Todos los capítulos de อุ้มรักคุณหมอใจร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 8

เวลาผ่านไปหนึ่งปีเศษหลังคลอดลูกปลายฝนก็ลาออกจากงานบริษัทมาเลี้ยงลูกและหารายได้จากทางอื่น เธอกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอเติบโตและเข้มแข็งขึ้นเพื่อลูกชายตัวน้อยวัย1ขวบชื่อ ‘น้องพายุ’ วันนี้พายุตัวน้อยเกิดอาการไข้ขึ้นสูงและตัวร้อนจี๋ ปลายฝนจึงรีบพาลูกชายมาหาหมอที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่โรงพยาบาลเดิมที่เธอเคยไปหาน่านฟ้าในอดีตประตูห้องตรวจเปิดออก ปลายฝนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งก่อนจะอุ้มลูกชายตัวน้อยวัยหนึ่งขวบที่กำลังงอแงเพราะพิษไข้เดินเข้ามาข้างใน“เชิญนั่งครับ”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากหลังโต๊ะทำงาน หมอหนุ่มในชุดสครับสีน้ำเงินเข้ม เสื้อคอวีรับกับสัดส่วนช่วงไหล่กว้างและกางเกงขายาวทะมัดทะแมงภายใต้กรอบแว่นสายตาที่สวมอยู่ไม่ได้บดบังความหล่อเหลาเลยแม้แต่น้อย น่านฟ้าก้มหน้าลงเขียนประวัติย่อในแฟ้มโดยยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นแม่เมื่อดวงตากลมโตมองชัดๆว่าคุณหมอเจ้าของไข้ในห้องนี้คือ น่านฟ้า พ่อของลูกที่เธอเคยถูกเขาปฏิเสธอย่างไม่ไยดีเมื่อปีก่อนทำไมถึงเป็นเขา...ปลายฝนตัวชาไปหมด มือที่โอบอุ้มร่างเล็กของน้องพายุเริ่มสั่นเทา“คุณแม่น้องพายุใช่ไหมครับ เชิญนั่งก่

ในค่ำคืนหนึ่งเสียงร้องไห้งอแงด้วยความทรมานดังระงมไปทั่วห้องพักคับแคบ ปลายฝนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความตกใจ เธอกดมือลงบนหน้าผากเล็กๆของน้องพายุ แล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบว่าตัวลูกชายร้อนจัดราวกับไฟ ร่างกายของเด็กชายหายใจหอบถี่และมีอาการอาเจียนร่วมกับท้องเสียซ้ำซ้อนจากอาการติดเชื้อที่ยังไม่หายดี“พายุ...ลูก เป็นยังไงบ้างคนเก่งของแม่!” ปลายฝนหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก เธอยัดร่างเล็กของลูกห่อผ้าห่มแล้วรีบเรียกรถแท็กซี่พุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลเอกชนในยามวิกาลทันทีเมื่อมาถึงห้องฉุกเฉิน พายุไข้ขึ้นสูงจนเริ่มมีอาการชักเกร็งเล็กน้อย ปลายฝนร้องไห้โฮกอดลูกแน่นด้วยความหวาดกลัวหัวใจแทบสลายในจังหวะวิกฤตนั้นเอง น่านฟ้า กุมารแพทย์หนุ่มที่เข้าเวรดึกอยู่พอดีรีบวิ่งเข้ามาดูเคสเร่งด่วน เมื่อเห็นสภาพเด็กน้อยและผู้เป็นแม่ที่หน้าตาตื่นตระหนก เขาก็สวมวิญญาณแพทย์มืออาชีพเข้ามาประคองเด็กและสั่งการพยาบาลอย่างรวดเร็ว“เด็กไข้สูงจัดและมีภาวะขาดน้ำจากการอาเจียนกับท้องเสียครับ เตรียมห้องฉุกเฉินด่วน!” น่านฟ้าเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะอุ้มร่างเล็กของน้องพายุเข้าไปด้านในทันทีโดยมีปลายฝนวิ่งตามน้ำตาอาบหน้าเข้าไปด้วยใจที่

อพาร์ทเม้นท์ปลายฝนวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้นก่อนจะค่อยๆวางร่างเล็กของน้องพายุที่เพิ่งหลับไปตลอดทางลงบนฟูกนอนบางๆบนเตียงปลายฝนถือกระดาษใบหนึ่งในมือด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา มันคือ ‘สัญญาประนีประนอมยอมความเพื่อผ่อนชำระหนี้ค่ารักษาพยาบาล’ ที่เธอจำใจต้องจรดปากกาเซ็นลงไปหลังจากที่เงินเก็บก้อนสุดท้ายถูกเทกองลงไปจ่ายเป็นค่ามัดจำรอบแรกจนเกลี้ยงบัญชี ยอดเงินคงค้างก้อนโตที่เหลือถูกแปลงเป็นค่างวดที่เธอต้องหามาจ่ายให้โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ทุกๆสิ้นเดือนตัวเลขงวดละหลายพันบาทที่ปรากฏอยู่บนเอกสารทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดและขาดห้วงไปวูบหนึ่ง สำหรับคนที่มีรายได้แค่วันต่อวันจากการทำขนมฝากขาย ยอดเงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายทั้งเดือนของเธอและลูก ลำพังแค่ค่าเช่าห้องกับค่านมผงของน้องพายุในแต่ละเดือนก็แทบจะกระอักเลือดอยู่แล้ว แต่นี่เธอยังต้องมีภาระหนี้ก้อนใหญ่ที่ถูกผูกมัดไว้ด้วยกฎหมายและเครดิตของโรงพยาบาลคอยไล่ล่าตามกำหนดเวลา“แม่ควรทำยังไงดี…พายุลูกรัก” ปลายฝนทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง เลื่อนปลายนิ้วสั่นเทาไปตามแก้มเนียนนุ่มของลูกชาย หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลร่วงลงมาเงียบๆไร้เสียงสะอื้น มีเพียงคว

ช่วงบ่าย ขณะที่ปลายฝนกำลังนั่งพักเหนื่อยและป้อนข้าวบดให้ลูกชายกินบริเวณโต๊ะไม้เล็กๆในห้องครัว คุณหญิงวิไลลักษณ์ที่เดินตรวจความเรียบร้อยภายในบ้านก็เดินเข้ามาสมทบ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นดวงตากลมโตของน้องพายุกำลังมองมาที่ตนอย่างตื่นรู้“แกดูเลี้ยงง่ายดีนะ หน้าตาน่าเอ็นดูเชียว จมูกโด่งเป็นสันเชียว หน้าตาคล้ายใครล่ะเนี่ย?” คุณหญิงวิไลลักษณ์เอ่ยทักด้วยความเอ็นดูพลางทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ถือตัว ปลายฝนรีบวางช้อนในมือลงแล้วยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม“ขอบพระคุณค่ะคุณหญิง น้องพายุหน้าตาเหมือน…เหมือนทางฝั่งพ่อเขาน่ะค่ะ” ปลายฝนตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยหลุบลงต่ำด้วยความรู้สึกเจ็บแปล๊บในอกเมื่อนึกถึงอดีตที่ไม่อยากจดจำคุณหญิงวิไลลักษณ์สังเกตเห็นแววตาเศร้าสร้อยและท่าทีอ้ำอึ้งของหญิงสาว จึงเอ่ยถามต่อด้วยความสงสัยแกมความเมตตา “แล้วพ่อของแกไปไหนเสียล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เธอต้องมาอุ้มท้องเลี้ยงลูกลำบากตามลำพังแบบนี้ ทั้งที่แกเพิ่งจะตัวแค่นี้เอง”คำถามนั้นทำให้หัวใจของปลายฝนกระตุกวาบ สองมือเรียวบีบเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ความทรงจำอันโหดร้ายในช่วงเวลาที่ตั้งครรภ์และความเย็นช