BOUND TO YOUR BLOODLINE | กรงขังใต้สกุล

บนตึกสูงตะหง่านระฟ้า บริษัทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศซึ่งเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล 'ดมิทรี โวลคอท' มาเฟียผู้เลื่องลือเกี่ยวกับความดำมืดมากที่สุดคนหนึ่งบนโลกสองมือกร้านประสานกันเล็กน้อย หมุนเก้าอี้ผู้บริหารเป็นวงกลมหนึ่งรอบก่อนกลับมาจับจ้องที่มือซ้ายบนมือของ'วิกเตอร์'มีเอกสารซองสีน้ำตาลถูกหยิบขึ้นมา สายตาคมสีน้ำตาลไล่มองปราดเดียวก็พอรู้ว่าเรื่องอะไร ยิ้มฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเก็บมันเข้าซองส่งให้เจ้านาย"ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสนุก" ดมิทรีเอ่ยพลางหยิบซองเอกสารขึ้นมาดู หน้าซองไม่เขียนคำสำคัญอะไรไว้... มีเพียงชื่อของชายคนหนึ่งที่เขาจำได้ขึ้นใจ"หลี่เฉิง..." เขาเค้นหัวเราะออกมาจากลำคอ ไล่สายตาอ่านเอกสารตรงหน้า สีหน้านิ่งเฉยขณะอ่านแต่สุดท้ายกลับหัวเราะร่วนเมื่อวางเอกสารในมือทิ้งบนโต๊ะ"กระต่ายป่าอวดตัวแล้วครับ" วิกเตอร์ยุแยง เขารู้ว่าระหว่างดมิทรีและหลี่เฉิงมีอดีตที่ไม่ลงรอย ดมิทรีมักบอกอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นความสัมพันธ์แบบทางรถไฟแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ถามซักไซร้ให้มากความดมิทรีร่างสูงใหญ่โตราวกับราชสีห์ในป่าสะวันนา วันนี้เขาสวมสูทสีเทาดูแล้วอ่อนโยนกว่าทุกวัน คงมีแต่ใบหน้าหล่อเหลากับดวงตาสีด

“อะไรก็ได้” หลี่เฉิงพูดออกมาเสียงเบา เขาปวดหัวกับงาน...และขี้เกียจมากเกินกว่าจะคิดเมนูอาหารในมื้อนี้ เขาเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวของตัวเอง ปล่อยให้อันนาสั่งอาหารมาส่งให้ถึงห้องหลี่เฉิงเอนหลังลงบนเก้าอี้หนังสีดำราคาปานกลาง แม้มันจะไม่สบายมากเท่าไหร่แต่ก็พอใช้งานได้ดวงตายังจ้องหน้าจอไม่กะพริบเมื่อคิดถึงเรื่องภาพลักษณ์ของงานรับรางวัลที่กำลังจะมาถึง เขานวดขมับคลายความตึงเครียดอยู่บนโต๊ะเหมือนหายใจทิ้งไปเฉย ๆ จนอาหารง่าย ๆ ก็มาวางตรงหน้า มันเป็นแซนด์วิสไก่ทอดของโปรดหลี่เฉิง มันมาพร้อมชาเก๊กฮวยอุ่น ๆ“ผมขอกาแฟแก้วนึง” หลี่เฉิงพูดกับอันนาโดยไม่เงยหน้ามอง สองมือขยับแกะพลาสติกห่อแซนด์วิสออก เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำก็ดื่มชาเก็กฮวยอุ่นตามทันทีดวงตาทั้งสองปิดลงซึมซับอาหารรสชาติเรียบง่ายที่เขาโปรดปรานเป็นพิเศษและไม่นานนักกาแฟเย็นหวาน ๆ ก็เสิร์ฟลงบนโต๊ะ หลี่เฉิงกล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อันนายังยืนมองเจ้านายกินอาหารอยู่พักหนึ่งถึงวางใจว่าความเครียดของหลี่เฉิงบรรเทาแล้วก็ได้เวลาพักทานอาหารของเธอบ้างหลี่เฉิงกินแซนด์วิสคำสุดท้ายพร้อมดื่มชาเก็กฮวยตามจนหมดแก้ว ตอนนี้ท้องของเขาเริ่มหนักเล็กน้อยแ

หลี่เฉิงตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้อง ทั้งห้องเงียบเชียบไร้เสียงของสิ่งมีชีวิต หยัดกายลุกจากเตียงก่อนเปิดไฟจนทั้งห้องสว่างโล่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงกับใบหน้ามันแผลบบ่งบอกว่าวันนี้ของหลี่เฉิงเต็มไปด้วยความวุ่นวายพาร่างกายเหนื่อยล้าเข้าห้องน้ำไปทั้งที่สภาพแทบล่อนจ้อน เมื่อประตูห้องน้ำปิดสนิท เสียงสายน้ำตกกระทบพื้นก็ดังมาตามไล่เลี่ยกัน ร่างสีขาวกับผิวเนียนนุ่มไร้ตำหนิยืนอยู่ใต้สายน้ำ เขาชโลมสบู่อย่างลวก ๆ แล้วล้างออกในเวลาไม่กี่วินาทีก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยเปล่า เส้นผมลู่ลงเล็กน้อยเพราะหยาดน้ำกระเซ็นโดนหลี่เฉิงนั่งพักบนเตียงพร้อมมองไปยังภายในตู้เสื้อผ้า... เขานั่งนิ่งจ้องมันอยู่พักใหญ่ก่อนได้บ็อกเซอร์ย้วย ๆ สำหรับใส่นอนมาหนึ่งตัวอาหารค่ำวันนี้ไม่พ้นข้าวไก่ทอดที่เหลือจากเมื่อวาน หลี่เฉิงแค่หยิบมันออกมาและเวฟให้พอร้อน จากนั้นก็นั่งกินบนโซฟาตัวเล็กบริเวณห้องรับแขก ทีวีตรงหน้าเปิดการ์ตูนเรื่องโปรดเยียวยาใจหลังผ่านศึกหนักมาทั้งวันติ๊ง!เสียงข้อความจากโทรศัพท์แจ้งเตือนเข้ามา เมื่อชะโงกหน้าดูก็พบว่ามาจากอันนาคว้าขึ้นมาเปิดดู... มันเป็นรู

นักข่าวมากมายยืนออกันหน้าสถานที่จัดงาน ดาราและศิลปินในค่ายต่างค่อย ๆ ทยอยกันเข้างานราวกับฝูงผึ้งพบราชินี และในที่สุดโซเฟียก็ปรากฎตัว เธอมาพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในอ้อมกอด ชุดเดรสสีฟ้าประกายตกแต่งด้วยไข่มุกดูดีส่งเสริมให้ผิวของเธอยิ่งดูผ่องใส“วันนี้ดีใจมากเลยค่ะ” เธอพูดกับนักข่าวเพียงประโยคเดียวหลังจากที่ทุกสำนักรายล้อมที่เธอจนแทบไม่มีพื้นที่ไว้หายใจ จากนั้นเธอก็ปลีกตัวออกมากลับไปยังเก้าอี้หน้าเวทีเมื่องานประกาศรางวัลเริ่มต้นขึ้นพิธีกรคู่ขวัญของค่ายก็เดินเข้ามา พวกเขาส่งเสียงและประกาศว่าอีกไม่นานจะได้พบกับผู้ได้รับรางวัลทั้งสิ้น 27 รางวัลโดยจะมีเพียงรางวัลเดียวเท่านั้นซึ่งเป็นรางวัลใหญ่!เวลาเคลื่อนไปตามกำหนดการ ผู้มีชื่อเสียงหลายคนได้ขึ้นไปรับรางวัลกับหลี่เฉิง พร้อมได้พูดถึงความดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในค่ายนีหลี่เฉิงยิ้มกว้างอยู่บนเวที... บริษัทที่เขาก่อตั้งมาด้วยตัวเอง บัดนี้กำลังเติบโต‘และรางวัลสุดท้าย... รางวัลของนักแสดงนำจอดเยี่ยม คุณโซเฟีย!!!! ‘โซเฟียเดินทอดน่องขึ้นเวทีด้วยความภาคภูมิใจ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ข้างล่างเวทีเกิดอะ

*Li Cheng*ตอนนี้ผมเดินวนอยู่ในห้องแปลก ๆ ที่มีแต่อุปกรณ์หน้าตาพิลึก แถมยังมีกรงหมาอยู่ที่มุมห้อง ผมจำห้องนอนนี้ได้ดี... มันเคยเป็นที่นอนแสนหดหู่ให้ผมเมื่อหลายสิบปีก่อน และตอนนี้ผมไม่คิดที่อยากจะกลับมันซ้ำแม้แต่วินาทีเดียว!ไอ้เหี้ยดมิทรี!แค่คิดถึงใบหน้าและแววตาสีดำสนิทของมันแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง!ปังๆๆๆผมเดินไปที่ประตูแล้วออกแรงทุบเป็นครั้งที่สองหลังจากเสียงดมิทรีหายไปสักพักแล้ว“ปล่อยกู!!! ปล่อยกูออกไป!!! “ คนที่นี่ไม่จำเป็นต้องสุภาพด้วย โดยเฉพาะดมิทรี โวลคอทอะไรนั่น! มันคือคนชั่วตั้งแต่รากผมยันปลายเล็บ!ผมยังคงออกแรงทุบประตูหมายจะให้มันเป็นรู เพื่อหนีไปให้ไกลจากที่นี่... แต่แล้วเสียงฝีเท้ามั่นคงก็ตรงมาทางนี้ แรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ผมจำขึ้นใจ!ผมถอยห่างออกจากประตูเพราะกลัวว่าไอ้บ้านั่นมันอาจจะเอาคนเข้ามารุมกระทืบผมอีก ผมย้ายตัวเองไปอยู่ที่ประตูระเบียง...อย่างน้อยมันก็ไกลมากพอให้ผมได้ตั้งตัวแล้วประตูก็แง้มออก... ดมิทรีเดินยิ้มเข้ามาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ ตามมาด้วยลูกน้องของมัน...“มาคุยกับพี่หน่อยสิ