Semua Bab นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: Bab 151 - Bab 160

ฟึ่บ!!! แสงสีขาวเรืองรองฉีกอากาศออกเป็นเส้นโค้งบิดเบี้ยว ก่อนที่ร่างของไป๋เฟิ่งจิ่วจะใช้พลังเวทสุดท้ายฉุดกระชากเจิ้นหยางหลุดออกจากสนามสังหารตรงหน้า ร่างทั้งสองถูกดึงเข้าสู่ มิติเวทของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง อย่างฉับพลัน ตึง! ร่างเล็กของเฟิ่งจิ่วกระแทกพื้นหยกเย็นเฉียบอย่างแรง ลมหายใจสะดุดขาดช่วง เลือดสี

“อื้อ…” ฟึ่บ…เจิ้นหยางสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมากลางผืนป่า ร่างสูงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างลนลาน หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก แสงอรุณอ่อนๆ ส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้ สายลมยามเช้าพัดเอาความเย็นชื้นมากระทบผิว ทุกอย่างดูสงบ…สงบเกินไป แต่ความทรงจำของเมื่อคืนกลับชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ใบหน้าหล่อเหลานิ่ง

ท้องนภามืดมิดเมฆหมอกหนาทึบเคลือบคลานราวอสรพิษยักษ์ ค่อยๆ กลืนกินแสงจันทร์จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม สายลมพัดหวีดหวิว แฝงความเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูก เจิ้นหยางกระชับเสื้อคลุมเก่าขาดรุ่ยของตนแน่นขึ้น แม้ภายในโรงเตี๊ยมจะจุดตะเกียงและเตาผิงไว้หลายจุด แต่ความหนาวกลับไม่จางหาย ตรงกันข้ามยิ่งดึก ความเย็นยิ่

รุ่งเช้าของวันใหม่มาเยือนอย่างเงียบงัน แสงแดดอ่อนยามอรุณค่อยๆสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า แผ่วเบาจนไม่กล้ารบกวนผู้หลับใหลภายในเรือนไม้หลังเล็ก เจิ้นหยางยังคงนอนซุกอยู่ในอ้อมอกนุ่มๆของเฟิ่งจิ่วอย่างสุขสำราญ ใบหน้าหล่อเหลาซบแนบอยู่กับเนินอกอวบอิ่มของนางแน่นราวกับลูกแมวที่เกาะแม่ไม่ยอมปล่อย แม้แสงเช้

เมื่อได้ลงเอยร่วมหอกับเฟิ่งจิ่วแล้ว บุรุษใสซื่อเช่นเจิ้นหยางกลับไม่อาจห้ามใจตนเองไม่ให้ย้อนคิดถึงทุกอิริยาบถอันแสนอ่อนโยนของนางได้เลย แสงอรุณอ่อนยามเช้าสาดต้องยอดหญ้าในมิติเวท หมอกจางลอยคลอเคลียกับกลิ่นอายพลังปีศาจอันสงบงาม ทุกสิ่งรอบกายช่างเงียบสงบเสียจนหัวใจของเขาเผลอฝันไกล หากได้ใช้ชีวิตเช่นนี้…