All Chapters of Her Billionaire Husband, My Revenge: Chapter 91 - Chapter 100

JORDANIpinark ko ang kotse ko sa harap ng bahay ni Nadine at ilang saglit lang akong nanatili roon, mahigpit ang hawak sa manibela habang halos lumabas sa dibdib ko ang puso ko sa lakas ng tibok nito.Nasa phone ko pa rin ang video.Tatlong beses ko na itong pinanood, at sa bawat pagkakataon, umaasa akong bigla na lang itong mawawala. Na baka imagination ko lang ang lahat.Pero hindi. Ako ‘yong nasa kama. Kasama ang babaeng may pulang buhok.Crystal clear. High definition. Kuha mula sa isang hidden angle na hindi ko napansin dahil masyado akong naging padalos-dalos.Dalawang oras. ‘Yon ang ibinigay nilang oras sa akin. At sampung minuto na ang lumipas.Dapat alam ko na, e. Ilang taon na akong pumipick up ng mga babae at palagi akong maingat. Pinipili ko ang mga professional, ‘yung mga nagtatrabaho sa agencies o companies na hindi kailanman isusugal ang pangalan nila sa ganitong klase ng kalokohan.Pero kagabi, hinayaan kong manaig ang emosyon ko. Galit ako kay Rica. Frustrated. Despe

JORDANSumakay ako sa kotse ko at nagmaneho papunta sa lugar kung saan ako makikipagkita sa isa ko pang contact. ang taong tutulong sa akin para mahanap ang mga taong nangba-blackmail sa akin.Isang nondescript building lang ang lugar, nasa parte ng siyudad na bihira kong puntahan. Pagpasok ko, dinala ako sa isang backroom kung saan naghihintay ang contact ko.Payat siyang lalaki na matalim ang mga mata. Sa harap niya ay isang computer setup na parang galing sa spy movie.“Show me what you've got,” sabi niya.Kinuha ko ang phone ko at pinlay ang video na pinadala ko na sa kanya pero wala pa siyang oras para panoorin. Pinanood niya iyon nang walang kahit anong expression, pero kita kong chinicheck niya ang bawat detalye.“Galing sa number na ‘to ang text.” Muli kong ipinakita sa kanya ang number. “At limampung milyon ang gusto nila sa Bitcoin.”Tumango siya habang mabilis na nagta-type sa keyboard.“Let’s see kung ano ang mahahanap ko.”Pabalik-balik akong naglakad habang nagtatrabaho s

NADINETumawag ang Mama ko sa sandaling pakiramdam ko ay mababaliw na ako.“Ano’ng nangyayari?” tanong niya agad. “Nakikita ko ang mga taong binabash ka sa social media. Sinasabi nilang nagsisinungaling ka raw. Na hindi ka raw asawa ni Chase.”“Ma, hindi ko alam. Nababaliw na ako.”“Ipaliwanag mo nga sa akin. Kinausap kita kahapon pagkatapos ng shooting diba? Sabi mo okay ang lahat.”“Hindi okay ang lahat.”Nabasag ang boses ko. “I've been lying to you, Ma. Simula nang malaman nating chairman pala ng Everest Holdings si Chase, iniiwasan na niya ako. Hindi ko na siya nakausap nang personal. Hindi ko na siya nakita. Hindi na siya umuuwi. Ang tanging balita ko tungkol sa kanya ay nakikita ko sa social media.”“Paano ka niya nagagawang tratuhin nang gano’n? Pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ninyong dalawa?”“Hindi ko alam, Ma.”“Relax.” Lumambot ang boses niya. “Baka ayaw lang munang ipaalam ni Chase sa buong mundo na married na kayo. Baka may reason siya kung bakit gusto niyang maging lo

NADINEAmoy mamahaling whiskey at mga sikretong matagal nang nakatago ang buong room.Nakaupo ako sa gilid ng leather chair habang nakatitig sa pinto at binibilang ang bawat minuto. Tatlumpung minuto. Apatnapu. Limampu.Nasaan na ba siya?Dalawang daang libong piso ang binayad ko para lang maiparating ang message ko.Dalawang daang libong piso na pinaghirapan kong kitain sa paraang ayoko nang maalala dahil sumasakit ang sikmura ko kapag naiisip ko.At ngayon, nakaupo ako sa isang back room ng club, naghihintay sa lalaking tinatawag na Spencer para magdesisyon kung karapat-dapat ba akong pag-aksayahan ng oras niya.Paulit-ulit akong inalok ng second-in-command na kumuha ng maiinom. Paulit-ulit ko rin iyong tinanggihan. Kailangan malinaw ang isip ko.Eksaktong limampu’t pitong minuto nang bumukas ang pinto.Pumasok siya.Si Spencer.Matangkad siya. Mas malapad ang balikat kaysa sa pagkakatanda ko mula sa mga litrato. Puno ng tattoos ang magkabilang braso niya, dark ink na umaakyat hangg

Hindi pa man ako nakakahinga nang maayos, sinabunutan niya ulit ang buhok ko at hinila ako patayo. Itinulak niya ako papunta sa wooden chair at desk sa may sulok. "Get on your knees on the chair and grip the table." Nagmamadali akong sumunod. Lumapat ang mga tuhod ko sa sapin ng upuan. Hinawakan ng mga kamay ko ang gilid ng mesa. Nakayuko ako, nakalantad, at walang kalaban-laban.Tumayo siya sa likuran ko. At bigla na lang, dumapo ang kamay niya sa isang pisngi ng puwet ko. Napakalakas niyon kaya napadaing ako. Pinalo rin niya ang kabila, sa parehong rahas, at muntik na akong mahulog sa upuan. Sunod-sunod niya akong pinalo sa puwet, salitan ang kaliwa at kanan, at bawat palo ay may buong pwersa. Napapadaing ako sa bawat tama; ramdam ko ang hapdi sa balat at namumuo ang luha ko sa mga mata. Hindi siya tumigil hanggang sa namula nang husto, kumikirot, at sobrang hapdi na ng magkabilang pisngi ng puwet ko. Pagkatapos, hinawakan niya ang balakang ko. Pumwesto siya. At saka niya ipin