Todos los capítulos de BOUND TO YOUR BLOODLINE | กรงขังใต้สกุล: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลี่เฉิงนอนหมดแรงอยู่กับพื้น เมื่อชั่วโมงก่อนดมิทรีเดินออกไปพร้อมกับนำแสงไฟจากไปด้วย ร่างกายปวดระบมค่อย ๆ ขยับคู้กายเข้าหากันเพื่อป้องกันความหนาวบนพื้นเย็นเฉียบ เสียงครางในลำคอดังลอดมาเบา ๆ บ่งบอกว่าเจ้าของเสียงกำลังเจ็บปวดหลี่เฉิงพยายามพาตัวเองคลานไปยังฟูกที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก... คลานไปก็ใช้สองมือกุมท้องไป เพราะความปวดจุกที่หายใจทีก็รู้สึกเจ็บภายในไปหมด กว่าจะกลั้นใจหอบสังขารขึ้นที่นอนได้ก็เล่นเอาเหงื่อตกคนที่มีดวงตาสีอ่อนทิ้งร่างลงบนฟูกอย่างแรงเหมือนพลังงานทั้งหมดเกลี้ยงหลอดแล้ว เขายังอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิมกับเมื่อเข้าแม้จะมีร่องรอยของคราบเลือดจากบาดแผลและรอยรองเท้าของดมิทรีประทับไว้ประปรายคืนนี้หลี่เฉิงนอนหงาย...ใบหน้ามองเพดานสีขาวแต่กลับถูกความมืดปกคลุม เมื่อร่างกายนิ่งสนิทความเจ็บปวดก็รุมเร้าอีกครั้ง เขาข่มตาพยายามหลับใหลในคืนนี้... และในที่สุดความปรารถนาของหลี่เฉิงก็เป็นจริง เขาผล๋อยหลับในที่สุดทิ้งให้คนเสพติดการเฝ้ามองของเล่นของตัวเองต้องหัวเสียเมื่อดมิทรีออกมาจากห้องของหลี่เฉิงเขาก็กลับเข้ามายังห้องทำงานเพื่อเฝ้ามองดูการใช้ชีวิตของอีกคน รอยย

แผ่นหลังกว้างของหลี่เฉิงสั่นเทาจนเห็นได้ชัดจากมุมมองของของดมิทรี เขายังคงมองอีกคนที่คลานเข่าไปกับพรมเพื่อไล่เก็บเศษขยะจำนวนมากที่ใครสักคนเอามาทิ้งไว้แล้วเมื่อมองไปรอบบริเวณก็พบเข้ากับใบหน้าคุ้นเคยกำลังหัวเราะร่าอยู่หลังบันไดวิกเตอร์!ดมิทรีรู้ได้ทันทีว่าคนที่ทำให้หลี่เฉิงตกอยู่ในสภาพนี้ไม่พ้นเป็นฝีมือของมือซ้ายเขาแน่ ๆ พลันสายตาก็สบกับคนมือดีทิ้งขยะไว้เกลื่อน วิกเตอร์รีบเดินหนีไปทางอื่นเมื่อรู้แล้วว่าเจ้านายพบตัวเขา ดมิทรีถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา มองไปทางเซอร์เกย์ที่เพิ่งเดินตามมาแล้วพยักหน้าเล็กน้อยเป็นอันรู้กันเซอร์เกย์รับคำสั่งเป็นการเฝ้าคนของเจ้านายให้ทำความสะอาดให้ดี และรวมถึงเฝ้าไม่ให้หนีไปไหนด้วยเจ้าของบ้านสอดเสื้อสูทส่งให้แม่บ้านคนหนึ่งก่อนเดินขึ้นบันไดเพื่อกลับห้องพัก แต่สายตาคมสังเกตถึงความผิดปกติบริเวณไม่ไกลจากห้องโถงรับแขกเท่าไหร่นัก ดวงตาสีดำหรี่เล็กจ้องมองไปยังกลุ่มสาวใช้ที่เกาะกลุ่มจนผิดสังเกตพวกเธอหัวเราะร่วนพลางลอบมองหลี่เฉิงที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บขยะอยู่เนือง ๆ คิ้วเข้มขมวดมุ่น... เขาไม่ได้ยินว่าเสียงแหลมพวกนั้

วันนี้ดมิทรีมายังบริษัทของหลี่เฉิงเป็นครั้งแรก... เขามาพร้อมเอกสารผู้ถือหุ้นในมืออย่างเป็นทางการ เพราะวันนี้เขามีแถลงข่าวต่อหน้าสื่อแนวหน้าของประเทศชายร่างหนาสวมสูทสีกรมท่าใส่แว่นดำเดินนำเข้ามายังโต๊ะแถลงข่าว ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดจำนวนมากติดตามมาในวันนี้“สวัสดีครับ ผมดมิทรี โวลคอท” ชายในชุดสูทสีกรมท่าแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มธุรกิจ บนหน้าจอทีวีฉายเวทีแถลงข่าวของเขาไปทั่วประเทศ และหนึ่งในนั้นมันถูกฉายอยู่ต่อหน้าหลี่เฉิงหลี่เฉิงนิ่งงันดวงตาจ้องหน้าจอทีวีไม่กะพริบ ทันทีที่ดมิทรีชูเอกสารที่เป็นหลักฐานว่าหุ้นทั้งหมดของบริษัทเป็นของเขาคนเดียว น้ำลายเหนียวอึกใหญ่ก็ถูกกลืนลงคอไป“ขอบคุณครับ” ดมิทรีลุกขึ้นพร้อมโค้งคำนับทุกคนด้วยรอยยิ้มแล้วเดินลงจากเวที มีเพียงอดีตเจ้าของบริษัทที่ยังเกิดคำถามในใจซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเทปกรอซ้ำไม่มีจุดสิ้นสุด รอยยิ้มการค้าของดมิทรีและเสียงทุ้มต่ำดูน่าเกรงขามของเขายังคงก้องกังวาลในหู“ไม่จริง... ไม่จริง....” หลี่เฉิงแบมือทั้งสองแล้วก้มมอง... เขาสร้างบริษัทนั้นขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แต่อยู่ ๆ ดมิทรีกลับชุบมือเปิบไปแบบไม่เ

เมื่อเห็นว่าแก่นกายของหลี่เฉิงเริ่มแข็งขืนต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงแล้ว ดมิทรีคนใจร้ายก็ไม่รอเวลาให้เสียเปล่า เขาเปลี่ยนจากจับแก่นกายของหลี่เฉิงมาเป็นจับบริเวณลำคอยาว จากนั้นก็สอดแก่นกายเข้าไปยังปากทางร้อนรัด“ซี๊ด! “ ดมิทรีซู๊ดปากเพราะความอุ่นจากโพรงข้างในผสานกับแรงรัดจากปากทางทำให้รู้สึกเกือบห้ามตัวเองไม่ได้ มือที่จับลำคอของหลีาเฉิงถูกบีบเอาไว้แน่นกระทั่งหลี่เฉิงเริ่มหมดสติก็คลายมือออก“แค่ก ๆ ฮึ่ก! “ คนโดนกระทำไอโขลกอย่างแรงจนเหมือนลูกกระเดือกจะหลุดออกมา จากนั้นช่องทางของหลี่เฉิงก็เริ่มรัดแน่นขึ้นอีกครั้ง!“เฉิงเฉิง...ซี๊ดดส์” ดมิทรีพยายามแทรกตัวตนเข้าไปจนสุดลำแต่ก็ลำบากลำบนเหลือเกินเพราะเจ้าตัวอย่างหลี่เฉิงเกร็งจนหมดอยากให้ดมิทรีน้อยขาดเป็นสองท่อนหลี่เฉิงกัดปากกลั้นเสียงสุดฤทธิ์เพื่อไม่ให้เสียงน่าอายหลุดลอดออกมาแม้แต่น้อย ส่วนดมิทรีก็สนใจเพียงความสุขสมจนในที่สุดแก่นกายทั้งหมดก็ถูกกลืนกิน ไม่รอช้าเริ่มขยับสะโพกสอบจนเนื้อของทั้งสองคนตีกันจนเกิดเสียงตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บเสียงดังน่าอายยังไม่เท่าความรู้สึกเจ็บช้ำในทรวงของผู้ที่โดนกระทำ หลี่เฉิงเร

“ถอดกางเกงออก” ดมิทรีเข้ามาภายในห้องที่มีหลี่เฉิงกำลังนั่งอยู่บนฟูกด้วยแววตาเลื่อนลอย เมื่อได้ยินแบบนั้นสองมือไร้เรี่ยวแรงก็กระชับขอบกางเกงตัวเองแน่น ส่ายหน้าเบา ๆ สองครั้งพลางก้มหน้าไม่สบตา ดมิทรีย่างก้าวเข้ามาพร้อมพรูลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย“จะทายาให้ จะได้หายเจ็บ” ดมิทรีนั่งลงข้างกายหลี่เฉิงโดยเว้นระยะห่างไว้เพียงฝ่ามือ หลี่เฉิงยังคงก้มหน้าไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น“ฮึก...ฮึก... ผมขอโทษ ผมขอโทษ” เสียงสั่นเครือปนสะอื้นพูดออกมา ดมิทรีไม่คาดคั้นเขาวางหลอดยาไว้บนฟูก“ทาเองแล้วกัน” พูดด้วยเสียงเรียบนิ่งแล้วเดินออกจากห้องไป เสียงปิดประตูเสียงดังทำให้หลี่เฉิงขวัญผวาหนักเข้าไปอีก ร่างโปร่งยังคงนั่งนิ่งอยู่นานสองนานแม้ร่างกายจะร้อนระอุขึ้นทุกนาทีก็ตามดวงตาเริ่มพร่าเบลอเหมือนโลกกำลังละลาย ส่วนสมองก็หนักอึ้งทำให้การทรงตัวโคลงเคลงกระทั่งต้องยอมนอนราบลงไปกับเตียงนิ้วที่หักเริ่มปวดตั้งแต่หมอเดินออกไป...และตอนนี้ความปวดร้าวก็ยิ่งเท่าทวีคูณ สิ่งที่ทำได้คือกัดปากกลั้นเสียง แล้วพยายามหายใจเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ*Dmitri*เสียงครางกระเส่าของหล