Lahat ng Kabanata ng Ang Haciendero at si Marikit: Kabanata 1 - Kabanata 5

Chapter 1: Utang na DugoMarikit ReyesHindi ko kailanman pinangarap maging kasambahay. Kung tutuusin, kahit minsan, hindi ko nga pinangarap maging kahit ano.Ang gusto ko lang noon ay makapagtapos, magkaroon ng maliit na trabaho, at makauwi gabi-gabi sa bahay na hindi kailangang magbilang kung ilan pang araw bago kami mawalan ng bigas.Simple lang.Pero may paraan talaga ang buhay para ipaalala sa iyong hindi lahat ng gusto mo ay mahalaga.Minsan, pera ang nagdedesisyon. Minsan, sakit. At minsan, ang pinakamamahal mong tao."Ate Marikit," napatingin ako sa kapatid kong nakahiga sa lumang sofa."Ate Kit, may tubig pa?" tumango ako, bago tumayo agad ako."Sandali," bago ko kinuha ko ang baso sa mesa at pinuno iyon mula sa pitsel na halos kalahati na lang ang laman.Maingat kong iniabot sa kanya."Kaunti lang. Baka masuka ka."Tumango siya bago dahan-dahang uminom. Labing-isang taong gulang pa lamang si Galo. Labing-isang taon.Sa edad na dapat ang pinakamalaking problema niya ay kung a

Chapter 3: Mga Alituntunin ni DonMay tatlong bagay akong natutunan sa unang dalawang araw ko sa Hacienda Monteverde.Una, napakalaki ng bahay na iyon. Pangalawa, mas maraming patakaran si Don Rafael kaysa sa inaasahan ko. At pangatlo, mas mabilis akong mainis sa kanya kaysa sa kaya kong aminin.Alas-singko pa lang ng umaga nang tuluyan akong magising. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil sa kampana. Kundi dahil sa katok sa pinto.Tok. Tok. Tok.Napadilat ako."Marikit."Napapikit ako ulit. Kilala ko ang boses."Marikit.""Naririnig ko po."Tahimik. Then, "Five-oh-one," napabuntong-hininga ako."Isang minuto lang naman po.""One minute late is still late."Napabangon ako. Binuksan ko ang pinto. Nakatayo si Don Rafael sa harapan ko. Naka-dark polo shirt siya at pantalon. Maayos na maayos ang buhok kahit alas-singko pa lang ng umaga.Ako naman?Magulo ang buhok. Namumugto ang mata. At sigurado akong mukhang hindi pa ako handang makipag-usap sa kahit sino.Tiningnan niya ako. Then my hair.

Chapter 5: Miguel at SofiaMarikit ReyesMay mga umagang mas madaling bumangon kaysa sa iba. At may mga umagang kahit ilang beses tumunog ang alarm, gusto mo na lang hilahin ang kumot at magkunwaring hindi mo narinig. Pero sa Hacienda Monteverde, hindi puwedeng ganoon. Lalo na kapag ang alarm mo ay si Don Rafael."Marikit," tawag ni Don Rafael, kaya napadilat ako.Hindi pa ako tuluyang nakabangon nang marinig ko ang katok sa pinto.Tok. Tok."Marikit," tawag niya ulit. Napabuntong-hininga ako."Alam ko na."Tahimik. Pagbukas ko ng pinto, wala siya. Napakunot-noo ako. Tumingin ako sa hallway. Walang tao."Don Rafael?" tawag ko, pero wala.Napailing naman ako."Multo na ba siya ngayon?" tanong ko sa sarili ko, at napangiti ako ng wala sa sarili."Good morning."Napatalon ako. Nasa likod ko si Sofia. Napahawak ako sa dibdib ko."Grabe ka!"Tumawa siya."Sorry!""Akala ko kung sino.""Dad was looking for you.""Nasaan siya?""Kitchen.""Okay."Tumakbo na siya. Napatingin ako sa orasan. 5: