บททั้งหมดของ หวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด: บทที่ 1 - บทที่ 10

เวลาผ่านไปราวหนึ่งสัปดาห์ ซูเยว่หนิงเดินทางมาถึงเมืองชิงเหออย่างปลอดภัย นางนำเครื่องประดับราคาถูกไปขายเป็นเงินแล้วนำไปซื้อบะหมี่ร้อน ๆ สักชามตลอด 7 วันที่ผ่านมา นางได้กินเพียงแผ่นแป้งแห้งแข็งและเย็นชืด ต่างจากอาหารดี ๆ ที่เคยกินในจวน แต่เพื่อประทังชีวิตนางก็ยอมอดทน ตอนนี้นางมาถึงเมืองชิงเหอที่ไม่มีผู้ใดรู้จักนาง นางจึงกล้าที่จะนำเครื่องประดับออกมาขายและหาอาหารอร่อย ๆ กินสักมื้อหนึ่ง แล้วหาซื้อเสื้อผ้าผัดเปลี่ยน นางเลือกซื้อเสื้อผ้าเนื้อผ้าดีปานกลาง สีสันไม่ฉูดฉาดมากนัก ทว่ากลมกลืนกับผู้คนในเมืองระหว่างทางนางสอบถามถึงท่านหมอพเนจรกับร้านค้าต่าง ๆ ได้ความว่าหมอพเนจรท่านนั้นได้เดินทางออกจากเมืองไปแล้ว นางจึงตั้งใจจะเข้าพักที่โรงเตี๊ยมก่อน แล้วค่อยคิดหาทางต่อไป โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเธอตั้งแต่เดินทางมาถึงที่เมืองแห่งนี้.."เสี่ยวเอ้อร์ มีห้องว่างไหม" นางถาม"แม่นาง... ตอนนี้ห้องพักเต็มหมดแล้ว ต้องขออภัยด้วยขอรับ ท่านลองไปสอบถามโรงเตี๊ยมที่สุดปลายถนนเถิด" ได้ยินดังนั้นนางจึงเตรียมจะเดินออกไป แต่กลับมีเสียงเรียกนางเอาไว้"แม่นางตามหาห้องพักอยู่รึ มาพักกับข้าสิ" นางหันไปตามเสีย

ซูเยว่หนิงพักอยู่ในเมืองชิงเหอต่ออีกสองสามวันเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ยังคงดำเนินไปอย่างสงบ ผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อขายกันตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงพ่อค้าแม่ค้าดังแว่วมาตามสายลม ถนนสายหลักเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินทางผ่านไปมา ช่วงเวลาสองสามวันที่ผ่านมา จากคนที่บังเอิญได้พบกัน ทั้งสองกลับค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัวยามมีเวลาว่าง พวกนางมักนั่งสนทนากัน บางครั้งเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน บางครั้งก็เป็นเรื่องราวในอดีตเยว่หนิงเรียกหญิงผู้นั้นว่า ‘ท่านป้าหนิง’ อย่างสนิทสนม นางเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบิดามารดาของนาง เล่าเรื่องของพี่ชาย และเล่าเรื่องบางอย่างที่เยว่หนิงไม่เคยได้ยินมาก่อน ทุกครั้งที่ได้ฟัง นางมักนั่งเงียบอยู่นาน นางเพิ่งรู้ว่าอดีตที่ตนเองเคยคิดว่ารู้จักดีนั้น แท้จริงแล้วยังมีอีกหลายสิ่งที่นางไม่เคยรับรู้ บางเรื่องทำให้นางประหลาดใจ บางเรื่องทำให้นางอดยิ้มไม่ได้ และบางเรื่องก็ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจอย่างประหลาดแม้เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะสั้นนัก แต่ความผูกพันบางอย่างกลับเกิดขึ้นอย่างเงียบงัน ทว่าวันเวลาย่อมไม่เคยหยุดรอผู้ใด เมื่อถึงวันที่นางต้องออกเดินทาง เยว่หนิงกลับรู้สึกอาลั

‘ซูเหวินเซวียน... คุณชายซู...’ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ‘เอ๊ะ! เฟินเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นซูเหวินเซวียน? นี่... มิใช่ผู้หญิงหรือ?’‘นายหญิงให้พวกเราอยู่ในนี้เพื่อปกป้องคุณชายซูไม่ใช่หรือ หากนี่มิใช่คุณชายซูแล้วจะเป็นผู้ใดกันเล่า?’‘นี่คุณหนูซู ซูเยว่หนิงต่างหาก เจ้าโง่!’‘อ้าว...’ เสียงแรกเงียบไปครู่หนึ่ง ‘แล้วเช่นนี้ เรายังต้องช่วยนางหรือไม่?’‘ชะตาของคุณหนูซูกับคุณชายซูผูกพันกันแน่นหนา หากคนหนึ่งตกอยู่ในอันตราย อีกคนก็คงมิอาจปลอดภัยได้ ช่วยนางก็เท่ากับทำตามความตั้งใจของนายหญิง’‘ฟังดูมีเหตุผล’ เทียนเอ๋อร์เอ่ยขึ้นบ้าง ‘แต่พลังของข้าเหลือไม่มาก หากรักษานางจนหายดี ข้าคงพานางย้อนกลับไปได้เพียงวันสองวัน’‘ก็ไม่ต้องรักษาสิ’ เฟินเอ๋อร์เสนอทันทีเสี่ยวสือหันขวับ ‘ถ้าไม่รักษา กว่านางจะฟื้นตัวก็คงถึงวันที่ถูกฆ่าอีกครั้งพอดี’‘ข้าก็แค่เสนอความคิด’‘ความคิดโง่ ๆ’‘เจ้านี่ชอบว่าแต่คนอื่นจริง ๆ’‘พวกเจ้า...’ เทียนเอ๋อร์ถอนหายใจ ‘ไว้ค่อยเถียงกัน นางกำลังจะตื่นแล้ว’ เสียงของทั้งสามเงียบลงไม่นานนัก ขนตาของซูเยว่หนิงก็ขยับไหว นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีฟ้าอ่อน

หลังกลับถึงจวน ซูเยว่หนิงก็ถูกมารดาพาไปนั่งพักทันที“แขนช้ำไปหมดแล้ว” มารดามองรอยแดงตรงท่อนแขนของนางแล้วขมวดคิ้ว“ข้าบอกแล้วว่าให้ระวัง เหตุใดจึงชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อย”“ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย” ซูเยว่หนิงตอบเสียงเบานางนั่งนิ่งขณะที่สาวใช้เข้ามาช่วยจัดการแผล ส่วนมารดายังคงบ่นอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด เสียงนั้นฟังดูธรรมดาเหลือเกิน ธรรมดาจนซูเยว่หนิงต้องก้มหน้าลงเพื่อซ่อนดวงตาที่เริ่มร้อนผ่าวนางคิดถึงมันมากเหลือเกิน“เจ็บหรือ?” มารดาถามเมื่อเห็นนางเงียบซูเยว่หนิงพยักหน้า เพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริง มารดามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาลูบศีรษะคืนนั้นซูเยว่หนิงนอนไม่หลับ นางนอนมองเพดานอยู่บนเตียง พลางลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ความเจ็บจากคมมีดยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ แม้ไม่มีบาดแผลแล้ว แต่บางครั้งเพียงหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย หน้าอกก็จะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ราวกับร่างกายยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยถูกทำร้ายอย่างไรอีกสองสัปดาห์นักฆ่าจะมา และอีกหนึ่งเดือนนางจะตาย ซูเยว่หนิงพลิกตัวไปมาอยู่พักใหญ่กว่าจะหลับลงได้เช้าวันรุ่งขึ้น นางถูกปลุกด้วยเสียงเอะอะจากด้านนอก“คุณหนู! คุณหนู!” เสีย

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเยว่หนิงถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู“คุณหนู ตื่นหรือยังเจ้าคะ? ท่านประมุขให้มาตามเจ้าค่ะ ทุกคนอยู่ที่ห้องโถง”นางลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เยว่หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรีบแต่งตัวแล้วเดินออกจากห้องเมื่อมาถึงห้องโถง ทุกคนนั่งอยู่พร้อมหน้า สีหน้าของดูจริงจังกว่าปกติ“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?” บิดาหันมามองนาง“เมื่อคืนมีโจรปล้นขบวนสินค้าที่เดินทางผ่านถนนสายเหนือ เส้นทางนั้นไม่ปลอดภัยแล้ว เราคงต้องเปลี่ยนเส้นทาง” หัวใจของเยว่หนิงเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยถนนสายเหนือ...เป็นเส้นทางที่พวกเขากำลังจะไป“กลับไปใช้ถนนสายเก่าที่ต้องผ่านหุบเขา”เยว่หนิงชะงัก"ข้าไม่อยากเดินทางผ่านหุบเขา”“เหตุใด?” ซูเหวินเซวียนถามนางกำชายเสื้อแน่น จะบอกได้อย่างไร? เพราะนางรู้สึกว่ามันอันตราย?“ข้าไม่อยากไปจริง ๆ” น้ำเสียงของนางจริงจังกว่าปกติมารดามองบุตรสาว ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ถ้าเยว่หนิงไม่สบายใจ เราหาทางอื่นไม่ได้หรือ?”“ถ้าเช่นนั้นอ้อมไปทางตะวันตก จะใช้เวลาเพิ่มอีกสามวัน แต่ถนนค่อนข้างปลอดภัย”“เช่นนั้นไปทางตะวันตกเถิดเจ้าค่ะ” สุดท้ายทุกคนจึงตกลงเดินทางไปทางตะวันตกขบวนรถม้าออกจากหมู่บ้านในช่วงสาย เยว่หนิง