All Chapters of อุ้มรักคุณหมอใจร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

นับตั้งแต่วันที่น่านฟ้าโดนปฏิเสธและถูกปิดประตูใส่หน้าอย่างไร้เยื่อใย ชายหนุ่มก็ไม่เคยย่อท้อในหน้าที่ของพ่อ ทุกครั้งที่คุณหญิงวิไลลักษณ์จัดแจงพาน้องพายุไปส่งให้ปลายฝนที่คอนโด น่านฟ้ามักจะอาสาเป็นคนขับรถมาส่งลูกชายด้วยตัวเองทุกครั้ง ทุกครั้งที่น่านฟ้าก้าวมาถึงหน้าห้องและมีโอกาสได้เจอหน้าปลายฝน หญิงสาวมักจะมีท่าทีเรียบเฉย เย็นชา และเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน น่านฟ้าพยายามจะหาจังหวะชวนคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ หรือแม้แต่พยายามเอ่ยคำขอโทษ แต่ทุกครั้งที่เขาอ้าปาก ปลายฝนจะตัดบทสนทนาอย่างไร้เยื่อใยทันทีด้วยการอุ้มลูกชายเดินเลี่ยงเข้าห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างเด็ดขาด รวมเวลาผ่านไปราวสามอาทิตย์ที่น่านฟ้าเฝ้าวนเวียนมาส่งลูกชายที่คอนโดแบบนี้สม่ำเสมอ จนกระทั่งในที่สุดน้องพายุก็อายุครบหนึ่งปีหกเดือนเต็ม ซึ่งเป็นช่วงเวลาสำคัญที่เด็กน้อยจะต้องเดินทางไปรับวัคซีนตามกำหนดแพทย์ ในฐานะที่น่านฟ้าเป็นกุมารแพทย์และเป็นพ่อของเด็ก เขาจึงรู้กำหนดการนี้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนเป็นแม่เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของปลายฝน ด้านปลายฝน หน้าจอโทรศัพท์มือถือของปลายฝน จู่ๆก็สว่างวาบขึ้นมาพร

หลังจากเสียงประตูปิดลง เธอก้าวเข้าไปทรุดตัวลงนั่งริมเตียงของลูกชาย ปล่อยให้น้ำตารินไหลระบายความอัดอั้นที่เก็บกดมานานแรมปี แม้ปากจะพูดตัดรอนและปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย แต่ภาพหยาดน้ำตาและแววตาสำนึกผิดของน่านฟ้าเมื่อครู่กลับยังติดอยู่ในหัว ใจดวงน้อยไหววูบและรู้สึกใจหายอย่างประหลาดกับความเจ็บปวดที่เขาแสดงออกมา อีกด้าน น่านฟ้าขับรถกลับถึงคอนโดด้วยสภาพจิตใจที่แหลกสลาย ภาพคำพูดตัดเยื่อใยและภาพที่เขาเคยใจร้ายในอดีตวนเวียนซ้ำในหัว ชายหนุ่มตระหนักอย่างเจ็บปวดว่าเงินหรือความตั้งใจดีในตอนนี้ไม่อาจลบล้างความผิดพลาดที่เขาเคยทำลายชีวิตสองแม่ลูกได้เลย วันต่อมา เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความหม่นหมอง น่านฟ้าเดินทางมาทำงานที่โรงพยาบาลด้วยสภาพจิตใจที่ยังคงติดค้างกับเหตุการณ์เมื่อคืน ช่วงเที่ยงวัน หมอรดาเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหาเขาตามความเคยชิน ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าเครียดขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของนายแพทย์หนุ่ม เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความห่วงใย “น่านฟ้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูเครียดๆตั้งแต่เช้าแล้ว” น่านฟ้าถอนหายใจยาวออกมาช้าๆ ก่อนจะตอบตามตรง “มีปัญหาเรื่องครอบครัวนิดหน่อยครับ” รดาชะงัก

ร่างสูงของน่านฟ้าก้าวถอยหลังออกมาจากห้องพักของปลายฝนช้าๆ บานประตูไม้ปิดสนิทลงตรงหน้า พร้อมๆกับกำแพงความเย็นชาที่เธอตั้งขึ้นขวางกั้นระหว่างเขากับเธอไว้อย่างถาวร เขายืนเคว้งคว้างอยู่ที่หน้าห้องอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินคอตกกลับลงมาที่ชั้นจอดรถ ความเงียบและมืดสลัวภายในลานจอดรถของคอนโดทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและสำนึกผิดกัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย ทันทีที่หย่อนกายลงนั่งบนเบาะคนขับ น่านฟ้าก็ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปข้างหน้าแล้วฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถทันที เขาร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง ไหล่กว้างสั่นสะเทือนตามแรงสะอื้นที่อัดอั้นมานาน ความเจ็บปวด ความละอายใจ และภาพคำพูดใจร้ายที่เขาเคยตะคอกใส่ปลายฝนในอดีตผุดพรั่งพรูเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกหยดน้ำตาที่ไหลรินในตอนนี้มันเทียบไม่ได้เลยกับหยาดน้ำตาที่ปลายฝนเคยต้องหลั่งรินในวันที่เธออุ้มท้องแก่ใกล้คลอดและไร้ที่พึ่งพิง เขากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ปล่อยให้ความเสียใจและความสำนึกบาปแผดเผาหัวใจจนสาสมกับความเลวร้ายที่เขาเคยทำไว้ น่านฟ้าร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่ ปล่อยให้ความอ่อนแอทั้งหมดระบายออกมาจนลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้าๆปาดหยาดน้ำตาออกจาก

“ขอโทษนะปลายฝน...” น่านฟ้ากระซิบเสียงสั่นเครือริมขมับของเธอ อ้อมแขนอบอุ่นกระชับกอดแน่นขึ้นเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกผิดทั้งหมดที่มี เขากดริมฝีปากลงจูบซับกลุ่มผมนุ่มของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำตาของลูกผู้ชายรื้นขึ้นมาขอบตาเมื่อเอ่ยคำขอโทษซ้ำๆอย่างคนสำนึกผิด “ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างในอดีตนะ…ขอโทษที่เคยใจร้ายกับเธอ ขอโทษที่ทำลายความรู้สึกของเธอในวันนั้น” ชายหนุ่มหลับตาลงสูดกลิ่นกายคุ้นเคย พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำจากก้นบึ้งของหัวใจด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจและมั่นคง “แต่เชื่อฉันเถอะนะปลายฝน ฉันดีใจมากจริงๆ ดีใจที่สุดที่เราจะมีลูกด้วยกันอีกคน” น่านฟ้าผ่อนลมหายใจอุ่นๆรดลาดไหล่เธอพลางลูบแผ่นหลังบอบบางขึ้นลงแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม “ต่อจากนี้ไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้เป็นที่พึ่งพาให้เธอในฐานะสามี และจะทำหน้าที่พ่อของลูกทั้งสองคนให้ดีที่สุดในทุกๆเวลานาที ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องโดดเดี่ยวหรือเสียน้ำตาเพราะผู้ชายคนนี้อีกแล้วนะปลายฝน” ปลายฝนยืนนิ่งปล่อยให้เขากอดไว้เช่นนั้น ร่างกายที่เคยขัดขืนกลับไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส ความอบอุ่นจากอ้อมแขนกว้างและคำสัญญาที่เอ่ยออกมาอย่างจริงจังทำให้เขื่อ

หลังจากมื้ออาหารมื้อแรกผ่านพ้นไป ปลายฝนรู้สึกมีเรี่ยวแรงและอาการพะอืดพะอมทุเลาลงมาก เธอยอมลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกมานั่งพักผ่อนที่โซฟาตัวนุ่มในห้องรับแขกด้านนอก ไม่นานนัก น่านฟ้าที่เพิ่งจัดการล้างจานและแก้วน้ำในครัวจนสะอาดเรียบร้อยก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับเธอ ดวงตาคมเข้มทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและอาทรก่อนจะเอ่ยเปิดบทสนทนาขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่น “อิ่มแล้วรู้สึกดีขึ้นไหม...” น่านฟ้าเอ่ยถามเบาๆก่อนจะเข้าเรื่องสำคัญที่เขาคิดทวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา “เรื่องท้อง...พี่คิดไว้แล้วว่าพรุ่งนี้เราควรจะไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจยืนยัน และพบคุณหมอฝากครรภ์อย่างเป็นทางการ” “…” ปลายฝนชะงักไปเล็กน้อย เธอมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจระคนไม่แน่ใจ น่านฟ้าเห็นแววตาลังเลของเธอก็รีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงใจยิ่งขึ้นเพื่อตอกย้ำคำสัญญาที่ให้ไว้ “พี่ไม่อยากให้เธอต้องกังวลหรือแบกรับอะไรไว้คนเดียวอีกแล้วนะปลายฝน ในฐานะที่พี่เป็นหมอเป็นสามี พี่อยากทำหน้าที่ดูแลทุกขั้นตอนตั้งแต่วันแรกที่ลูกเริ่มเติ