อุ้มรักคุณหมอใจร้าย

น่านฟ้า อายุ30ปี สูง186cm.

กุมารแพทย์ (หมอเด็ก)

สุขุม นุ่มลึก อบอุ่นเวลาอยู่กับเด็กๆในโรงพยาบาล

ปลายฝน อายุ24ปี สูง160cm.

เป็นพนักงานออฟฟิศ ก่อนจะลาออกมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวและทำงานหาเงินเลี้ยงลูก

.

.

.

ตัวอย่าง

“แม่...หม่ำๆ…”

เสียงร้องงอแงนั้นทำให้น่านฟ้าที่นอนหลับอยู่ข้างๆสะดุ้งตื่นขึ้นทันที ชายหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปที่ปลายฝนที่ยังคงนอนหลับไหลไม่ได้สติ

น่านฟ้ากลัวว่าเสียงของลูกจะปลุกคนตัวเล็กให้ตื่นขึ้นมา เขาจึงรีบเอื้อมมือไปอุ้มร่างป้อมของพายุขึ้นมาแนบอกทันที พร้อมกับเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม

“ชู่ว...แม่ยังหลับอยู่ครับ ไม่กวนแม่นะเด็กดี เดี๋ยวพ่อพาไปห้องโน้นเอง”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บ้านปลายฝน

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความอึดอัดภายในบ้านหลังเล็ก ปลายฝน หญิงสาววัย24ปียืนตัวสั่นน้ำตาคลอเบ้าหลังเพิ่งโดนผู้เป็นพ่อด่าทอและกดดันอย่างหนักเรื่องเงินจำนวน50,000บาท ซึ่งเป็นหนี้ก้อนโตที่แม่เลี้ยงใจร้ายสร้างขึ้นจากการเล่นการพนัน

ปลายฝนต้องคอยตามเช็ดตามล้างและหาเงินมาใช้หนี้ให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ครั้งนี้เธอไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้ทันตามกำหนด

“ถ้าแกหาเงินห้าหมื่นนี่มาให้ไม่ได้ภายในคืนนี้ ก็ไสหัวออกจากบ้านฉันไปซะ อย่ามาเป็นภาระ!” เสียงพ่อพูดตอกย้ำอย่างไร้เยื่อใย โดยเข้าข้างแม่เลี้ยงที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ

ปลายฝนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย เธอไม่มีเงิน ไม่มีที่พึ่ง และกำลังจะถูกไล่ออกจากบ้านอย่างไร้ความปรานี

ด้วยความเครียดจนมุมและมืดแปดด้าน เธอจึงตัดสินใจเดินออกจากบ้านอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่บาร์หรูแห่งหนึ่ง ทั้งที่ปกติเธอไม่ใช่คนเที่ยวกลางคืนเลย

เธอนั่งดื่มแอลกอฮอล์ย้อมใจติดต่อกันหลายแก้วเพื่อหวังจะลืมความทุกข์ระทมทั้งหมด

ในเวลาเดียวกัน น่านฟ้า กุมารแพทย์หนุ่มวัย30ปี เจ้าของใบหน้าหล่อนิ่งขรึม ผิวขาวจัด และมีเสน่ห์ดึงดูดใจก็มานั่งดื่มลำพังเพื่อผ่อนคลายความเครียดจากงานที่โรงพยาบาล

ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวดูดีเดินออกมาจากบาร์ด้วยความมึนงงเล็กน้อย ก่อนที่ร่างบางของปลายฝนที่เดินใจลอยจะเซเข้าไปชนเข้าเต็มแรง

พลั่ก!

“…” น่านฟ้าขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด

ปลายฝนเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า แววตาของเธอสะท้อนความสิ้นหวัง แต่ประกายความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางและเครื่องแต่งกายราคาแพงของเขา

ผู้ชายคนนี้ดูร่ำรวยและอาจเป็นทางรอดเดียวของเธอ

“คุณคะ ฉันกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินห้าหมื่นบาท คุณพอจะช่วยฉันได้ไหมคะ ขอยืมก่อนก็ได้ แล้วฉันจะรีบหามาคืน” ปลายฝนเอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

น่านฟ้ามองผู้หญิงแปลกหน้าหัวยุ่งเหยิงตรงหน้านิ่งๆ พิจารณาจากรูปร่างหน้าตาแล้วถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ในเมื่อเขากำลังหงุดหงิดและอีกฝ่ายก็เสนอตัวเข้ามาเอง มุมปากกระตุกยิ้มหยันก่อนจะตอบตกลงอย่างไร้ความลังเล

“ห้าหมื่นสำหรับฉันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าเธอต้องการมัน…ฉันขอแลกกับตัวเธอหนึ่งคืน”

ปลายฝนชะงักไปชั่วครู่ แต่ความกดดันเรื่องเงินและบ้านที่ตัวเองกำลังจะถูกไล่ออกทำให้เธอไม่มีทางเลือก เธอพยักหน้ารับคำอย่างจำยอม

ทันทีที่ตกลง น่านฟ้าก็หยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาโอนเงิน 50,000 บาทเข้าบัญชีของเธอทันทีก่อนจะพาร่างบางไปยังโรงแรมม่านรูดใกล้บาร์แห่งนั้น

ค่ำคืนนั้น น่านฟ้าปลดปล่อยความต้องการอย่างไร้ความปรานี เขาตักตวงความสุขจากเรือนร่างของหญิงสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายต่อหลายรอบ ราวกับเสือหิวกระหาย เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมและติดใจในรสสัมผัสได้เท่าเธอมาก่อน ปลายฝนถูกกระทำจนสะบักสะบอมไปทั้งตัว

เช้าวันใหม่ปลายฝนตื่นขึ้นมาก่อน ขณะที่น่านฟ้ายังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง เธอแอบเปิดกระเป๋าสตางค์ราคาแพงของเขาดู จนได้รู้ชื่อและนามสกุลเต็มๆของชายหนุ่มก่อนที่เธอจะรีบแต่งตัวแล้วนั่งรถกลับบ้านไปจัดการใช้หนี้ด้วยความรู้สึกขื่นขมอย่างที่สุด

หนึ่งเดือนผ่านไป

ร่างกายของปลายฝนเริ่มมีความผิดปกติ จนกระทั่งตรวจพบว่าเธอท้อง

ข่าวนี้สร้างความตกใจและหวาดกลัวให้กับเธอเป็นอย่างมากเมื่อแม่เลี้ยงตัวแสบรู้เข้าก็นำเรื่องนี้ไปฟ้องพ่อทันที พ่อโกรธเกรี้ยวและด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงหาว่าใจแตกสำส่อน ก่อนจะไล่เธอออกจากบ้านจริงๆตามที่เคยขู่ไว้

ปลายฝนจำใจต้องเก็บเสื้อผ้าและย้ายออกมาเช่าอพาร์ทเมนท์เล็กๆอยู่ตามลำพังด้วยความยากลำบาก

หลายเดือนผ่านไป

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

น่านฟ้าในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตากำลังนั่งตรวจแฟ้มประวัติคนไข้ด้วยสีหน้านิ่งขรึมตามเคย ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของปลายฝนที่ยืนตัวสั่น ท้องโตนูนเด่นชัดขึ้นในชุดคลุมท้องสำหรับคนท้องได้เจ็ดเดือน

น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่เดินเข้ามาด้วยความแปลกใจระคนรำคาญเล็กน้อย เมื่อกวาดสายตาสำรวจดีๆเขาก็พอจะจำรางเลือนได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับที่เคยมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนด้วยเมื่อหลายเดือนก่อน

ปลายฝนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเอ่ยปากพูดออกไปเสียงสั่น

“คุณหมอคะ ฉันปลายฝนนะคะ คนที่...คนที่เคยเจอกันเมื่อเจ็ดแปดเดือนก่อน”

น่านฟ้าแค่นเสียงหึในลำคอ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้กอดอกมองเธอ

“อ๋อ...จำได้สิ ผู้หญิงที่เคยเสนอตัวแลกเงินห้าหมื่นคืนนั้นไง แล้วนี่มาหาฉันถึงที่นี่ มีธุระอะไรอีก หรือว่าเงินห้าหมื่นที่ฉันให้ไปมันยังไม่พอใช้?”

คำพูดดูถูกดูแคลนกระแทกเข้ากลางใจของปลายฝนจนเจ็บแปลบ น้ำตาคลอเบ้าทันทีด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เธอไม่มีทางเลือก เธอต้องเอ่ยเรื่องที่สำคัญที่สุดออกไป

“เปล่านะคะ ฉันไม่ได้มาขอเงินคุณ แต่ที่ฉันมาวันนี้…เพราะฉันท้องค่ะ ฉันตั้งท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว และเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของคุณค่ะ” ปลายฝนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเรียวสั่นเทาลูบเบาๆที่หน้าท้องนูนเด่นของตัวเอง

“ในเมื่อเขาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ ฉัน...ฉันแค่อยากมาบอกให้คุณรู้และอยากให้คุณช่วยรับผิดชอบลูกบ้าง”

น่านฟ้าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘ท้อง’ แต่ความตกใจนั้นถูกแทนที่ด้วยความโกรธเคืองทันที เขามองว่าผู้หญิงคนนี้วางแผนมาจับเขาชัดๆ

“หึ! ท้องงั้นเหรอ?” น่านฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานด้วยแววตาวาวโรจน์

“เธอคิดจะเอาเด็กมาผูกมัดฉันงั้นสินะ ตื่นจากความฝันได้แล้ว! เรื่องคืนนั้นมันก็แค่การซื้อขายแฟร์ๆ ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ จบแล้วก็คือจบ อย่ามาทำมารยาเรียกร้องความรับผิดชอบอะไรบ้าๆบอๆจากฉันเลย เด็กในท้องจะใช่ลูกฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“คุณหมอ! ทำไมถึงพูดจาใจร้ายแบบนี้คะ!” ปลายฝนสะอื้นไห้จนตัวโยน หัวใจแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีเมื่อได้ยินคำดูถูกเหยียดหยาม หยามเกียรติความเป็นแม่จากปากของพ่อเด็ก

“เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณจริงๆนะคะ! ฉันไม่ได้นอนกับใครอื่นเลย!”

“เลิกเล่นละครน้ำเน่าแล้วไสหัวไปซะ! ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกรปภ.มาลากตัวเธอออกไป!” น่านฟ้าตวาดกร้าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไร้ความปรานี ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทไร้ความรู้สึกผิดใดๆทั้งสิ้น

“จำใส่สมองไว้ซะว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก และอย่าเอาเรื่องตลกแบบนี้มาเรียกร้องอะไรจากฉัน ออกไป!”

ปลายฝนยืนนิ่งน้ำตาอาบแก้ม หัวใจชาหนึบจนก้าวขาแทบไม่ออก เธอรู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้ทั้งใจร้ายและไร้หัวใจแค่ไหน

ปลายฝนหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีออกจากห้องตรวจนั้นทั้งสะอื้น ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเจ็บปวดและผิดหวังอย่างถึงที่สุดโดยสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่หรือขอความช่วยเหลือจากผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกเป็นครั้งที่สอง