แม่ใจร้าย

“พี่ใหญ่หากท่านแม่ตายไปจริงๆ เราจะทำเช่นไรกันดี” เด็กหญิงหน้าตามอมแมมกำลังนั่งล้อมวงอยู่ข้างที่นอนคนป่วย ถามด้วยเสียงเหงาหงอย

“เราก็คง…ต้องเดินทางไปหาท่านยายละมั้ง แต่ก็ดีกว่าถูกท่านแม่นำไปแลกเงินมิใช่หรือ” เด็กชายที่ดูโตขึ้นมาหน่อยนั่งกอดเข่ามองมารดาที่นอนแน่นิ่งไปด้วยน้ำตานองหน้าไม่ต่างจากน้องๆ

“แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น อย่างน้อยมีท่านแม่ก็ยังมีผู้ใหญ่ในบ้าน ถึงถูกทุบตีก็ไม่เป็นไร ฮึก!! เมื่อไหร่ท่านพ่อจะกลับมา”

เสียงพูดคุยที่ดังอยู่ไม่ไกลทำเย่หลินที่มึนงงพยายามลืมตาแต่ยากลำบากนัก

“ยังไม่หลุดออกจากบทละครหรือยังไงกัน ทำไมการลืมตามันยากเย็นเช่นนี้!!” เสียงในหัวตีกันให้วุ่นวายไปหมด สุดท้ายเมื่อฝืนตัวเองไม่ไหวก็หลับตามร่างกายเข้าสู่ห้วงฝันอีกครั้ง

ภาพเรื่องราวคนสกุลหวังไหลเข้าหัวสมองเป็นฉากๆ สามีที่ถูกเรียกไปรบไร้การติดต่อไปตั้งแต่วันที่มาส่งครอบครัวเล็กๆที่เมืองกันดาร ในบ้านที่ประกอบด้วยแม่สามีอย่างหวังลี่เจียง ภรรยาอย่างหวังเย่หลินที่ท้องแก่เต็มที บุตรชายคนโตวัย5หนาวอย่างหวังหม่าอวี๋ ลูกสาวคนรองอย่างหวังชินชิน

ระยะเวลาที่หัวหน้าครอบครัวไปรบไร้การติดต่อนั่นเกือบ3ปี นางคลอดบุตรสาวออกมาอีกคน ชื่อหวังเซี่ยเซี่ย และก่อนหน้านี้3เดือน แม่สามีก็ล้มตายด้วยวัยชรา ทำให้4แม่ลูกใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แม่สามีทิ้งทองคำและเงินไว้ให้เพียงหยิบมือ แลกกับการร้องขอไม่ให้ขายหลานๆ รอวันที่บุตรชายจะกลับมาจากการรบ หากนางผิดสัญญาจะมาเอาชีวิต!!

หวังเย่หลินกั้นใจฝืนทนเลี้ยงลูก แต่ความเห็นแก่ตัวกลับมีมากกว่า เมื่อเห็นชาวบ้านหลายคนพากันหนีออกจากความยากลำบากโดยการขายลูก นางเองก็คิดอยากทำเช่นนั้น อยากหนีไปสุขสบายคนเดียว!!

แต่บุตรชายคนโตกลับขอเอาไว้ จะเข้าป่าหาอาหารและเลี้ยงดูน้องๆเองไม่ทำให้มารดาลำบาก นางจำใจต้องยอม เพราะทนการดุด่าของชาวบ้านข้างเคียงไม่ไหว แต่ความเป็นแม่ก็ไม่ได้ดีนัก นางยังคงใช้บุตรชายและบุตรสาวคนรองเยี่ยงทาส งานการไม่ทำ เอาแต่รอของแจกจากทางการ วันๆก็เอาแต่แต่งตัวสวยเผื่อมีบุรุษร่ำรวยมาสนใจ แต่หากใครรู้ว่านางมีลูกติดก็หันหน้าหนี เพราะความยากลำบากในเมืองกันดาร ไม่สามารถเลี้ยงดูคนได้จำนวนเยอะๆ

นางจึงกลับมาทุบตีลูกๆระบายอารมณ์ สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะทิ้งเด็กๆไว้ที่นี่!! และก่อนที่นางจะตัดสินใจหนีจากเมืองนี้ จู่ๆก็ล้มป่วยและ…หมดลมไปในที่สุด!!

“บ้าจริง นี่มันบทละครอะไรกัน!!”