All Chapters of หลังหย่าร้าง อดีตสามีร่ำไห้ขอคืนดี: Chapter 11 - Chapter 20

ขณะนั่งอยู่บนรถที่กำลังขับออกจากโรงพยาบาล สิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวของโจวเป่ยเซินก็คือคำถามที่เจิ้งเยว่เยว่ถามเขาเพราะอะไรกัน? เขาไม่สามารถให้คำตอบได้บางทีเขาอาจแค่รู้สึกสงสัยในท่าทีของผู้หญิงคนนั้น จึงอยากจะสืบดูให้แน่ชัด ก็เท่านั้นเองเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน ดึงเขาออกจากภวังค์ความคิด โจวเป่ยเซินยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนรับสาย “พูดมา”"ประธานโจวครับ ผมตรวจสอบบันทึกการเดินทางของคุณย้อนหลังห้าปีแล้ว พบว่าตลอดช่วงเวลานี้ไม่มีช่วงไหนเลยที่คุณกับดร.เจียงมีตารางเดินทางตรงกัน”“แต่ที่แปลกก็คือ เมื่อสองปีก่อนดร.เจียงเคยวางมือจากวงการ ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน ดังนั้นจึงค่อนข้างยากที่จะตรวจสอบความเคลื่อนไหวของเธอในช่วงสองปีที่ผ่านมา”"คุณเห็นว่าควรให้คุณชายมู่หรงทางนั้นช่วยสืบดูไหมครับ？”มู่หรงเฟยคือราชาแห่งโลกใต้ดิน เรื่องที่ไม่สามารถสืบหาได้อย่างเปิดเผย บางทีเขาอาจมีวิธีตรวจสอบได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่อู๋เซียวเสนอเช่นนี้หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ขณะที่อู๋เซียวคิดว่าโจวเป่ยเซินคงตอบตกลง กลับได้ยินเขาพูดว่า "ไม่จำเป็น ก็แค่หมอคนหนึ่ง ไม่ต้องไปใส่ใจมากขนาด

ความร่วมมือระหว่างตระกูลเกียงกับบริษัทโจวซื่อกรุ๊ปราบรื่นด้วยดีมาโดยตลอด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอยู่ๆ ถึงสั่งหยุดชะงักลงแบบนี้"อืม" โจวเป่ยเซินพยักหน้า และโยนเอกสารฉบับหนึ่งไปให้อู๋เซียว "หลังจากนี้ให้เปลี่ยนไปร่วมมือกับตระกูลเจิ้งแทน"ตระกูลเจิ้งเหรอ?อู๋เซียวประหลาดใจ เขาหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดูคร่าวๆ ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นที่แท้เป็นเพราะครอบครัวของเจิ้งเยว่เยว่มาขอความร่วมมือครั้งนี้ ดูเหมือนว่าตระกูลเจียงจะกลายเป็นเพียงแพะรับบาปไปเสียแล้ว "แล้วข้างล่าง...""ไล่พวกเธอไปซะ ฉันไม่มีเวลาเจอ""รับทราบครับ"ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง พนักงานของบริษัทโจวซื่อกรุ๊ปต่างทยอยกลับกันจนหมดแล้ว แต่ก็ยังไร้เงาของโจวเป๋ยเซิน"เสี่ยวหว่าน เธอว่าโจวเป๋ยเซินตั้งใจจะทำให้บริษัทพ่อฉันล้มละลายจริงๆ ใช่ไหม?" เกียงเถียนมีสีหน้าเป็นกังวล ร้อนใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก "ต้องมีทางออกแน่" เจียงหว่านเองก็กังวล แต่ในเวลาแบบนี้เธอต้องตั้งสติให้มั่นขณะที่กำลังพูดกันอยู่นั้น หางตาของเธอก็เหลือบเห็นอู๋เซียวเดินออกมาจากลิฟต์ จึงรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที "ผู้ช่วยอู๋" เธอเรียก อู๋เซียวเคยไปที่โรงพยาบาลครั้งหนึ่ง

"เป่ยเซิน คุณ..." พ่อเจิ้งกำลังจะพูดบางอย่าง แต่โจวเป่ยเซินพูดขัดขึ้นมาก่อน"เจิ้งเฉียงกับเจิ้งเยว่เยว่ ไม่ใช่ต้นไม้ผลิตเงินที่คุณรับมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหรอกเหรอ? เด็กตัวแค่นั้นก็ถูกคุณบีบบังคับให้ลาออกจากโรงเรียนมาหาเงินแล้ว ตอนที่เจิ้งเฉียงมาเป็นบอดี้การ์ดให้ผม เขาเพิ่งจะอายุสิบแปดเองเต็มมั้ง? ตอนเจิ้งเยว่เยว่ไปเสิร์ฟจานในร้านอาหาร เธอเพิ่งจะอายุสิบหกเองใช่ไหม?" เขาทำสีหน้าเย็นชา โดยไม่ไว้หน้าพ่อของเจิ้งเลยสักนิด“คุณคิดว่าพวกเขาไม่รู้ชาติกำเนิดของตัวเองงั้นเหรอ? คุณลองเดาดูสิว่าทำไมตอนเจิ้งเฉียงใกล้ตาย เขาถึงฝากให้ผมดูแลแค่เจิ้งเยว่เยว่ โดยไม่พูดถึงพวกคุณสองคนแม้แต่นิดเดียว?” ถ้าช่วงหลังมานี้สองคนนี้ไม่ยิ่งได้คืบจะเอาศอก โจวเป่ยเซินก็คงไม่อยากพูดจารุนแรงถึงขนาดนี้ แต่พวกเขาทำเกินไปจริงๆ คิดว่าตัวเองเป็นพ่อแม่ของเจิ้งเยว่เยว่จริงๆ อย่างนั้นเหรอ?พ่อเจิ้งและแม่เจิ้งหน้าซีดเผือด ในดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“พวกเขา...รู้ชาติกำเนิดของตัวเองแล้วงั้นเหรอ?” พ่อเจิ้งถามอย่างไม่ยอมเชื่อ โจวเป่ยเซินมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองห้องของเจิ้งเยว่เยว่ชั้นบน “เยว่เยว่

โจวเป่ยเซินพูดต่อว่า “น่าเสียดายนะ แผนการของเธอคงต้องพังไม่เป็นท่า เธอเอาอะไรมาคิดว่าฉันจะเชื่อฟังคุณปู่กัน?” เจียงหว่านดึงสติกลับมา ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ที่แท้โจวเป่ยเซินก็คิดว่าคนที่ไปหาคุณท่านเมื่อวานคือเกียงเถียนอย่างนั้นเหรอ?เธอนึกถึงคำเรียกที่ลุงอู๋ใช้เรียกเธอว่า คุณหนูเจียง... ดูท่าแล้วโจวเป่ยเซินจะเข้าใจผิดไปไกลเจียงนี้ไม่ใช่เกียงตัวเดียวกัน น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ในใจเธอเกือบจะหลุดขำออกมา แต่พอได้ยินคำพูดของโจวเป่ยเซินกลับหัวเราะไม่ออกเลยสักนิด ความหมายในคำพูดของเขาชัดเจนว่า เขาไม่คิดจะปล่อยตระกูลเกียงไปง่ายๆ “ไม่มีทางให้เจรจากันได้เลยจริงๆ เหรอคะ? ประธานโจวไม่คิดหรือคะว่าการยุติความร่วมมือกับตระกูลเกียงแบบนี้ออกจะตัดสินใจตามอำเภอใจเกินไปหน่อย?” เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมโจวเป่ยเซินถึงเป็นคนที่แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ออกแบบนี้ "ผมโจวเป่ยเซิน ทำอะไรตามใจตัวเองมาโดยตลอด ดร.เจียงมีปัญหาอะไรด้วยเหรอ?" เขาหัวเราะเยาะ โดยไม่สนใจคำพูดของเจียงหว่านเลยสักนิดเมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ เจียงหว่านก็รู้ดีว่าเรื่องนี้คงไม่มีหวังเจรจาแล้ว ใบหน้าของเธอจึงหมองมัวหม่นลงทั

สายตาของทั้งสามคนหันไปมองโจวเป่ยเซิน เจียงหว่านภาวนาในใจให้เขาปฏิเสธ เพราะเธอไม่อยากร่วมโต๊ะทานข้าวกับผู้ชายคนนี้จริงๆเสียบรรยากาศหมด“เธอตัดสินใจได้เลย” ชายหนุ่มพูดขึ้น แต่คำตอบกลับไม่ใช่สิ่งที่เจียงหว่านอยากได้ยิน เจียงหว่าน "...""ดร.เจียงคะ พี่เซินไม่ติดอะไร แล้วคุณล่ะคะว่าไง?" เธอหันมายิ้มให้เจียงหว่านด้วยสีหน้าคาดหวัง เจียงหว่านไม่เต็มใจเป็นหมื่นเป็นพันเท่า แต่ก็หันไปมองอวี๋เซียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “พี่คิดว่ายังไงคะ?” เธอส่งสัญญาณตาให้อวี๋เซียวไม่หยุด แต่อวี๋เซียวกลับพูดว่า “พี่ไม่มีปัญหา” ไม่มีปัญหาเหรอ?พี่ใหญ่ พี่คิดจะทำอะไรเนี่ย?เจิ้งเยว่เยว่นั่งข้างเจียงหว่าน ส่วนโจวเป่ยเซินกับอวี๋เซียวนั่งอยู่อีกฝั่ง ซึ่งตรงกับหน้าเจียงหว่านพอดี แค่เงยหน้าขึ้นก็เห็นเขาแล้ว ทำให้เจียงหว่านรู้สึกอึดอัดขัดใจเป็นที่สุด"ดร.เจียงคะ คนนี้คือแฟนของคุณหรือเปล่าคะ? แค่ดูก็รู้แล้วว่าเป็นคนเก่งมาก มิน่าล่ะก่อนหน้านี้คุณถึงไม่ยอมให้ฉันแนะนำใครให้" เธอมองดูอวี๋เซียวผู้มีราศีสง่างามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในใจก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อยโจวเป่ยเซินหัวเราะเบาๆ มุมปากยกขึ้น “ประธานอวี๋