แม่ใจร้าย2

คนที่พยายามเรียบเรียงความฝันตื่นขึ้นมากลางดึก ภาพที่เด็กๆนอนขดตัวบนพื้นที่ไม่มีแม้แต่ผ้าห่มทำเธอสะท้อนใจ

“หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจะโดนแม่สามีมาเอาวิญญาณไปแล้วเพราะผิดคำสัญญาที่จะเอาลูกไปขาย” ชุดสีขาวที่แขนขายาวดูพะรุงพะรัง เส้นผมที่ไม่ได้รับการดูแลถูกปล่อยสยาย ดูชี้ฟูจนน่าใจหาย

“ฉันเป็นคนสวยนะ!! เป็นถึงดาราดัง จะมาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไงกัน!!” เหลียวมองรอบตัวพบเพียงบ้านหลังเล็กที่มีเพียงกำแพงที่ดูดีเพราะเป็นอิฐเผาก่อแบ่งห้องเอาไว้1ห้อง ถัดมาเป็นโถงกลางบ้านทีี่เธอนอนอยู่พร้อมกับเด็กๆทั้ง3คน คบไฟถูกจุดเอาไว้ให้ความสว่างที่…ริบหรี่นัก ถัดไปอีกคือห้องครัวที่มีโต๊ะกินข้าวพร้อม พื้นที่เป็นเพียงดินเหนียวถูกกดจนเรียบทำเธอถอนหายใจ

“แล้วนั่น มอมแมมอะไรแบบนั้นกัน” เธอเดินสำรวจดูเด็กๆก่อนเห็นสภาพที่…ดูไม่จืด เหมือนไม่ได้โดนน้ำมาเป็นเดือนแล้วถอนหายใจ

“จะอยู่ในสภาพนี้จริงๆหรอ” มั่นใจแน่นอนแล้วว่าได้ตายจากโลกก่อน แต่ที่สงสัยคือเหตุใดจึงถูกส่งมาที่นี่!! มาในที่ที่แสนจะ…อดอยากแบบนี้

“ขอกินน้ำหน่อยเถอะ” ร่างบอบบางเดินเข้าไปในครัว ก่อนจะเปิดโอ่งดินเผาที่คาดว่าจะเป็นน้ำกินก่อนตักมันขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหาย

แค่ก แค่ก แค่ก น้ำที่นี่ไม่ใช่น้ำแร่เช่นที่เธอกินในโลกเดิม มันไม่อร่อยสักนิด เพราะไม่เคยชินคนที่รักความสบายพยายามตั้งสติ ก่อนจะกลับไปนอนลง เพราะเริ่มรู้สึกหิว แต่เมื่อคาดว่าไม่ใช่เวลาทำอาหารก็จำใจข่มตัวเองให้หลับลงจะได้ไม่ทรมาน

“ทำยังไงดี กลับก็ไม่ได้ ต้องอยู่ต่อสินะ” แม้ยามออกกองถ่ายจะลำบากอยู่1ส่วน แต่ที่ผ่านมาชีวิตก็ไม่ต้องดิ้นรนและอดอยาก เธอนึกถึงอาหารที่ชอบกินทิ้งกินขว้างแล้วถอนหายใจ

“คิดเสียว่าอยู่โรงเรียนดัดสันดานก็แล้วกัน!!”

เสียงเคาะยามให้เวลาเช้ามืด ทำเด็กทั้งสามคนกุลีกุจอมาจัดการตนเอง ส่วนคนที่รู้สึกตัวแล้วยังคงนอนอยู่บนเตียงฟางกับผ้าห่มผืนบาง มองดูเด็กๆที่ทำทุกอย่างเองโดยไม่ต้องบอก

“พวกเจ้ากำลังจะไปไหน”