Semua Bab นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: Bab 161 - Bab 170

ปีศาจกระดูกขาวออกติดตามรอยบัณฑิตหนุ่มตาม คำสั่งของปีศาจเฒ่าจู่เสียน ร่างบางโปร่งแสงของนางล่องลอยอยู่ท่ามกลางม่านหมอกสีหม่น แม้จะเป็นยามกลางวัน แต่ท้องฟ้ากลับหม่นมัวราวกับถูกพลังมารกลืนกิน อากาศเย็นเยียบ ไร้เสียงนก ไร้เสียงแมลง แม้แต่ลมหายใจของผืนป่าก็ราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงความวังเวง และกลิ่นอายแห่ง

เมื่อครั้งนี้เฟิ่งจิ่วไม่อาจฝืนสร้างมิติเวทขึ้นมาได้อีก แก่นพลังวิญญาณของนางบอบช้ำยับเยินจากการปะทะกับปีศาจกระดูกขาว อีกทั้งยังต้องรับแรงกดดันจากพลังเวทอันกล้าแกร่งของนักพรตเหยียนฟง พลังที่ควรหล่อเลี้ยงวิญญาณกลับสั่นคลอนราวกับจะดับสลายได้ทุกเมื่อ ลมหายใจของเฟิ่งจิ่วแผ่วเบา ร่างบางเย็นเฉียบ แต่ถึงอย

เฟิ่งจิ่วหลับตานั่งขัดสมาธิกลางถ้ำจิ้งจอก พลังวิญญาณบริสุทธิ์ไหลเวียนรอบกายประหนึ่งสายน้ำสว่างเรืองรอง แสงสีขาวเงินพวยพุ่งขึ้นเป็นระลอก กระทบผนังถ้ำจนสะท้อนเป็นประกายดุจดวงดาวยามราตรี เลือดบริสุทธิ์ของเจิ้นหยาง อดีตนักพรตผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งวิถีเต๋าได้หล่อเลี้ยงแก่นพลังวิญญาณของนางอย่างคาดไ

วิ้ง…..เสียงแหลมบางดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทราวกับเข็มเล็กๆทิ่มแทง สติที่แตกกระจายของเฟิ่งจิ่วค่อยๆถูกรวบรวมกลับคืนมา ขนตางอนยาวสั่นไหวก่อนจะเปิดขึ้นอย่างฉับไว แววตาคู่สวยวาบวับแข็งกร้าวราวคมมีด ว่างเปล่า ข้างกายนั้น…ว่างเปล่า ไม่มีร่างสูงของเจิ้นหยาง ไม่มีลมหายใจอุ่นไม่มีแม้แต่กลิ่นอายอ่อนโยนที่นาง

ในห้วงจิตสุดท้าย เขาภาวนาขอเพียงหนึ่งเดียว หากมีชาติหน้า…ขอให้ความรักของข้ากับเฟิ่งจิ่วไม่ต้องฝ่าฝืนกฎสวรรค์ ขอให้ได้รักนางอย่างเปิดเผย ได้อยู่กินกับนาง…จนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต ฉับพลัน…..“ปล่อยเขาซะ!!” เสียงตวาดกึกก้องดั่งสายฟ้าฟาดกลางหุบเขา พลังอำนาจในเสียงนั้นทำให้ปีศาจหลายตนสะดุ้งเฮือก ราชาปีศ