเธอไม่ได้สงบนิ่งอย่างทุกวัน แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจและความกังวลที่สะสมมาตั้งแต่บ่ายประตูหน้าบ้านเปิดออกพร้อมเสียงรองเท้าหนังเหยียบพื้น ธามเดินเข้ามาด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนเคยเขาถอดสูทพาดแขนสีหน้าไร้อารมณ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นและสบตากับมารดา เขาก็รับรู้ได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัว“แกปล่อยลินดากลับเองจริงไหม” เสียงของอรนุชเย็นจัด ทว่าแฝงแรงสั่นเล็ก ๆ ธามปลดกระดุมแขนเสื้อช้า ๆ ก่อนตอบสั้น ๆ“ครับ” คำตอบตรงไปตรงมานั้นเหมือนจุดไฟ อรนุชลุกพรวดขึ้นทันทีส้นรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อน“แกคิดอะไรอยู่ธาม!” เสียงเธอดังลั่นห้องโถงจนคนใช้ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในยังชะงัก ธามหันมามองแม่เต็มตาสีหน้าเรียบนิ่งแต่กรามเกร็งชัด“ผมมีงาน” เขาตอบเสียงต่ำ“งานสำคัญกว่าคนที่กำลังจะแต่งงานกับแกเหรอ!” อรนุชสวนกลับทันที ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความโกรธและผิดหวังธามนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดก่อนจะเอ่ยออกมาตรง ๆ ช้า ๆ“ผมไม่ได้อยากแต่งตั้งแต่แรก” ป
…ห้าปีก่อนภาวีในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่ปลายทางเดินในโบสถ์ รอยยิ้มของเธอหวานละมุน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรัก “ธาม…วันนี้เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะคะ” เสียงนั้นยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานภาพตัดกลับสู่ปัจจุบันเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ มือที่วางบนเข่ากำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัดแววตาที่เคยนิ่งกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาแข็งกระด้างเขาลุกขึ้นทันทีราวกับต้องการหนีบางอย่าง ลินดาชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น“คุณธาม…” เธอเรียกเบา ๆ ความเขินเปลี่ยนเป็นความสับสนในชั่วพริบตาธามมองเธอสายตานั้นเต็มไปด้วยบางอย่างที่อ่านไม่ออก ความเจ็บ ความโกรธ หรือความหวาดกลัวที่เขาไม่ยอมรับก็ไม่แน่“เลือกเอาเอง” เขาพูดเสียงเรียบเย็นชา“ผมมีงาน” คำพูดสั้น ๆ เหมือนมีดบาง ๆ กรีดผ่านบรรยากาศอบอุ่นในร้านเขาหยิบสูทขึ้นพาดแขนหันหลังเดินออกไปโดยไม่รอคำตอบ ประตูกระจกเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งเบา ๆ ก่อนจะปิดลงทิ้งความเงียบไว้ด้านหลังลินดายืนนิ่งมือกำชายกระโปรงแน่นจนผ้ายับเล็กน้อย หัวใจเธอกระตุกวูบเหมือนถูกทิ้งกลางอากาศ พนักงานสองคนมองหน้ากันอย่างเก้อเขิน“เอ











