All Chapters of หลังหย่าร้าง อดีตสามีร่ำไห้ขอคืนดี: Chapter 21 - Chapter 30

ค่ำคืนวันถัดมางานเลี้ยงการกุศลจัดขึ้นที่โรงแรมเยว่เฟิง โดยมีนิตยสาร BQ ชื่อดังแห่งเมืองจิ้นเป็นเจ้าภาพ ตอนที่โจวเป่ยเซินเดินทางมาถึง หน้าประตูโรงแรมก็ถูกบรรดานักข่าวและปาปารัซซี่ห้อมล้อมจนแน่นขนัด ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถ เลนส์กล้องนับไม่ถ้วนก็หันมาทางเขาพร้อมกัน "นิตยสาร BQ นี่หน้าใหญ่จริงๆ ถึงขั้นเชิญโจวเป่ยเซินมาได้ด้วย!" มีคนร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ เพราะอย่างไรเสียทุกคนต่างก็รู้ดีว่าโจวเป่ยเซินไม่ชอบมาร่วมงานเลี้ยงพวกนี้แต่ไหนแต่ไรแล้ว“นั่นสิ น่าเสียดายที่เราเข้าไปดูข้างในไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้งานเลี้ยงการกุศลคงต้องสนุกมากแน่ ๆ” ใครบางคนพูดด้วยสีหน้าเสียดาย “ผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาคือใครน่ะ? คงไม่ใช่แฟนของโจวเป่ยเซินหรอกนะ" มีคนสังเกตเห็นว่าโจวเป่ยเซินไม่ได้มาคนเดียว แต่กลับควงคู่พาคู่ออกงานมาด้วย ทำให้หลายคนรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ได้ยินดังนั้น สายตาของทุกคนจึงค่อยหันไปมองเจิ้งเยว่เยว่ที่ยืนอยู่ข้างโจวเป่ยเซิน ไม่ใช่ว่าพวกเขาตั้งใจจะมองข้าม แต่เป็นเพราะเจิ้งเยว่เยว่ดูธรรมดาเกินไป จนไม่มีเสน่ห์สะดุดตาให้คนมองเห็นได้ในแวบแรกน่าเสียดายที่ตัวเจิ้งเยว่เยว่เองไม่รู้เรื่อ

เจิ้งเยว่เยว่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของโจวเป่ยเซิน ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงพลันก่อตัวขึ้นในใจ เจียงหว่านไม่สนใจโจวเป่ยเซินกับเจิ้งเยว่เยว่ที่อยู่ด้านข้าง ก่อนกระซิบกับอวี๋เซียวว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าของที่ฉันบริจาคจะได้ประมูลตอนไหน” เธอเองก็ค่อนข้างอยากรู้เหมือนกันว่าจะประมูลได้ราคาสูงแค่ไหน "ยังอีกนานเลย อาจารย์ซูไม่มีผลงานใหม่ออกสู่ตลาดมาหลายปีแล้ว ภาพวาดของเรารับรองว่าต้องเป็นไฮไลท์ปิดท้ายแน่นอน" อวี๋เซียวตอบจากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างใจอ่อน แล้วพูดว่า "เราเอาภาพวาดของอาจารย์ซูมาบริจาคแบบนี้ แน่ใจนะว่าไม่มีปัญหาอะไร"“เขาเป็นอาจารย์ของฉัน จะถึงขั้นลงไม้ลงมือกับฉันเลยเหรอ?” เจียงหว่านเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนพูดต่อว่า “อีกอย่างเขายกภาพนั้นให้ฉันแล้ว ฉันก็ย่อมมีสิทธิ์จัดการกับมันอยู่แล้ว” "นั่นสิ เธอเป็นถึงศิษย์คนสุดท้ายนี่นา คิดว่าเขาคงไม่ตำหนิเธอหรอก” “แน่นอนอยู่แล้ว อาจารย์รักและเอ็นดูฉันจะตาย” เสียงพูดคุยของคนทั้งสองไม่ได้ดังนัก โจวเป่ยเซินที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกัน ทำได้เพียงมองเห็นทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนิทสนม ภาพตรงหน้าทำใ

"ภาพวาดของอาจารย์ซูเหรอ?""เป็นไปไม่ได้!"มีคนตะโกนเสียงดัง "ใครๆ ก็รู้ว่าอาจารย์ซูเลิกนำภาพวาดของตัวเองออกมาประมูลตั้งนานแล้ว นี่ไม่มีทางเป็นภาพวาดของอาจารย์ซูไปได้หรอก""นั่นสิ กล้าดีอยู่นะที่เอาภาพปลอมออกมาประมูล คิดว่าพวกเราเป็นคนโง่กันหรือไง?"ผู้ที่เดินทางมาร่วมงานประมูลในวันนี้ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงเรียงนามในเมืองจิ้น หากพวกเขาโกรธขึ้นมา นิตยสาร BQ ย่อมรับมือไม่ไหว บรรณาธิการหลี่เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก แล้วรีบพูดว่า "ภาพวาดของอาจารย์ซูชิ้นนี้ได้รับการสนับสนุนมาจากผู้ไม่ประสงค์ออกนามท่านหนึ่ง ซึ่งทางนั้นได้รับประกันแล้วครับว่าเป็นของแท้""เขาบอกว่าเป็นของแท้ก็คือของแท้งั้นเหรอ? ใครจะไปเชื่อกันล่ะ? " มีคนสวนกลับทันควัน ก่อนจะพูดต่อ "ผู้ไม่ประสงค์ออกนามคนนี้คือใคร? เก่งจริงก็ก้าวออกมาสิ เอาหลักฐานออกมาพิสูจน์ให้ได้ว่านี่คือภาพจริง"ของประมูลในคืนนี้ล้วนมาจากคนที่มาร่วมงานเลี้ยงเป็นผู้บริจาคสนับสนุนทั้งสิ้น ดังนั้นผู้ไม่ประสงค์ออกนามที่ว่า ย่อมต้องอยู่ในงานนี้แน่นอนกล้าเอาชื่อของอาจารย์ซูมาแอบอ้างเพื่อประมูลภาพปลอม พวกเขาก็อยากเห็นเหมือนกันว่าใครกันที่หน้าด้านถึงขนาดนี

“เข้าใจผิดครับ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด” บรรณาธิการหลี่ได้แต่รู้สึกกลัดกลุ้มใจ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะเป็นศิษย์ของอาจารย์ซู “ช่างเถอะค่ะศิษย์พี่ ทุกคนจะสงสัยก็เป็นเรื่องปกติ อย่างไรเสียอาจารย์ก็ไม่ได้มีผลงานใหม่ออกมาหลายปีแล้ว” เธอเข้าใจดีว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงสงสัยว่าภาพเป็นของจริงหรือของปลอม จึงไม่ได้โกรธแต่อย่างใด เมื่อเห็นเธอยังคงมีท่าทีสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หวังอวี้ก็อยากจะตำหนิเธอแต่กลับพูดไม่ออก สุดท้ายจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจแล้วพูดว่า “ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่จำเป็นต้องคิดว่าทุกเรื่องต้องจัดการด้วยตัวเอง ฉันกับอาจารย์ยังอยู่ตรงนี้ คอยเป็นที่พึ่งให้เธอได้” "ฉันรู้แล้วค่ะพี่ใหญ่" เจียงหว่านยิ้มและพยักหน้า "ถ้ามีปัญหาที่จัดการไม่ได้จริงๆ ฉันจะติดต่อไปหานะคะ"ที่ไม่ติดต่อไป ก็เพราะเธอรู้ว่าภาพวาดเป็นของจริงหรือของปลอม ขอแค่ทำการตรวจพิสูจน์ก็รู้ผลแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องรบกวนให้ศิษย์พี่ต้องเสียเวลาเดินทางมาเลยสักนิด"สรุปว่า เธอคือศิษย์คนสุดท้ายของอาจารย์ซูคนนั้นงั้นเหรอ?" มีคนถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจียงหว่านยิ้มและพยักหน้า แล้วพูดกับทุก

“แล้วถ้าฉันจะเป็นศัตรูกับตระกูลจ้าวแล้วจะทำไม? คิดว่าฉันจะกลัวตระกูลจ้าวของแกหรือไง?” บรรยากาศรอบตัวของจ้านเย่เปลี่ยนไปในทันที เพียงชั่วพริบตา เขาราวกับกลายเป็นอสูรจากขุมนรกจนผู้ที่มองอยู่รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เจียงหว่านเอียงคอมองเขา ผู้ชายคนนี้... น่าสนใจดีทีเดียวภายนอกดูเป็นคนเสเพลไม่แยแสโลก แต่พอเอาจริงขึ้นมากลับดูราวกับเป็นคนละคนในระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายกำลังคุมเชิงและตึงเครียดอยู่นั้น โจวเป่ยเซินและมู่หรงเฟยก็ลงมาจากชั้นสองพอดี เมื่อเห็นจ้านเย่ปรากฏตัว ทั้งคู่ต่างประหลาดใจ "โอ๊ะ มาช้าไปก้าวเดียว อัศวินขี่ม้าขาวช่วยสาวงามของนายถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไปซะแล้ว" มู่หรงเฟยพูดอย่างสะใจ เขาตั้งใจหยอกเย้าโจวเป่ยเซิน สีหน้าของโจวเป่ยเซินหมองและเข้มขึ้น สายตามองไปอย่างไม่เป็นมิตร "ไอ้คนตระกูลจ้านนั่นจะมีจิตใจงดงามขนาดนั้นเชียวเหรอ?""ก็จริงอย่างที่นายว่า ไม่แน่ว่าอาจกำลังแอบวางแผนเลวทรามอะไรอยู่ก็ได้" มู่หรงเฟยพยักหน้ารับ แล้วพูดต่อ “น่าเสียดายที่ดร.เจียงคนนั้นไม่รู้เรื่องนี้ ไม่แน่ว่าอาจถูกหลอกใช้ก็ได้” โจวเป่ยเซินไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้เดินเข้าไปหา ทำเพียงเฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ"พี่เซ