All Chapters of ใต้ม่านหมอก ข้าพบชะตาที่หนีไม่พ้น: Chapter 1 - Chapter 10

แม่ทัพน้อยเว่ยมีความชอบทางการทหาร ทั้งยังได้รับคำสั่งให้ประจำการรักษาชายแดน อีกเพียงไม่กี่ปีก็จะได้กลับเมืองหลวงไปรับตำแหน่งที่สูงขึ้น อนาคตก้าวไกลไร้ขีดจำกัดบุรุษเช่นนี้กลับดูแลอาอิงหลัวอย่างดีเหลือเกินเขาสอนนางอ่านอักษรฮั่น พานางดูแผนที่ดินแดนนอกขุนเขา คราวบิดาของนางล้มป่วย เขาควบม้าฝ่าราตรีไปไกลร้อยลี้เพื่อเชิญหมอมารักษาปีก่อนน้ำป่าหลากซัดหุบเขาจนเสียหาย เดิมทีพื้นที่นั้นไม่ได้อยู่ในเขตดูแลของเขา แต่เพื่ออาอิงหลัว เขากลับสั่งทหารคนสนิทของตนไปช่วยบูรณะซ่อมแซมด้วยตัวเอง แม้แต่อิฐทุกก้อน กระเบื้องทุกแผ่น เขาก็ยังลงมือสอบถามและดูแลด้วยตัวเองทุกคนต่างคิดว่าได้รับความรักใคร่เอาใจถึงเพียงนี้ ต่อให้หัวใจแข็งดั่งเหล็กก็คงอ่อนลงได้แล้วแต่พอเข้าปีที่สองหลังแต่งงาน อาอิงหลัวก็กลับหุบเขาไปเยี่ยมมารดาใครจะคิดว่าคราวนั้นนางจะหายตัวไปพร้อมอวี๋เยวียนนานถึงสามเดือนเต็ม ไร้ข่าวคราวโดยสิ้นเชิงครั้นกลับมาอีกครั้ง นางก็ตั้งครรภ์แล้วฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยโกรธจนหน้าซีดเผือด เอาแต่ด่าทอว่านางไร้ยางอาย ก่อนสั่งคนมัดตัวแล้วลากออกไปกรอกยาขับครรภ์คนหลายคนกดอาอิงหลัวไว้กับพื้น นางดิ้นรนสุดแรงพลางพยา

แม้นางจะไม่รู้วิชาแพทย์ แต่ก็รู้ว่าหลังร่างกายบอบช้ำหนักไม่ควรรีบบำรุงมากเกินไป หากร่างกายยังอ่อนแรงก็ย่อมรับการบำรุงหนักไม่ไหว กลับจะยิ่งทำให้ร่างกายแย่ลงนางกำลังจะเอ่ยปาก เว่ยเจิงกลับพูดต่อไปเองเสียแล้ว“อีกไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลฮวาซิ่น ตามธรรมเนียมของที่นี่ หญิงสาวที่ถึงวัยปักปิ่นต้องขึ้นเขาไปประกอบพิธีเซ่นไหว้ก่อนถึงเทศกาล จุดธูปขอพร ภายในวัดอนุญาตให้เข้าได้เฉพาะสตรี บุรุษห้ามติดตามเข้าไป”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองนาง“ปีนี้เจี่ยวเจี่ยวถึงวัยปักปิ่นจึงต้องขึ้นเขาไปตามธรรมเนียม ข้าไม่สะดวกจะไปเป็นเพื่อน…อิงหลัว เจ้าเป็นพี่สะใภ้ของนาง อีกสองวันรบกวนเจ้าไปเป็นเพื่อนนางสักเที่ยวได้หรือไม่?”อาอิงหลัวชะงักงันนางก้มมองอาหารบำรุงถ้วยนั้นบนโต๊ะที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองที่แท้ก็ไม่ได้เป็นห่วงว่าร่างกายนางอ่อนแอ เพียงกลัวว่าสภาพร่างกายที่ทรุดโทรมเช่นนี้จะทนทางขึ้นเขาไม่ไหว จนทำให้พิธีเซ่นไหว้ขอพรของน้องสาวแสนรักต้องเสียเรื่องนางหลับตาลงชั่วครู่ ความฝาดขมที่ยากจะบรรยายพลันเอ่อขึ้นกลางอก“…ได้”“ข้ารู้แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนนาง”เว่ยเจิงถอนหายใ

อาอิงหลัวนึกว่าตนฟังผิดไปนางมองเว่ยเจิง ใบหน้านั้นมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่านั้นคือท่าทีราวกับเห็นว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่นางควรทำอยู่แล้วก่อนหน้านี้นางเพิ่งถูกบังคับกรอกยาหงฮวา ร่างกายยังไม่ทันฟื้นดี เมื่อวานเพื่อช่วยน้องสาวของเขา นางยังเอาตัวรับคานหลังคาที่ร่วงลงมา จนตอนนี้ไหล่ยังพันผ้าพันแผลอยู่มาตอนนี้เขายังจะให้นางออกไปรับผิดแทนเว่ยเจี่ยวเจี่ยวอีกอาอิงหลัวโมโหจนแทบหัวเราะออกมา นางยืดหลังตรงแล้วเงยหน้ามองเว่ยเจิง“หากข้าไม่ยอมเล่า?”“ท่านแม่ทัพจะมัดข้าแล้วลากไปหรือ?”เว่ยเจิงดูเหมือนไม่คิดว่านางจะตอบเช่นนี้ จึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว“อิงหลัว อย่าพูดเพราะอารมณ์เลย เจ้าเป็นพี่สะใภ้ คอยปกป้องน้องสาวก็เป็นเรื่องสมควรมิใช่หรือ?”“ก็แค่ออกไปขอโทษเท่านั้น ไม่ได้ให้เจ้ารับข้อหาอะไรเสียหน่อย”อาอิงหลัวยังไม่ทันเอ่ยปาก ด้านนอกประตูก็พลันเกิดเสียงเอะอะขึ้น“มหาปุโรหิตมาแล้ว…”“ท่านอวี๋เยวียน!”เสียงอื้ออึงของชาวบ้านพลันเงียบลง ราวกับทุกคนต่างเกรงขามใครบางคนเว่ยเจิงหันไปจ้องทางประตูใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งว่า “เปิดประตู”บ่าวชายขานรับแล้วรีบเข้าไปผลักประตูเปิดด้

กว่าเว่ยเจิงจะจัดการเรื่องการบูรณะเสร็จ ก็ผ่านไปสองวันแล้วงานแต่งของอวี๋เยวียนกับเจี่ยวเจี่ยวก็เข้าสู่ขั้นตอนต่างๆ และกลายเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว ในที่สุดเขาจึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกเขานั่งลง พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่จานขนมกุ้ยฮวาตรงมุมโต๊ะเขาถามขึ้นว่า “ทางฮูหยินมีคนนำอาหารเย็นไปให้หรือยัง?”ผู้ติดตามก้มหน้าตอบว่า “ส่งไปแล้วขอรับ แต่ฮูหยินไม่ได้รับเข้าไป”เว่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรเขารู้ว่านางกำลังโกรธเรื่องถูกพาไปเดินแห่ประจานเช่นนี้ ไม่ว่าเป็นใครก็คงไม่มีทางไม่โกรธแต่เขาก็ไม่มีทางเลือก คำตัดสินของอวี๋เยวียนออกมาแล้ว ต่อหน้าชาวบ้านมากมาย เขาไม่อาจโต้แย้งมหาปุโรหิตอย่างเปิดเผยได้อีกอย่าง ที่จริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้คัดค้านการตัดสินใจนี้ทั้งหมดเขายอมรับว่าตัวเองมีใจเอนเอียงตอนแรกที่เขาเข้าใกล้อาอิงหลัว ก็เป็นเพราะเว่ยเจี่ยวเจี่ยวจริงๆเขาอยากให้เจี่ยวเจี่ยวได้แต่งกับคนในดวงใจ แต่อวี๋เยวียนติดอยู่กับความผูกพันที่มีต่ออาอิงหลัวมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่เคยยอมก้าวไปอีกขั้นดังนั้นเขาจึงชิงโคมดวงนั้นมา แต่งงานกับอาอิงหลัว และช่วยขจัดอุปสรรคให้

เป็นลายมือของนาง แม้จะยังเขียนไม่คล่องนัก แต่ทุกขีดทุกเส้นล้วนบรรจงเขียนอย่างตั้งใจ[ถึงอาเจิง โปรดเปิดอ่านด้วยตนเองวันนี้ท่านสอนข้าเขียนคำว่าบ้าน ท่านบอกว่าขอเพียงมีหลังคาคอยบังลมกันฝน มีเตาไว้ก่อไฟหุงหาอาหาร เท่านี้ก็เรียกว่าเป็นบ้านแล้วข้าเขียนอยู่หลายครั้งก็ยังรู้สึกว่าไม่สวย จนท่านจับมือข้าเขียนให้ดูหนึ่งครั้งข้าคิดว่า ข้าคงชอบท่านมากจริงๆข้าก็เต็มใจจะสร้างครอบครัวกับท่าน]จดหมายฉบับนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน คงเพราะหลังเขียนเสร็จนางก็เขินอายเกินกว่าจะนำออกมา สุดท้ายจึงเก็บซ่อนไว้ในกล่องใบนี้จนถึงวันนี้เขาจึงเพิ่งพบมันเว่ยเจิงถือกระดาษแผ่นนั้นไว้ ขอบตาค่อยๆ แดงขึ้นตลอดสองปีที่แต่งงานกัน อาอิงหลัวทำหน้าที่ภรรยาได้ดีมาโดยตลอด และเคยบอกรักเขาหลายครั้งแต่เขากลับคิดมาตลอดว่าในใจอาอิงหลัวยังคงห่วงหาผู้เติบโตมาด้วยกัน จึงเร่งรัดเรื่องแต่งงานของอวี๋เยวียนถึงเพียงนี้จนทำให้นางต้องเสียบุตร ทั้งยังปล่อยให้นางถูกกักขังเป็นเขาที่ผิดเองเว่ยเจิงยืนอยู่ในลานเรือนของอาอิงหลัวเนิ่นนาน จนกระทั่งยามโพล้เพล้ปกคลุมไปทั่ว เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า“ไปเรียกอวี๋เยวียนมา”ทหารองค