All Chapters of เด็กเลี้ยงของผู้กองภัทร์: Chapter 11 - Chapter 20

“สวัสดีครับกอบัว” เขาเอ่ยทักทาย สายตามองเลยเข้าไปในห้อง“คุณพ่อคุณแม่พร้อมหรือยังครับ”“พร้อมแล้วจ้ะ”บุญเลิศกับบัวราเดินออกมาจากด้านใน ทันทีที่เห็นหน้าว่าที่ผู้มีพระคุณของลูกสาว สองสามีภรรยาก็แอบตะลึงไปนิดหน่อย พ่อบุญเลิศนึกในใจว่าหมอนี่หน้าตาหล่อเหลาเอาเรื่อง หุ่นก็ล่ำสันสมเป็นตำรวจ มองเผินๆ นึกว่าพวกดาราโอปป้าอะไรเทือกนั้นซะอีก“สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่” ภัทร์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง“ไหว้พระเถอะพ่อหนุ่ม พ่อกับแม่ต้องขอบใจมากนะที่ช่วยยัยบัวไว้ ถ้าไม่ได้ผู้กอง ป่านนี้ครอบครัวเราคงหัวใจสลายไปแล้ว” บุญเลิศตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ อย่างชื่นชม“เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับคุณพ่อ เชิญครับ ผมจองโต๊ะไว้แล้ว” ภัทร์ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ขับรถพาผู้ใหญ่ทั้งสองและกอบัวมายังร้านอาหารไทยบรรยากาศดีริมน้ำ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความชื่นมื่น พ่อบุญเลิศถูกคอกับภัทร์อย่างรวดเร็ว เพราะอีกฝ่ายเป็นคนคุยสนุก ตรงไปตรงมา และมีวุฒิภาวะจนกระทั่งทานอาหารกันจนอิ่มหนำ ภัทร์ก็วางช้อนส้อมลง ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะ ท่าทางจริงจังขึ้นจนทุกคนสัมผัสได้“คุณพ่อคุณแม่ครับ... ที่

“โห... เข้าขั้นคลั่งรักแล้วไหมเนี่ย”กอบัวกัดริมฝีปากล่างแน่น อ่านไปใจก็เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ถ้อยคำที่เปิดเปลือยความปรารถนาอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาท้องน้อยของเธอบีบเกร็ง รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาดื้อๆ ดอกไม้งามกลางกายสาวเริ่มคายน้ำหวานออกมาจนชื้นแฉะกางเกงชั้นในตัวจิ๋วเพียงแค่นึกถึงสัมผัสวาบหวามในคืนนั้นหญิงสาวรีบปิดสมุดบันทึกลง วางมันกลับไว้ที่เดิมแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามข่มตาให้หลับเพื่อสลัดจินตนาการบ้าๆ ออกจากหัว แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ทั้งแปลกที่ ทั้งอารมณ์กระเจิง กว่าจะเคลิ้มหลับไปได้ก็ปาเข้าไปดึกโขแกร๊ก...เสียงปลดล็อกประตูเบาแสนเบาดังขึ้นกลางดึก กอบัวที่เพิ่งจะหลับสนิทไปได้ไม่นานสะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืด ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวลุกขึ้น ฟูกเตียงด้านข้างก็ยุบยวบลงไป พร้อมกับร่างหนาของใครบางคนที่โถมทับลงมาสวมกอดเธอจากทาง ด้านหลัง“อ๊ะ...” กอบัวกำลังจะอ้าปากร้อง แต่ฝ่ามือใหญ่ก็ปิดลงบนริมฝีปากเธอไว้เสียก่อน กลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยบวกกับไออุ่นจากแผงอกกว้างที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลัง ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าผู้บุกรุกเป็นใคร“พี่เองบัว... ชู่ว์ อย่าเสียงดังไป เดี๋ยวคุณพ่อกับคุณแม

“แม่ไปก่อนนะลูก อยู่ทางนี้ก็ตั้งใจเรียน ไปไหนมาไหนก็ระวังตัวให้มาก อย่าให้เกิดเรื่องแบบวันนั้นอีกนะ” แม่บัวราดึงลูกสาวเข้ามากอด หอมหัวอย่างแสนรัก กอบัวกอดตอบผู้เป็นแม่แน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความใจหายที่ต้องห่างกันอีกแล้ว เมื่อมองส่งผู้ใหญ่ทั้งสองจนลับสายตา ภัทร์ก็หันมาคว้ามือเล็กไปกุมไว้ หลุบตามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนจมูกแดงๆ“ร้องไห้เป็นเด็กๆ ไปได้ เดี๋ยวปิดเทอมพี่ก็พาบินไปหาคุณพ่อคุณแม่ที่เชียงใหม่แล้ว... ปะ กลับกันเถอะ วันนี้พี่จะขอประเดิมนั่งรถคันใหม่ฝีมือคุณผู้หญิงเขาสักหน่อย” คำพูดหยอกเย้าของเขาทำให้กอบัวหลุดยิ้มออกมาได้ เธอพยักหน้าแล้วเดินเคียงข้างเขาไปที่ลานจอดรถ เริ่มต้นชีวิตนักศึกษาที่มีสารถี (จำเป็น) คอยนั่งคุมกฎอยู่ข้างๆเวลาผ่านไปเกือบครึ่งปี ไวราวกับโกหก จากเหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้น กอบัวกลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาชั้นปีที่สองได้อย่างปกติสุข โดยมีผู้กองหนุ่มก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปอย่างมั่นคงและเรียบง่าย ภัทร์พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อแม่ของเธอไม่ได้เป็นแค่ลมปาก แม้เขาจะงานยุ่งและต้องลงพื

ช่วงบ่ายที่มหาวิทยาลัย กอบัวเดินลงมาจากตึกเรียนพร้อมกับมุก เพื่อนสนิทที่เดินเกาะแขนมาด้วยกัน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบานกระจก สายตาของมุกก็เบิกกว้างเมื่อเห็นผู้ชายวัยกลางคนสองคนในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเข้ม สวมแว่นตาดำ ยืนกอดอกทำหน้าขรึมอยู่ข้างเสาทางเดิน พอเห็นกอบัวเดินมา ทั้งสองคนก็รีบยืดตัวตรงแล้วเดินตามประกบห่างๆ ราวกับบอดี้การ์ดในหนังแอคชั่น“แก... นั่นลูกน้องแฟนแกใช่ไหม ทำไมวันนี้มาดเข้มจังวะ ฉันนึกว่ามาเฟียมาทวงหนี้” มุกกระซิบกระซาบ ชำเลืองมองจ่าแย้มกับจ่าหมูที่พยายามทำตัวกลมกลืนกับเด็กมหาลัยแต่ล้มเหลวไม่เป็นท่า กอบัวหัวเราะแห้งๆ“อืม พี่ภัทร์เขายุ่งนิดหน่อยน่ะ เลยให้พี่ๆ เขามาช่วยดูแลความปลอดภัย”“ดูแลความปลอดภัย? ระดับไหนเนี่ย นี่มหาลัยนะแก ไม่ใช่สมรภูมิรบ แฟนแกจะหวงเกินเบอร์ไปไหม หรือว่าแกไปเดินเตะตาใครเข้า ผู้กองแกเลยส่งคนมาคุม”“บ้าเหรอ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” กอบัวรีบปฏิเสธ ไม่อยากให้เพื่อนรู้เรื่องเครียดๆ “ช่วงนี้มีคดีเยอะน่ะ พี่ภัทร์เขาเป็นห่วง กลัวพวกมิจฉาชีพแถวนี้ด้วยมั้ง” แม้จะตอบเพื่อนไปแบบนั้น แต่ลึกๆ ในใจกอบัวกลับว้าวุ่น เธอชะเง้อมองดูโทรศัพท์มือถือเป็นระยะ ไม่มีข้อความหรือสาย

“บัว... เมียจ๋า... อืมมม”ชายหนุ่มคำรามต่ำในลำคอ ความสุขสมใกล้เข้ามาทุกที เขาเร่งจังหวะให้รัวและเร็วยิ่งขึ้น สวนสะโพกอัดกระแทกไม่ยั้งจนกอบัวตัวเกร็งกระตุก ร้องเสียงหลงพร้อมกับปลดปล่อยสายธารน้ำหวานออกมาชโลมตัวตนของเขาจนชุ่มฉ่ำ นองโหนกและโคนแท่งเอ็นใหญ่ ภัทร์อัดกระแทกตามเข้าไปอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในตัวเธอจนหมดทุกหยาดหยด ร่างบางทรุดตัวลงทาบทับบนแผงอกกว้าง หอบหายใจรวยริน เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน ภัทร์กอดรัดเธอไว้แน่นด้วยแขนขวาเพียงข้างเดียว ริมฝีปากหยักพรมจูบไปตามขมับและกลุ่มผมหอมนุ่มอย่างแสนรัก“เก่งมากครับ พยาบาลส่วนตัวของพี่” เขากระซิบหยอกเย้าข้างใบหู กอบัวทุบเข้าที่อกเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ “คนโกหก ไหนบอกจะให้อยู่เฉยๆ ไงคะ สุดท้ายก็เอาเปรียบบัวอยู่ดี แผลปริหรือเปล่าก็ไม่รู้” เธอพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อดูแผลที่แขนซ้ายของเขา แต่ภัทร์กลับรัดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“แผลไม่ปริหรอกครับ แต่ตรงนี้สิ... เหมือนมันอยากจะให้พยาบาลฉีดยาอีกสักเข็มนะ” เขาแกล้งขยับสะโพกเบาๆ ให้เธอรับรู้ถึงความเป็นชายที่ยังคงเชื่อมต่อ