ดมิทรีใช้เวลาทั้งวันไปกับการนั่งเฝ้าคนป่วย แม้จะมีบางชั่วโมงที่หลี่เฉิงละเมอร้องไห้วนเวียนกับเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ทุกครั้งจะได้รับเป็นไออุ่นจากอกแกร่งของดมิทรีเสมอ“ใจเย็น ๆ “ และนี่ก็เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจนับ ดมิทรีคว้าร่างนอนซมที่กำลังร้องไห้อยู่ใต้เปลือกตาขึ้นมากอดเอาไว้แน่น เหมือนกลัวว่าอีกคนจะหลุดหายไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก หลี่เฉิงแทบไร้สติแต่ก็ยอมหยุดร้องไห้และกลับสู่ความสงบอีกครั้งดมิทรีค่อย ๆ วางร่างชื้นเหงื่อของหลี่เฉิงลงที่เดิมพลางห่มผ้านวมหนาให้ถึงคอ ดวงตาสีดำสนิทไล่มองใบหน้าซีดเผือดจนไปถึงปลายเท้าแม้มีผ้านวมกั้นอยู่รอยยิ้มจางปรากฎขึ้นแค่แว็บเดียวเท่านั้นก่อนจะหายไปเมื่อโทรศัพท์ในมือสั่นเครือดมิทรีลุกจากเตียงและออกไปทางระเบียง“สวัสดี...” ปลายสายเป็นเบอร์แปลก... ดมิทรีกล่าวสวัสดีเสียงเรียบและรอให้ปลายสายตอบอะไรสักอย่าง[ดมิทรี...] เสียงผู้ชายปลายสายไม่คุ้นเคยนัก“หึ...” ดมิทรีไม่รู้หรอกว่าคนปลายสายเป็นใคร แต่น้ำเสียงไม่ได้มาเพื่อผูกมิตรแน่นอน“จะเอาอะไร” ดมิทรีถามเพื่อลองเชิง เขาไม่รู้ว่าคนป
Última actualización : 2026-10-12 Leer más