Todos os capítulos de เมียนอกสายใยรัก ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 3 NC20+: Capítulo 1 - Capítulo 10

“เห้ยพวกมึง กูต้องกลับบ้านแล้วว่ะ” ปริญยกข้อมือดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูก็ลุกลี้ลุกลน“จะรีบกลับไปไหนวะ” ภูเบศเอ่ยถาม เขายังอยากดื่มต่อ“กูบอกเอื้องฟ้าว่าจะกลับไม่เกินห้าทุ่ม นี่สี่ทุ่มครึ่งแล้วไอ้ห่า กลับช้าเดี๋ยวเมียโกรธ”“อะไรวะ อยู่กันคนละบ้านมึงยังกลัว”ธนาคิมส่ายหน้าเอือมระอา เสือร้ายอย่างปริญที่ว่าแน่ก็ยังแพ้เมีย แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาเซ็งได้ยังไง“กูไม่ได้กลัวเว้ย กูแค่เกรงใจเฉยๆ”คนถูกกล่าวหาว่ากลัวเมียรีบแย้ง“เออๆ แค่เกรงใจ แต่เกรงใจมากไปหน่อยนะมึงอะ”ภูเบศที่แอบหมันไส้ความหวานของคู่เพื่อนซี้มานานรีบสมทบ เขาเองก็อยากจะหวานชื่นมดไต่ให้ได้แบบมันบ้าง แต่แฟนสาวอย่างวราลีเนี่ยสิ ไม่ชอบให้เขาพูดจาหวานๆ ใส่ หล่อนบอกว่าเลี่ยนไม่น่าฟัง เขาเลยต้องสวมวิญญาณซาตานร้ายเล่นบทโหดตลอดเวลา“แล้วแต่พวกมึงเลย กูไปล่ะ” ปริญไม่อยากอยู่เถียงให้มากความ ตอนนี้ใจของเขาลอยไปหาแม่ดอกเอื้องฟ้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาอยากกลับไปนอนกลิ้งบนเตียงแล้วบอกรักออดอ้อนให้หายคิดถึง“มึงล่ะ เมียไม่ตามหรือไง” ธนาคิมเอ่ยถาม“รายนั้นให้กูเที่ยวเต็มที่” ภูเบศพูดยิ้มๆ“เสียงเป็นไร เมียให้เที่ยวก็ต้องดีใจสิวะ ทำไม น้อ

ระหว่างทางที่นั่งรถมาด้วยกันต่างคนต่างเงียบ บรรยกาศน่าอึดอัดเสียจนมะลิลาไม่กล้าชำเลืองสายตามองสารถีหนุ่ม หญิงสาวได้แต่นั่งก้มหน้ากุมมือสองข้างถูกันไปมา เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงขณะใช้ความคิดไตร่ตรองเรื่องราวที่เกิดขึ้น“รบกวนจอดรถตรงนี้สักครู่ได้ไหมคะ”“จอดทำไม” น้ำเสียงเข้มห้วนจัด ธนาคิมถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ถึงรำคาญแต่เขาก็จอดรถให้ตามคำขอของเธอ“มะลิจะซื้อของค่ะ” ยิ่งได้ฟังเหตุผลของหล่อนเขาก็เหยียดยิ้มออกมา“คิดว่าฉันเป็นคนขับรถประจับตัวเธอหรือไง” ตวัดหางตามองอย่างเคืองๆ มะลิลารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เกรงว่าเขาจะเข้าใจผิด“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ มะลิแค่จะแวะร้านขายยา” ชี้นิ้วไปที่ร้านขายยาแห่งหนึ่ง ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย“เธอเป็นอะไร ไม่สบายเหรอ” รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ได้ห่วงใยแต่คำถามของเขาก็ทำให้เธออุ่นซ่านไปทั้งหัวใจ“เปล่าค่ะ”“เปล่าแล้วจะแวะร้านขายยาทำไม”คนถูกจี้ถามนิ่งเงียบ…“นี่มะลิ เธอหยุดทำตัวน่ารำคาญสักทีได้ไหม ฉันถามก็ตอบสิ จะนั่งนิ่งให้มันได้อะไรขึ้นมา” ธนาคิมเริ่มหงุดหงิด ที่ผ่านมาเขาคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนใจเย็น เจอสถานการณ์ยากลำบากแค่ไหนก็พร้อมรับมือได้ไม่ยาก แต่มะลิลาลบภาพลั

หลังบิดาเข้านอนหน้าที่ของมะลิลาคือลงมาปิดประตูบ้านและหน้าต่างทุกบานให้เรียบร้อย หญิงสาวไม่ลืมอุ้มเจ้าสีนวลแมวจรที่เลี้ยงเอาไว้เมื่อสามปีก่อนเข้าบ้านด้วยทุกครั้ง สายตาอ่อนโยนทอดมองแมวน้อยในอ้อมกอด รอยยิ้มหวานระบายบนริมฝีปาก เจ้าสีนวลถูใบหน้าป้อมๆ ของมันลงบนแขนเรียว แลบลิ้นเลียนิ้วมือเจ้าของแสดงความรัก มะลิหัวเราะร่วน จับแมวตัวอ้อนวางลงพื้นแล้วก้มหน้าฟัดพุงย้อยๆ อย่างมันเขี้ยว“อ้อนแบบนี้ไปทำความผิดอะไรมา แอบหนีแม่ไปจับนกอีกแล้วใช่ไหม” มะลิลามักใช้เสียงสองพูดคุยกับเจ้าสีนวลเสมอ เธอเคยคิดว่าตัวเองแปลกประหลาด แต่พอได้พูดคุยกับทาสแมวคนอื่นๆ ถึงรู้ว่าการใช้เสียงสองสนทนากับเจ้านายตัวป่วนคือเรื่องปกติที่ใครๆ เขาก็ทำกัน“ดึกแล้วเราขึ้นห้องนอนกันนะ”เธออุ้มเจ้าเหมียวสีขาพาดบ่าเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน ทันทีที่ทาสสาวเปิดประตูห้องนอน เจ้านายแสนซนก็รีบกระโดดลงบนเตียงฉีกแข้งฉีกขาเลียขนทำความสะอาดทันที“อะไรจะขนาดนั้นเจ้าตัวเล็กของแม่ หนูเป็นผู้หญิงนะลูก”มะลิลาชอบอกชอบใจกับพฤติกรรมสุดน่ารัก อดใจไม่ไหวล้มตัวนอนเล่นกับเจ้าสีนวลอีกพักใหญ่ๆ จนรู้สึกว่าเริ่มง่วงจึงคว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมตัวอาบน้ำเข้

“มีพิรุธนะเราน่ะ อะไรเหรอ” สายตาทะเล้นเริ่มจับผิดพี่สาว เลิกสนใจอาหารตรงหน้าทันที“เปล๊า” คนโกหกไม่เก่งปฏิเสธเสียงสูง“ชัดเลย พิรุธชัดๆ” นันทกาชี้หน้า ท่าทางเลิ่กลั่กของเพื่อนทำให้มะลิลาเกิดความอยากรู้ขึ้นมานิดๆ“พิรงพิรุธอะไร ไร้สาระ”“ฮันแน่ จะไปไหนคะคุณพี่” นันทการีบขวางประตูห้องไม่ให้พี่สาววิ่งหนีออกไปง่ายๆ “บอกมาก่อนว่านั่นขวดอะไร”“ไม่มีอะไรจริงๆ”“ไม่เชื่อ”“ไอ้น้องบ้า เอามานะ” น้องสาวตัวแสบแย่งขวดเจ้าปัญหามาถือไว้ในมือสำเร็จ ด้วยความสูงของช่วงแขนที่มีมากกว่าพี่สาวทำให้เธอชูขวดสีขาวขนาดเล็กขึ้นสูงแล้วเพ่งมองอยู่เป็นนาที“เอาคืนมายัยฝน มันเป็นยารักษาผิวหน้าของพี่ พวกวิตมินอะ รู้จักไหม”“วิตามินเหรอ งั้นดีเลย ฝนขอดื่มนะ” ว่าแล้วก็ทำท่าจะเปิดฝาเทใส่แก้วน้ำ“ไม่ได้มันเป็นยาปลุกเซ็กส์!”“หะ?!”ทั้งสองสาวถึงกับอ้าปากค้าง นันทิยาเขย่งปลายเท้าอาศัยจังหวะที่น้องสาวเผลอลดแขนลงคว้าขวดขาวใสมาครอบครองได้สำเร็จ หล่อนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก“แล้วพี่ไปเอามาจากไหน ซื้อมาเหรอ”“อืม”“ซื้อมาทำไมอะ” คนเป็นน้องถามต่ออย่างตื่นเต้น“ซื้อมาบูชามั้งยัยตัวแสบ” ถามมาได้ว่าซื้อมาทำไม คนถูกคาดคั้นเอาคำตอบผ่

“คิมจะมากี่โมง”“เก้าโมงค่ะ”“ยังพอมีเวลา”เกรียงไกรไม่พูดซ้ำ มะลิลาพยักหน้าน้อมรับคำแนะนำของพ่อ หญิงสาวรีบเดินเข้าบ้านไปทาแป้งทาปากให้ใบหน้าหวานมีสีสัน มากสุดก็ทำได้เท่านี้ ถ้าจะให้แต่งหน้าแบบจัดเต็มบอกเลยว่าทำไม่เป็น“เปลี่ยนชุดดีไหมนะ”มะลิลาชั่งใจกับเสื้อผ้าที่สวมใส่ ถ้าไปแบบไม่คิดมากชุดนี้ก็พอไปวัดไปวาได้ แต่พอไปกับเขาเธอต้องคิดหนักหลายอย่าง สุดท้ายก็ตัดสินใจถอดชุดเปลี่ยน หยิบเดรสสีฟ้าอ่อนลายกุหลาบแขนกุดมาสวมใส่ รวบผมมัดสูงเปิดหน้า สำรวจเรือนร่างตั้งแต่หัวจรดเท้าผ่านกระจกบานใส“ก็น่าจะได้แล้วนะ” รอยยิ้มน่ารักแต้มมุมปาก มะลิลาไม่ลืมพรมน้ำหอมกลิ่นโปรด หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นดูเวลาอย่างตื่นเต้น“อีกสิบนาที ลงไปรอข้างล่างดีกว่า”เกรียงไกรที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รายวันอยู่บนเก้าอี้โยกแอบยิ้มไม่ให้บุตรสาวเห็น ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มดูสดใสกว่าเดิมหลายเท่า สวยแบบนี้ต่อให้ผู้ชายใจแข็งยังไงก็ต้องพ่ายแพ้“น่าจะมาแล้วล่ะ” เกรียงไกรพับหนังสือพิมพ์วางบนโต๊ะแล้วชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่างหลังได้ยินเสียงรถคุ้นหู ร่างสูงสง่าลงรถเดินมาเปิดประตูหน้าบ้าน ธนาคิมยกมือไหว้ชายกลางคนอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับคุณอา”