Alle Kapitel von หลังหย่าร้าง อดีตสามีร่ำไห้ขอคืนดี: Kapitel 1 – Kapitel 10

สำนักงานทะเบียนราษฎร์ เจียงหว่านถือใบหย่าที่เพิ่งออกสดๆ ร้อนๆ เดินออกมา"คุณหนู...เจียง" พ่อบ้านอย่างลุงอู๋มีสีหน้ากระอักกระอ่วนแวบหนึ่ง “นี่เป็นสิ่งที่คุณท่านให้ผมนำมาให้คุณครับ” พูดจบ อีกฝ่ายก็ยื่นบัตรธนาคารมาใบหนึ่ง ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไร เจียงหว่านเห็นดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฝากขอบคุณคุณปู่แทนฉันด้วยนะคะ ตลอดสองปีนี้ต้องขอบคุณท่านมากที่คอยดูแลฉัน” พูดจบ เธอก็เดินตรงไปที่ริมถนน แล้วขึ้นรถมายบัคสีดำที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว ภายในรถมายบัคสีดำ เจียงหว่านมองคนทั้งสองในรถด้วยความจนใจ "พี่ใหญ่ พี่รอง ฉันก็แค่หย่าร้าง พวกพี่ต้องตื่นตระหนกขนาดนี้เลยเหรอ?""เสี่ยวหว่าน หย่าจริงเหรอ?" เหยียนจิ่นเฉิงที่เป็นคนขับหันกลับมามองแต่ก็ยังมีความสงสัยอยู่บ้างเจียงหว่านพยักหน้าแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “เพิ่งไปรับใบหย่ามาเลย สดๆร้อนๆ อยู่เลย"พูดจบ เธอก็หยิบใบหย่าสีแดงสดจากกระเป๋าออกมา แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าทั้งสองคน “หย่ากันก็ดีแล้ว!" เหยียนจิ่นเฉิงหัวเราะลั่น "การแต่งงานนี้ควรจะหย่าตั้งนานแล้ว"“ไม่สิ การแต่งงานครั้งนี้ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ!” เขาพูด

เถียนเซี่ยวเซี่ยวพูดจบ เจียงหว่านก็เดินออกจากห้องทำงานแล้ว มุ่งหน้าไปยังแผนกฉุกเฉินทันที ทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูแผนกฉุกเฉินอย่างรวดเร็วเห็นคนกลุ่มใหญ่ยืนล้อมแผนกฉุกเฉินเอาไว้แน่นหนา พร้อมกับมีเสียงร้องไห้ดังแว่วออกมา "หมอคะ ได้โปรดช่วยสามีฉันด้วย เขาเพิ่งจะอายุสี่สิบห้าเองนะ! ถ้าเขาจากไปแบบนี้ ฉันจะอยู่ยังไง!""คุณใจเย็นๆ ก่อนนะคะ พวกเรากำลังตรวจอาการสามีคุณอยู่ สถานการณ์เป็นอย่างไรต้องรอผลตรวจออกมาก่อนถึงจะรู้"เถียนเซี่ยวเซี่ยวเห็นดังนั้นก็จูงดร.เจียงเบียดฝ่าฝูงชนเข้าไป “หลีกทางหน่อยค่ะ คุณหมอมาแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาญาติคนไข้ต่างพากันหลีกทาง ทำให้เจียงหว่านเข้าไปในแผนกฉุกเฉินได้สำเร็จ "สถานการณ์เป็นยังไง？" ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อ เจียงหว่านถามเข้าประเด็นทันที“อุบัติเหตุทางรถยนต์ มีเลือดออกในสมอง ตอนนี้กำลังตรวจปริมาณเลือดที่ออกอยู่ แต่ดูจากอาการแล้วไม่ค่อยดีนัก” หมอแผนกฉุกเฉินไม่รู้จักเจียงหว่าน แต่เห็นป้ายตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาทที่เธอห้อยอยู่ จึงไม่ได้ถามอะไรมากและรีบอธิบายอาการ “ผลซีทีสแกนสมองออกแล้วค่ะ” พยาบาลร้องบอกพร้อมยื่นผลตรวจมาให้ หมอแผนกฉุก

"ประธานโจว คุณไม่เข้าใจ《 กฎหมายการประกอบวิชาชีพเวชกรรม》 ฉันไม่โทษคุณหรอกค่ะ แต่ฉันอยากจะบอกว่า ตาม《 กฎหมายการประกอบวิชาชีพเวชกรรม》 แล้วแพทย์ผู้ประกอบวิชาชีพต้องตรวจรักษาภายในขอบเขตและสถานที่ที่ลงทะเบียนไว้เท่านั้น โรงพยาบาลที่ฉันลงทะเบียนไว้คือโรงพยาบาลจิ้นอัน ดังนั้น... คุณคงเข้าใจความหมายของฉันแล้วใช่มั้ยคะ" นานๆ ทีเธอจะยอมอธิบายยาวขนาดนี้ เพราะเห็นแก่หน้าผู้ป่วย"เพราะงั้น คุณก็ไปทำการผ่าตัดที่โรงพยาบาลเอกชนไม่ได้?" เขาถาม"แน่นอนค่ะ" เธอไม่ได้อยากให้ชีวิตการเป็นหมอของตัวเองต้องมาพังเพราะเรื่องแบบนี้โจวเป่ยเซิน ตกอยู่ในความเงียบ เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่า《 กฎหมายการประกอบวิชาชีพเวชกรรม》 จะมีข้อบังคับแบบนี้ มันทำให้เขาลังเลมาก"ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ ประธานโจวรีบตัดสินใจเถอะค่ะ" พอเห็นท่าทางลังเลของโจวเป่ยเซิน เจียงหว่านก็รู้ทันทีว่าเขาไม่อยากย้ายผู้ป่วยมาที่นี่ คงเพราะไม่ไว้ใจอุปกรณ์และสภาพแวดล้อมของโรงพยาบาลจิ้นอัน ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแผ่นหลังของเจียงหว่านลับหายไปจากสายตาของโจวเป่ยเซินอย่างนั้น จนกระทั่งผู้ช่วยอู๋เซียวเดินเข้ามา "

ยามค่ำคืนที่ภัตตาคารหลีหยวน ทุกคนในแผนกศัลยกรรมประสาทมารวมตัวกินเลี้ยงกันที่นี่ โดยมีตัวเอกของงานคือเจียงหว่านที่เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน"มา ดื่มให้ ดร.เจียง ของพวกเรา หวังว่าเธอจะนำพาแผนกศัลยกรรมประสาทของโรงพยาบาลจิ้นอันไปสู่ความรุ่งโรจน์" คนที่พูดคือหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาท แต่ฝีมือการผ่าตัดของเขากลับไม่ได้เชี่ยวชาญ อาศัยแค่อาวุโสไต่เต้าขึ้นมาเท่านั้นตอนแรกที่เบื้องบนส่งรองหัวหน้าแผนกคนใหม่มาแบบกะทันหัน เขาก็ไม่พอใจอยู่มาก แต่พอคิดอีกมุม หากแผนกศัลยกรรมประสาทพัฒนาไปได้ดี เขาในฐานะหัวหน้าแผนกก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย ยิ่งอีกฝ่ายยังเป็นศัลยแพทย์ระบบประสาทที่เก่งขนาดนี้ พอคิดตกแล้ว ท่าทีที่เขามีต่อเจียงหว่านจึงดีเยี่ยมเป็นพิเศษ"หัวหน้าหลี่อย่าถ่อมตัวยกยอฉันขนาดนั้นเลยค่ะ" เจียงหว่านชูแก้วขึ้นแล้วพูด "ฉันคอไม่แข็ง ขอใช้ชาแทนเหล้านะคะ"พูดจบก็ไม่อ้ำอึ้ง เธอก็ดื่มหมดในอึกเดียวทุกคนต่างปรบมือให้ และไม่ได้ใส่ใจที่เจียงหว่านใช้ชาแทนเหล้า เพราะต่างรู้ดีว่าพรุ่งนี้เธอมีเคสผ่าตัดใหญ่ต้องทำมื้ออาหารดำเนินไปอย่างครื้นเครงทุกคนมีความสุข เจียงหว่านเองก็เช่นกันที่ห้องน้ำ เจียงหว่านกวักน้ำล

คำพูดนี้ทำเอาอู๋เซียวถึงกับเอ๋อไปชั่วขณะ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “น่าจะ...ไม่มั้งครับ บางทีดร.เจียงอาจไม่อยากเจอคุณจริงๆ ก็ได้...” พูดยังไม่ทันขาดคำ อู๋เซียวก็หนาวสั่นขึ้นมา ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกหนาวขึ้นมาขนาดนี้นะพอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นประธานของตัวเองกำลังมองเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง อู๋เซียวใจหายวาบไปวูบหนึ่ง คล้ายว่าตัวเองจะพูดอะไรผิดไปเสียแล้ว...“แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วครับ!” เขารีบพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที "ด้วยเสน่ห์ของประธานโจว ไม่มีทางที่ผู้หญิงคนไหนจะเกลียดคุณหรอกครับ ดร.เจียงต้องกำลังเล่นตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจแน่นอน” ที่จริงคำพูดนี้ของเขาก็ไม่ถือว่าโกหก เพราะในเมืองจิ้น โจวเป่ยเซินเป็นชายในฝันของผู้หญิงทุกคนจริงๆ และเจียงหว่านก็เป็นคนแรกที่ปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ จึงไม่แปลกที่เขาจะคิดว่าอีกฝ่ายจงใจใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขา เล่นตัวเพื่อให้เขาสนใจงั้นเหรอ... เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ？ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เจิ้งเยว่เยว่ก็ย้ายจากห้องฉุกเฉินมายังห้องพักผู้ป่วยปกติได้อย่างราบรื่น ตอนที่เจียงหว่านพาทีมมาตรวจอาการ เธอกำลังพิงหัวเตียงเล่นโทรศัพท์อยู่ สีหน