เริ่มรักทรยศ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องผ่านยอดไม้หน้าบ้าน ลมพัดเอื่อยทำให้ผ้าม่านปลิวไหวเบา ๆ ลินดาแต่งตัวเรียบร้อยในชุดทำงานสีสุภาพผมถูกรวบจนเรียบใบหน้าดูสดใสกว่าคืนก่อนเล็กน้อยแม้ใต้ตาจะมีรอยอ่อนล้า เธอสะพายกระเป๋าหนังใบเดิมแล้วเดินออกมาหน้าบ้านกำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูรั้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างทาง“ลินดา” เธอหันขวับไปตามเสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นชั่วครู่เพราะคิดว่าอาจเป็นธามแต่คนที่ยืนอยู่ใต้เงาต้นไม้คือคิรินเขาดูโทรมกว่าทุกครั้งเสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย ดวงตาแดงช้ำเหมือนอดนอน“พี่คิริน มีอะไรหรือเปล่าคะ” ลินดาถามด้วยความแปลกใจ เขายิ้มฝืน ๆ มุมปากยกขึ้นแต่แววตายังหม่น“คือ…พี่มีเรื่องจะรบกวนหน่อย” เขาเว้นจังหวะเหมือนชั่งใจ ลินดาขมวดคิ้วเล็กน้อย“เรื่องอะไรคะ พี่ดูไม่ค่อยโอเคเลย” คิรินถอนหายใจยาว มือยกขึ้นลูบท้ายทอยอย่างอึดอัด“ลูกพี่ไม่สบาย ต้องพาไปหาหมอ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไข้ขึ้นสูงทั้งคืนเลย แต่ช่วงนี้เงินมันตึงมือหน่อย ค่าห้อง ค่ายา มันหลายอย่าง” เสียงเขาแผ่วลงอย่างคนลำบากใจก่อนจะพูดต่อช้า ๆ“พอจะยืมก่อนสักหมื่นได้ไหม เดี๋ยวพี่คืนให้สิ้นเดือน สัญญาเลย”ลินดานิ่งไปครู่หนึ่งเธอไม่ได้ส

บ้านเช่าหลังเล็กตั้งอยู่ท้ายซอยเงียบ ๆ ไฟหน้าบ้านสลัวจนเห็นเงาแมลงบินวนรอบหลอดไฟสีเหลืองภายในบ้านมีเพียงเฟอร์นิเจอร์จำเป็น โซฟาผ้าสีน้ำตาลเก่าที่ขอบเริ่มลุ่ย โต๊ะกลางตัวเล็ก และตู้กับข้าวที่สีถลอกบางส่วนเสียงพัดลมตั้งพื้นหมุนเอื่อย ๆ ดังครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายเสียงลมหายใจเหนื่อยล้าของบ้านทั้งหลังภาวีนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา สายตามองเพดานที่มีรอยร้าวบาง ๆ อย่างเหม่อลอย แขนทั้งสองกอดอกแน่นราวกับกำลังโอบกอดความคิดที่รุมเร้าอยู่ในหัวด้านในห้องเล็ก ๆ คิรินกำลังพาลูกชายเข้านอน เสียงเด็กไอแว่วออกมาเป็นระยะ เสียงไอนั้นไม่ดังมาก แต่เพียงพอจะทำให้คนเป็นแม่รู้สึกหนักอึ้งในอก ภาวีหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจแรง“ฉันต้องมีชีวิตแบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน…” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแหบแผ่วปนหงุดหงิดมือยกขึ้นมองเล็บตัวเองใกล้แสงไฟเล็บที่เคยถูกทาอย่างประณีต บัดนี้สีซีดลอกเป็นแผ่นเล็ก ๆ ผิวมือแห้งหยาบกว่าเมื่อก่อน เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขื่นขม“จากคนที่เคยเลือกสีเล็บให้เข้ากับกระเป๋า… ตอนนี้ต้องมานั่งคิดว่าจะพอจ่ายค่าเช่าหรือเปล่า”ภาพในอดีตค่อย ๆ ซ้อนทับขึ้นมาในความทรงจำ บ้านหลังใหญ่ที่มีส

ขณะที่แขกทยอยขึ้นเวทีอวยพร เสียงหัวเราะและคำยินดีดังต่อเนื่องไม่มีสะดุด ไม่มีใครสนใจผู้หญิงในชุดดำที่ยืนเงียบอยู่มุมห้อง“ฉันจะเอาคืน” คำพูดเบาแทบไร้เสียง แต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่ชัดเจน“ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันนี้นะคะ” บนเวทีลินดายกแก้วขอบคุณแขกเธอกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ ธามยืนข้าง ๆ แม้จะพูดน้อย แต่สายตาที่มองเธอในตอนนั้นมีความตั้งใจบางอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนดนตรีในฮอลล์ดังขึ้นอีกครั้ง แขกเริ่มลุกขึ้นเตรียมร่วมเต้นรำ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะสดใสและความหวังของชีวิตคู่ที่เพิ่งเริ่มต้นทว่าภายใต้เสียงปรบมือ ไม่มีใครล่วงรู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองด้วยความคิดที่มืดหม่น พร้อมบางอย่างมันก่อตัวเงียบ ๆ ใต้รอยยิ้มและในค่ำคืนที่ดูสมบูรณ์แบบที่สุดนั้น ความวุ่นวายก็กำลังคืบคลานเข้ามาโดยไม่มีใครทันสังเกตเลยแม้แต่น้อยภายในห้องสวีตสำหรับบ่าวสาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต กลีบกุหลาบสีแดงโปรยเป็นรูปหัวใจบนเตียงผ้าปูสีขาวสะอาดแสงไฟสลัวอ่อนโยนจากโคมข้างเตียงทำให้ทั้งห้องอบอุ่นราวกับฉากในความฝัน ธามปลดกระดุมสูททีละเม็ดอย่างช้า ๆ ก่อนถอดเสื้อคลุมวางพาดบนโซฟาเขาคลายเนกไทออ

ลมกลางคืนพัดแรงจนประตูไม้เก่าของบ้านเช่าสั่นเอี๊ยดเบา ๆ ก่อนจะถูกผลักเปิดออกช้า ๆภาวีก้าวเข้ามาในบ้านกลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมาตามอากาศ เธอถอดรองเท้าส้นสูงวางชิดผนังอย่างเป็นระเบียบ สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในคืนนี้ ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีร่องรอยความสั่นไหวเหมือนหญิงสาวที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าโรงแรมเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ดวงตาของเธอสงบนิ่งเย็นและคำนวณบางอย่างอยู่ลึก ๆกลางห้องนั่งเล่นที่มีเพียงหลอดไฟสีเหลืองหม่นส่องสว่าง คิรินยืนกอดอกพิงผนัง สายตาคมเข้มจับจ้องเธอไม่วางใบหน้าเคร่งตึงกรามขบแน่นจนเห็นสันชัด“หายไปไหนมา” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังหรือกระโชกแต่ทุ้มต่ำและอัดแน่นด้วยความระแวงภาวีชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเงยหน้ามองเขา ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ถึงดวงตา“ไปทำงานมา” เธอตอบเรียบ ๆ พลางเดินผ่านเขาไปยังโต๊ะเล็ก ๆ วางกระเป๋าลงอย่างไม่รีบร้อน“งานอะไร กลับดึกขนาดนี้” คิรินหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินคำพูดนั้นเขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวเสียงฝีเท้าหนักแน่นกระทบพื้นไม้ดังชัดในบ้านเงียบ ๆ ภาวีปรายตามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่ม

เสียงประตูรถปิดดังขึ้นเครื่องยนต์ถูกสตาร์ตและไม่นานรถหรูก็ขับออกจากซอยแคบ ๆ นั้นไปทันทีที่รถของธามลับสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของภาวีก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง ดวงตาที่เคยดูเศร้ากลับเปล่งประกายด้วยความพอใจ“ธาม…” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ“นายยังโง่เหมือนเดิมจริง ๆ”เธอกำเช็คไว้แน่นแล้วรีบเดินกลับเข้าบ้าน เปิดตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ อย่างรวดเร็ว มือหยิบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางแบบลวก ๆ สีหน้าดูรีบร้อนเหมือนกำลังจะไปไหนสักแห่งจังหวะนั้นเองเสียงรถรับส่งนักเรียนก็ดังขึ้นหน้าบ้าน เด็กผู้ชายตัวเล็กในชุดนักเรียนก้าวลงมาจากรถแล้ววิ่งเข้ามาในบ้าน“แม่!”ภาวีชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง เด็กชายวิ่งเข้ามาหาอย่างดีใจ แต่เธอกลับมองเขาเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยแสร้งอ่อนโยนกลับกลายเป็นเฉยชา“แม่จะไปไหน” เด็กถามพร้อมมองกระเป๋าเดินทางในมือเธอ ภาวีย่อตัวลงลูบหัวเขาเบา ๆ แต่ท่าทางลวก ๆ เหมือนทำไปตามมารยาท“เดี๋ยวแม่ก็กลัมาบ” เธอพูดสั้น ๆ จากนั้นก็จูงมือเด็กเดินไปบ้านข้าง ๆ“ป้าคะ ฝากดูแลลูกฉันหน่อยนะคะ” เธอบอกหญิงวัยกลางคนที่เปิดประตูออกมา“ฉันมีธุระด่วน เดี๋ยวมารับ” เด็กชายมองแม่อย่างงง ๆ ดวงตาใ