เยว่หนิงทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าความทรงจำระหว่างนางและเขาขาดหายไปหลายปีเต็ม ในวัยเด็ก นางรับรู้เพียงว่าเขาคือพี่ชายของมู่จิ่งอัน ครั้นเติบโตต่างคนต่างแยกย้าย เขาออกสู่สมรภูมิรบ ส่วนนางร่ำเรียนวิชาแพทย์อยู่ข้างกายจิ่งอัน แม้สองตระกูลจะมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่นางไม่เคยคิดฝันว่าความเชื่อมโยงระหว่างตนกับเขาจะถักทอไปไกลกว่าคำว่าคนคุ้นเคย ทว่าในวันนี้... ชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้านาง กลับเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาฉุดช่วยนางไว้จากความตายเยว่หนิงพยักหน้าเบา ๆ ยิ้มรับด้วยความตื้นตัน "ขอบคุณท่านแม่ทัพ"มู่จวินเหิงชะงักไปเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเครียดขรึมตอบกลับเพียงสั้น ๆ "ไม่ต้องขอบคุณ"เขาหันหลังกลับเพื่อเตรียมจัดการความเรียบร้อยรอบบริเวณ โดยไม่มีใครทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เพราะอย่างน้อยในครั้งนี้... เขาได้มาถึงทันเวลา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปมู่จวินเหิงพาซูเยว่หนิงและคนเจ็บที่เหลือประคองกันเดินทางไปยังหมู่บ้านใกล้เคียงอย่างระมัดระวัง เมื่อมาถึงเรือนพักที่ปลอดภัยและจัดหาหมอมารักษาบาดแผลเรียบร้อยแล้ว บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ มู่จวินเหิงถอดเสื้อเกราะออก
Last Updated : 2026-11-01 Read more