All Chapters of ใต้ม่านหมอก ข้าพบชะตาที่หนีไม่พ้น: Chapter 11 - Chapter 20

นางรู้อยู่แล้วมาตลอดนางรู้ดีว่าเขามีใจให้นาง ทว่ากลับไม่เคยปฏิเสธ ทั้งยังรับการดูแลและความเอ็นดูเป็นพิเศษจากเขาอย่างถือเป็นเรื่องสมควรกระทั่งหลังจากเขาแต่งงานแล้ว นางยังคิดกำจัดสตรีข้างกายเขาไปทีละคนเขาแกะนิ้วของนางที่กำแขนเสื้อเขาไว้ทีละนิ้วอย่างไม่ปรานีแม้แต่น้อย“เมื่อก่อนข้าเคยมีใจให้เจ้าจริง”น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับถ้อยคำนั้นเอ่ยกับตนเอง“แต่หลังจากแต่งอิงหลัวเข้ามาแล้ว คนที่ข้ารักคือนาง และจะมีเพียงนางผู้เดียว”เขาปล่อยมือนาง ก่อนถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว“เจ้าก็จงดูแลตัวเองให้ดีเถิด”กล่าวจบเขาก็หันกายจากไป เงาร่างก็ลับหายไปท่ามกลางแสงจันทร์เว่ยเจี่ยวเจี่ยวยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม น้ำตายังค้างอยู่บนใบหน้า ทว่านางกลับลืมแม้แต่จะร่ำไห้นางหันไปมองอวี๋เยวียน“พี่อวี๋เยวียน…”อวี๋เยวียนยืนอยู่ข้างประตู ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้มิได้เอ่ยวาจาสักคำเขามองเว่ยเจี่ยวเจี่ยว ในแววตาไม่มีทั้งความโกรธและความผิดหวัง มีเพียงความว่างเปล่าจู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อน อาอิงหลัวยืนอยู่ใต้ต้นท้อในหุบเขา เขย่งปลายเท้าสวมพวงดอกไม้ที่เพิ่งถักเสร็จลงบนศีรษะเขาดวงตาของนางใสกระจ่าง

เขายืนอยู่หน้าโต๊ะหน้าร้าน มองทางนั้นทีทางนี้ที สุดท้ายหยิบห่อโป๊ยกั๊กขึ้นมาจ่อที่ปลายจมูก ดมดูเล็กน้อย ก่อนหันไปพูดกับอาอิงหลัวพร้อมรอยยิ้มว่า“แม่นาง โป๊ยกั๊กนี้ตากแห้งไม่พอ กลิ่นหอมจึงออกมามิได้”อาอิงหลัวมองเขา “ท่านมาซื้อเครื่องเทศหรือ?”“มาสอนเจ้าให้รู้จักตัวอักษร”เหวินอวิ๋นเจี้ยนวางห่อโป๊ยกั๊กลง มองนางพร้อมยิ้มตาหยี“เมื่อวานเห็นแม่นางกลุ้มใจกับสมุดบัญชี ข้ากลับไปคิดดูแล้ว รู้สึกไม่อาจปล่อยผ่านได้ อย่างไรเสียข้าก็ว่างอยู่ ไม่มีอะไรทำ ไม่สู้มาสอนเจ้าวันละครึ่งชั่วยาม ถือเสียว่าเป็นการสั่งสมบุญ”เดิมอาอิงหลัวคิดจะปฏิเสธแต่เขากลับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะหน้าร้านเองเสียแล้ว ล้วง “ตำราพันอักษร” เล่มบางออกมาจากแขนเสื้อ เปิดหน้าแรก แล้วเงยหน้ามองนาง “มา”อาอิงหลัวยืนนิ่งอยู่เหวินอวิ๋นเจี้ยนก็ไม่รีบร้อน นั่งอยู่เช่นนั้น พลางยิ้มตาหยีรออยู่ผ่านไปพักใหญ่ อาอิงหลัววางผ้าเช็ดในมือลง แล้วเดินเข้าไปหาหลังจากนั้น เหวินอวิ๋นเจี้ยนก็มาหาอยู่เป็นระยะบางครั้งเขานำหนังสือมาหนึ่งเล่ม บางครั้งก็มามือเปล่า พอมาถึงก็ไปนั่งข้างโต๊ะหน้าร้าน สอนนางรู้จักตัวอักษรไม่กี่ตัว เล่าเรื่องราวในอด

อาอิงหลัวอ้าปาก แต่ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดอะไรนางเงียบไปครู่ใหญ่ จึงค่อยหันกลับไปมองเหวินอวิ๋นเจี้ยนเขายืนอยู่ข้างโต๊ะหน้าร้าน ไม่ได้เร่งรัด เพียงรออยู่เงียบๆในดวงตาของเขามีแววรอยยิ้มที่เปิดเผยตรงไปตรงมา ใสกระจ่างไร้สิ่งปิดบัง ไม่มีการตีสนิทเกินควรหรือการหยั่งเชิงแม้แต่น้อยอาอิงหลัวหลุบตาลง แล้วเงยขึ้นอีกครั้ง“ได้”ทั้งสองเดินทางขึ้นเหนือไปด้วยกัน เหวินอวิ๋นเจี้ยนก็รักษาคำพูดของตนเขาช่วยแนะนำนางให้รู้จักผู้ดูแลการจัดซื้อของจวนผู้มีบรรดาศักดิ์หลายแห่ง อีกทั้งเป็นสะพานเชื่อมให้นางได้พูดคุยกับขันทีผู้ดูแลงานของสำนักฝ่ายในแห่งวังหลวงร้านเครื่องเทศของอาอิงหลัว จากร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ขยายจนกลายเป็นร้านชื่อดังที่มีชื่อเสียงไปทั่วสามสายถนนเครื่องหอมผสมชนิดหนึ่งที่นางคิดค้นขึ้น ด้วยกลิ่นหอมละมุนและติดทนนาน จึงได้รับคัดเลือกเข้าสู่รายชื่อเครื่องบรรณาการของวังหลวงอาอิงหลัวมิใช่สตรีที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้วนางมีชื่อการค้าของตนเอง มีลูกจ้างของตนเอง มีเสมียนบัญชีของตนเองนางส่งตั๋วเงินและจดหมายไปให้บิดามารดาและท่านป้าทุกเดือนผู้ส่งสารใช้เวลาเดินท

เสียงของเขาแหบพร่ายิ่งนัก ราวกับแต่ละคำต้องฝืนเค้นออกมาจากลำคอ“อิงหลัว ที่จริงข้าชอบเจ้ามานานแล้ว”อาอิงหลัวมิได้เอ่ยตอบ“ไม่ใช่การใช้ประโยชน์ ไม่ใช่การวางแผนหลอกลวง”เขาเงยหน้ามอง รอบดวงตาแดงเรื่อ“เป็นเรื่องจริง”เขาเริ่มเล่า ว่าแรกเริ่มที่เขาเข้าหานางนั้น ก็เป็นเพราะเว่ยเจี่ยวเจี่ยวจริงๆเขาเล่าว่าต่อมาโดยไม่รู้ตัว เขากลับมีใจให้นาง แต่ไม่กล้ายอมรับเขาเล่าว่า เขากลัวว่านางยังมีอวี๋เยวียนอยู่ในใจ จึงยอมปล่อยให้มีการกักนางไว้ในศาลบรรพชนเขาเล่าว่า เขาตามหานางไม่พบ อวี๋เยวียนไม่ยอมช่วยคำนวณหาให้ เขาจึงส่งคนไปจับตาดูอวี๋เยวียน จนได้รู้ว่านางมาถึงเมืองหลวงแล้ว เขาจึงยื่นเรื่องต่อราชสำนัก ขอให้ได้กลับมาก่อนกำหนดเมื่อพูดมาถึงตอนท้าย เสียงของเขาเริ่มสั่น “ข้ารู้ว่าตอนนี้มาพูดเรื่องเหล่านี้ก็สายไปแล้ว แต่ข้ายังคงติดค้างคำอธิบายกับเจ้า”อาอิงหลัวฟังจนจบอย่างเงียบๆนางยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้น จิบไปหนึ่งอึก แล้ววางลง“ข้ารู้แล้ว”เว่ยเจิงมองนาง พลางขยับปาก แต่กลับไม่อาจพูดอะไรออกมาได้เขารออยู่นานมาก ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงสี่คำนี้ไม่มีความโกรธ ไม่มีการซักถาม ไม่มีน้ำตานาง

เขามิได้กางร่ม ร่างกายเปียกโชกไปทั้งตัว อาภรณ์สีดำสนิทแนบไปกับเรือนกาย ทั่วทั้งร่างดูราวกับรูปสลักหินที่ถูกสายฝนชโลมจนชุ่มเป็นเว่ยเจิงเห็นได้ชัดว่าเขาดื่มสุราไปไม่น้อย ท่ามกลางม่านสายฝน สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่นางไม่วาง พลางขอบตาแดงเรื่อเขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนหยุดลงอีกครั้ง ราวกับเกรงว่าหากเข้าใกล้นางมากกว่านี้ นางจะเหมือนวิหคที่ตกใจแล้วโผบินหนีไป“อิงหลัว” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “เจ้า...ช่วยหันกลับมามองข้าสักครั้งได้หรือไม่?”อาอิงหลัวยืนอยู่ด้านในธรณีประตู มองเขาผ่านม่านสายฝนนางหยิบร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่ง ก้าวออกไปในสายฝน ก่อนยื่นด้ามร่มเข้าไปในมือของเขา“เว่ยเจิง ข้าไม่เกลียดท่านอีกแล้ว แต่ก็จะไม่รักท่านอีกต่อไปเช่นกัน ท่านกลับไปเถิด”เว่ยเจิงกำร่มคันนั้นไว้ ข้อนิ้วซีดขาว สายฝนไหลรินจากปลายคางของเขาไม่ขาดสายเขาขยับริมฝีปากอยู่หลายครั้ง ทว่ากลับเอ่ยสิ่งใดไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงฝืนเค้นคำหนึ่งออกมา“ข้ารู้ว่าองค์ชายสามทรงมีใจให้เจ้า ข้าไม่อาจสู้กับเขาได้ สิ่งที่ข้ามอบให้เจ้าได้ย่อมมีไม่มากเท่าเขา เจ้าเลือกเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว แต่ราชสกุลนั้นไร้เยื่อใยนัก เจ