All Chapters of อุ้มรักคุณหมอใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

น่านฟ้ามองใบหน้าหวานที่ซีดเผือดและดวงตาที่ปิดสนิทของหญิงสาว หัวใจของเขากระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจระคนร้อนรน ในฐานะกุมารแพทย์เขารู้ดีว่าอาการเป็นลมหมดสติแบบนี้มักเกิดจากความเครียดสะสมและการช็อกอย่างฉับพลัน ไม่รอช้า น่านฟ้าตัดสินใจก้มตัวลงช้อนร่างบางของปลายฝนขึ้นแนบอกด้วยความรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆที่รีบร้อนเดินผ่านโถงทางเดินเข้ามา พร้อมกับร่างของลูกชายที่อุ้มหญิงสาวหมดสติไว้ในอ้อมแขนทำให้คุณหญิงวิไลลักษณ์ที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับน้องพายุในห้องรับแขกถึงกับผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ “อ้าว! ตาน่าน นั่นมันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงอุ้มปลายฝนเข้ามาแบบนั้น แล้วเขาเป็นอะไรไป?!” คุณหญิงเอ่ยถามเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลระคนสงสัย หมอรดาที่นั่งอยู่ข้างๆก็พลอยตกใจรีบวางแก้วชาในมือแล้วลุกขึ้นยืนมองตามด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน น่านฟ้าวางร่างของปลายฝนลงบนเตียงในห้องพักรับรองชั้นล่างอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับแม่และรดาที่ก้าวตามเข้ามาติดๆ “คุณแม่ใจเย็นๆก่อนครับ...” น่านฟ้าพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่อยู่ “พอดี...พอดีปลายฝนเขา

เช้าวันต่อมา โต๊ะอาหารตัวยาว ‘ภาคิน’ ผู้เป็นประธานบริหารกลุ่มบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศกำลังนั่งไล่สายตาอ่านรายงานโครงการคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองผ่านแท็บเล็ตในมือ น่านฟ้าเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลหลังเสร็จสิ้นเวรดึก ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทางอ่อนล้า เขาทิ้งตัวลงนั่งยังเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตัวเองโดยมีถ้วยกาแฟร้อนวางอยู่ตรงหน้า “กลับมาแล้วยังต้องมานั่งหน้าเครียดกับเรื่องที่บ้านอีกรึไงตาน่าน” ภาคินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามบุตรชายด้วยความเรียบเฉยตามประสาพ่อลูกที่นานๆครั้งจะพูดคุยกันเรื่องส่วนตัว “ผมไม่ได้เครียดครับคุณพ่อ แค่เหนื่อยกับเคสด่วนที่โรงพยาบาล” น่านฟ้าตอบเสียงเรียบพลางยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อขับไล่ความง่วงงุน “เรื่องงานที่โรงพยาบาลก็สำคัญ แต่อย่าปล่อยให้ปัญหาชีวิตส่วนตัวมันลามมาสะเทือนถึงชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเราก็แล้วกัน” ภาคินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาบุตรชายด้วยแววตาที่คาดคั้น “แม่แกเล่าให้พ่อฟังหมดแล้ว เรื่องเด็กคนนั้น ในเมื่อแกทำผิดพลาด แกก็ต้องแสดงความรับผิดชอบในฐานะผู

หนึ่งเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างน่านฟ้าและรดายังคงคลุมเครือและติดอยู่กับกรอบความยับยั้งชั่งใจ แม้ใจจริงพวกเขาอยากจะข้ามเส้นไปสู่สถานะคนรักอย่างเต็มตัว แต่จิตใต้สำนึกและศีลธรรมอันดีก็คอยเหนี่ยวรั้งไว้ไม่ให้ทำตามอำเภอใจ เนื่องจากน่านฟ้ายังมีภาระทางสังคมและพันธะลูกและแม่ของลูกที่ผูกติดอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ในขณะเดียวกัน ปลายฝนที่ผ่านช่วงเวลาแห่งความช้ำระทมและรอยร้าวในใจก็ได้เรียนรู้ที่จะลุกขึ้นมาเยียวยาหัวใจตัวเอง เธอบอกกับตัวเองซ้ำๆให้เข้มแข็งขึ้น เลิกคาดหวังความรักจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น เธอกลายเป็นคนใหม่ที่นิ่งสงบ ไม่ใส่ใจ ไม่แคร์ว่าน่านฟ้าจะมีใครหรือจะรักใคร่หลงใหลผู้หญิงคนไหนอีกต่อไป จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ปลายฝนมีกำหนดการต้องออกงานสังคมสำคัญเคียงข้างคุณหญิงวิไลลักษณ์ ในฐานะตัวแทนครอบครัว หญิงสาวปรากฏกายในชุดราตรีสั้นเข้ารูปสีเพิร์ลไวท์ที่ดีไซน์มาอย่างประณีต ตัวชุดขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าและรูปร่างที่ผอมเพรียวได้สัดส่วนอย่างงดงาม ช่วงบนเป็นดีไซน์เปิดไหล่และเว้าเนินอกขาวผุดผ่องเนียนนุ่มดั่งไข่มุก ทรงผมถูกเกล้าเก็บอย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าหวานที่แต่งแต้มมาอย่างพิถีพิ

วันต่อมา บนเตียงนอนกว้าง น้องพายุ เด็กชายตัวน้อยเริ่มขยับตัวยุกยิก เปลือกตาเล็กกะพริบถี่ๆก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความง่วงงุน เมื่อไม่เห็นคนคุ้นเคย เด็กน้อยก็เริ่มส่งเสียงร้องงอแงเบาๆพลางเอามือขยี้ตาแล้วเอ่ยเรียกเสียงอ้อแอ้ “แม่...หม่ำๆ…” เสียงร้องงอแงนั้นทำให้น่านฟ้าที่นอนหลับอยู่ข้างๆสะดุ้งตื่นขึ้นทันที ชายหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปที่ปลายฝนที่ยังคงนอนหลับไหลไม่ได้สติสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเพราะความอ่อนเพลียอย่างหนักจากเมื่อคืน น่านฟ้ากลัวว่าเสียงของลูกจะปลุกคนตัวเล็กให้ตื่นขึ้นมา เขาจึงรีบเอื้อมมือไปอุ้มร่างป้อมของพายุขึ้นมาแนบอกทันที พร้อมกับเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม “ชู่ว...แม่ยังหลับอยู่ครับ ไม่กวนแม่นะเด็กดี เดี๋ยวพ่อพาไปห้องโน้นเอง” ว่าแล้วน่านฟ้าก็อุ้มลูกชายเดินออกจากห้องนอนของตัวเอง กลับมายังห้องพักปีกตะวันตก จัดการล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกน้อยเสร็จสรรพ พร้อมกับล้างหน้าล้างตาตัวเองให้สดชื่นขึ้นก่อนจะตัดสินใจอุ้มพายุเดินลงไปข้างล่างเพื่อหาอะไรให้ลูกกิน เมื่อเดินลงมาถึงห้องโถงรับแขกชั้นล่าง น่านฟ้าก็เห็นคุณหญิงวิไ

สองวันผ่านไป หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจและเคลียร์งานที่โรงพยาบาลจนดึกดื่น น่านฟ้าก็ตัดสินใจขับรถกลับมาถึงคฤหาสน์ในยามวิกาล ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องพักปีกตะวันตกอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยล้า แต่เพราะความคิดถึงและอยากเห็นหน้าลูกชาย เขาจึงผลักประตูห้องนอนของปลายฝนเปิดออกทันที แกร๊ก ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับว่างเปล่าและเงียบงัน ไม่มีแม้แต่เงาของสองแม่ลูก ร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบห้อง ตู้เสื้อผ้าโล่งเตียน ข้าวของเครื่องใช้ของปลายฝนและของเล่นของน้องพายุหายไปจนหมดสิ้นราวกับว่าที่นี่ไม่เคยมีพวกเธออาศัยอยู่เลย หัวใจของน่านฟ้ากระตุกวูบ ความตื่นตระหนกพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเขาสติหลุด ชายหนุ่มหันหลังขวับแล้ววิ่งหน้าตาตื่นลงจากชั้นบนตรงดิ่งมายังห้องโถงรับแขกด้านล่างทันที “คุณแม่ครับ!” น่านฟ้าตะโกนเรียกเสียงดังด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นคุณหญิงวิไลลักษณ์กำลังนั่งจิบชาอยู่ “ปลายฝนกับพายุไปไหนครับ ทำไมบนห้องถึงไม่มีใครเลย ข้าวของเครื่องใช้ของเขาก็หายไปหมด!” คุณหญิงวิไลลักษณ์วางถ้วยชาลงช้าๆ นางปรายตามองบุตรชายด้วยแววตานิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและตัดพ้อในความเห็นแก่ตัวของลูกชาย