All Chapters of กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ: Chapter 11 - Chapter 20

“กฏเกณฑ์ของที่นี่ข้าทราบดีพอๆกับพวกเจ้า ทวนกฏของค่ายทหารให้ชัดอีกที เฉินหม่าฮวง!!” เขาเอ่ยเนิบนาบแต่คงไว้ซึ่งพลัง“ชายใดแต่งงานแล้วไม่อนุญาตให้พาภรรยาเข้ามาอยู่ที่นี่ เพราะยามศึกไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลัง แต่ผลัดเวรให้กลับบ้านเรือนได้ตามความเหมาะสม สตรีนางใดถูกส่งมาสานสัมพันธ์จัดกำลังพลส่งนางกลับบ้าน ยกเว้นแต่…ท่านแม่ทัพจะนำพาเข้ามาเอง” แปลกหรือไม่ที่คำหลังของคนสนิททำเขาหัวคิ้วกระตุก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ “เช่นนั้นคนที่ทำผิดกฏต้องโดนโทษอะไร!!” ทหารที่ถูกบิดาของท่านแม่ทัพส่งมาเริ่มร้องขอชีวิต รู้ดีว่าโทษที่จะได้รับนั้นสาหัสแค่ไหน“ถอดยศขึ้นบัญชีดำ โบย50ไม้ ส่งกลับไปหาเจ้านายเก่าทั้งมีลมหายใจและไม่มีขอรับ!!”“ท่านแม่ทัพโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!!”“ข้าผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆขอรับ!!” เสียงร้องขอชีวิตดังกึกก้องลานกว้างแต่โหลวเซิ่งหลงกลับเฉยเมย“ลากตัวเอาไปโบย!! กฏต้องเป็นกฏ!! ที่นี่ค่ายทหารที่มีข้าเป็นนายใหญ่ ขัดคำสั่งข้า นั่นเท่ากับ…ไม่อยากเป็นคนของข้าแล้ว!!” ความเด็ดขาดของเขาทำทหารทุกนายยำเกรง แม้รู้ว่านี่เป็นคนของบิดาเขาก็ไม่ละเว้น ทั้งยังส่งกลับไปยังที่ที่จากมานับว่าสร้างความยำเกรงพอสมควร“อี

”กลับไป? หมายถึงไปจากที่นี่หรือ!!“ นางพยักหน้าก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เขา“เซิ่งหลง ข้าไม่ได้อยากมากวนใจท่าน ข้า…ได้รับคำสั่งให้เป็นตัวของตัวเอง แต่ว่า…คนที่นี้ไม่ต้อนรับข้า รวมถึงท่าน ข้ามีภัยร้ายรอบตัว ข้าจะทนมันได้อย่างไร ข้าควรกลับไปยังที่ที่ข้าจากมา” มือเล็กดึงชายเสื้อเขาเบาๆด้วยความเกรงกลัว“ขอให้ข้าได้ลองสัมผัสคัมภีร์นั้นอีกครั้งเถอะนะ” แววตาของนางมีแต่ความจริงใจที่ส่งไปหาเขา โหลวเซิ่งหลงมองหาความหลอกลวงบนใบหน้างามแต่มันกลับไม่มี เขาจ้องตานางนิ่งชั่วอึดใจก่อนตอบ“ข้าไม่มีคัมภีร์นั่น!! หากอยากได้ เจ้าต้องไปถามท่านแม่ข้า ท่านเป็นคนเขียนมันขึ้นมา“ ความผิดหวังของนางทำใจแกร่งอ่อนยวบ”ท่านแม่ของท่านอยู่ที่ใด?“ แม้ไม่รู้หนทางและไม่มีที่ไปก็อยากจะถามเอาไว้เผื่อภายหน้า”สุสานสกุลฟู่“ นางไม่ได้สนใจว่าเขาออกไปตอนไหน ประตูปิดลงแล้วมีเพียงตะเกียงเจ้าพายุที่เขาทิ้งเอาไว้ ซู่เยว่ถิงกลับมานั่งกอดเข่าเช่นเดิม ความหวังที่มีริบหรี่จนแทบมอดดับ”ท่านแม่ทัพให้ท่านทบทวนการกระทำอยู่ที่นี่ ค่ายทหารแห่งนี้มีกฏเหล็กอีกข้อคือ…ไม่กล่าวถึงสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับฮูหยินใหญ่ผู้ล่วงลับ หวังว่าคุณหนูสามซู่จะทบทวนตัว

”ตกใจอะไรกัน ด้านในนั่นฮูหยิน ดูแลเท่าชีวิตเข้าใจหรือไม่!!“ แม้จะทำตัวไม่ถูกเพราะไม่คาดคิดว่าท่านแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมจะสนใจสตรีคนไหน จู่ๆในค่ายทหารที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้าก็โกลาหลวุ่นวายมาตั้งแต่เมื่อวาน แต่สิ่งที่ตกใจกว่าคือตอนที่ร่างสูงใหญ่อุ้มสตรีเข้ามา จากนั้นก็นำไปขัง จนกระทั่งไฟไหม้โรงเก็บฟืน และสุดท้ายพวกเขามีฮูหยินแบบงงๆ“ใครจะกล้าขัดคำสั่งท่านแม่ทัพไปเอาใจท่านโหวก็ทำไป แต่ข้าไม่หาเรื่องใส่ตัวเด็ดขาด”“ใช่!! ยิ่งที่วิ่งออกไปตอนรู้ว่าไฟไหม้โรงเก็บฟืนนั้นดูก็รู้ว่าฮูหยินมีความสำคัญแค่ไหน ข้าคนนึงที่จะภักดีต่อท่านแม่ทัพ”“ข้าเองก็ด้วย ดูจากความเด็ดของฮูหยินตอนระเบิดที่เก็บอาวุธ ข้าว่าท่านแม่ทัพอาจจะเจอสตรีที่ส่งเสริมกันก็เป็นได้”“นั่นสิ เรามาช่วยกันปกป้องนายหญิงจะดีกว่า” เสียงเหล่าทหารพูดคุยกันทำซู่เยว่ถิงที่นอนบนเตียงยกยิ้ม ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้ายามนึกถึงริมฝีปากร้อนที่เผลอไผลไปกับความหวานละมุนที่มีเขาเป็นคนริเริ่ม“หรือจริงๆแล้วข้าไม่ต้องใช้มารยาใดนอกจากความจริงใจและความปราถนาดีต่อเขาก็พอ” ในหัวนึกไปถึงบิดาของเขา การกระทำที่แปลกประหลาดนั้นนางไม่เข้าใจสักนิด เรื่องนี้ต้องถามเ

“เพราะข้าเกิดมาคนเดียว ผ่านความยากลำบากมาคนเดียว ข้าดิ้นรนเอาตัวรอดคนเดียว คนพวกนั้นไม่มีสิ่งใดให้ข้าอาวรณ์” นางไม่เคยได้รับการปกป้องจากใครเลย จะเอนอ่อนต่อเขา..คนที่เจอเพียงไม่กี่วันก็ไม่แปลก”เซิ่งหลง ท่านอยู่กับสนามรบ ทุ่มเทให้ชาวบ้านในใต้หล้านับแสนๆคน เพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นและอยู่รอดปลอดภัย แต่ว่า… มีเพียงแค่ท่านและกองทัพม้าทมิฬไม่สามารถที่ปิดผืนฟ้าได้ หากการปกครองเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว อย่างไรสักวันก็ต้องวนกลับมาจุดเดิม จุดที่ชาวบ้านลุกหือเพราะทนความกดขี่ไม่ไหว“ แน่นอนว่าฮ่องเต้ในยุคสมัยนี้ไม่มีปรากฏในประวัติศาสตร์จีน เช่นนั้นก็หมายความว่า การปกครองแย่จนไร้การบันทึก อาจรวมไปถึงการถูกสังหารหมู่ก็เป็นได้ ”และที่สำคัญ…ผู้ให้กำเนิดท่านตอบแทนเขาเพียงพอเหมาะ คนที่เลี้ยงดูท่านต่างหากที่ควรได้รับความเคารพจากท่านและรับความสนใจจากท่าน เข้าใจหรือไม่“ คนตัวใหญ่ที่สับสนมาตลอด ในหัวตีกันยุ่งเหยิงแม้ใจมีคุณธรรมแต่คำว่ากตัญญูนั้นค้ำคอ แม้ตัวเขาเองจะตัดท่อน้ำเลี้ยงบิดาจนแทบจะหมดหนทางแต่ต้องยอมรับว่า เขาไม่อาจทำลายจนย่อยยับได้“เพราะนั่นคือผู้ให้กำเนิดข้า” เหมือนเขาพึมพำกับตัวเองมากกว่า

นางไม่ได้โกรธเขาจริงจัง รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายห่ามๆ แค่ไม่ไล่ตะเพิดนางก็นับว่าดีแล้ว”อ่อ ข้าจะจำเอาไว้…แล้วก็อีกราวๆ2-3วัน ครอบครัวของเฉินหม่าฮวงจะย้ายมาอยู่ที่นี่ เจ้าเองจะได้ปรับตัวตามประเพณี“ บางสิ่งนางก็ยังทำไม่ถูกอาจจะเพราะว่านางไม่ใช่คนที่นี่ เรื่องนั้นต้องค่อยๆปรับกันไป”บางสิ่งที่เป็นขนบธรรมเนียมสอนข้าได้ทั้งหมด แต่ว่า…“ นางขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกอดเขาเต็มแรงจนเซิ่งหลงทำตัวไม่ถูก แต่ก็ยืนนิ่งให้นางกอดเพราะเขาเองก็ชอบ…มันอบอุ่นแบบที่เขาไม่เคยเจอ”เรื่องเดียวที่ข้าต้องการ คืออยากเป็นฮูหยินในแบบของข้า อยากกอดท่านทุกเช้าก่อนท่านไปทำงาน อยาก…“ ปากบางยื่นมาจูบลงบนริมฝีปากหนาก่อนจะถอยตัวออกมา”จูบท่านทุกครั้งที่เรารู้สึกรักกันมากขึ้น แบบนั้นได้หรือไม่เจ้าคะ“ “เห้ออออ” เสียงถอนหายใจจากท่านแม่ทัพใหญ่ทำนางเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงงวย“หะ เหตุใดจึงถอนหายใจเช่นนั้น” แม้เขาจะมีสีหน้าที่เย็นชา แต่2-3วันมานี้นางอ้อนอะไรก็เอนอ่อนลงทุกครั้ง แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นเหตุใดจึงถอนหายใจใส่นาง ไม่ใช่ว่าเขาเบื่อนางแล้วหรือ!!“ข้า โหลวเซิ่งหลง เป็นถึงต้าเจียงจวินแห่งเมืองรัตติกาล นักรบที่ไม่เคยแยแสต่อสต