กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ

เสียงเกือกม้าดังฝ่าความมืดในยามค่ำคืน ความไวที่คงที่ทำทุกคนแทบไม่หายใจ เพราะต้องทำเวลาไม่ให้สว่างก่อน

“จวนแม่ทัพโหลว“ ที่ๆใครๆก็ล้วนไม่ปราถนาจะมา เว้นแต่ว่าต้องมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

แม่ทัพปีศาจอย่างโหลวเซิ่งหลง คือบุคคลที่ถูกโจษจั่นว่า…ยามเสพสมความบริสุทธิ์ของสตรีแล้ว เขาบั่นดาบลงคออย่างไม่ใยดี บ้านขุนนางล้วนไม่อยากส่งบุตรสาวอันเป็นที่รักมาสังเวยให้แก่เขา ยกเว้นเพียง…

”เหตุใดคุณหนูของเจ้าจึงเงียบเฉียบ ไม่ใช่ว่าดื่มพิษราตรีสิ้นใจไปแล้วหรือ!!“ แม่นมจางคือคนที่มาส่งเจ้าสาวแสนอาภัพ เอ่ยถามสาวใช้ที่ถูกบังคับให้มาดูแลคุณหนูผู้อ่อนแอด้วย

”ข้าจะรู้ได้อย่างไร!! หากนางจะดื่มพิษจริงก็เป็นความผิดของนาง หาใช่ข้าหรือ!!“ ทั้งแม่นมที่ถูกส่งมาจากจวนซู่โหว และสาวใช้ต่างไม่อยากเดินทางมายังเมืองเฉียงแห่งนี้ แต่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่า…

“ต่อให้นางอยู่ นางก็ตาย แต่ถ้าหากไปอย่างน้อยนางก็มีประโยชน์แก่คนในสกุลซู่!!“

”ทั้งๆที่นางอาจไปตายงั้นหรือเจ้าคะ?“ เสียงสาวใช้อีกคนนึงถามด้วยความนึกกลัว

”อยู่ก็ตาย ไปก็ตาย ชีวิตนางควรมีประโยชน์“ คนที่ตอบกลับ กลับเป็นแม่เลี้ยงของนางเอง

ซู่เยว่ถิง เป็นบุตรสาวคนโตของจวนโหว บุตรสาวของ ซู่กวางฉี และภรรยาเอกผู้ล่วงลับ ร่างกายที่อ่อนแอราวกระเบื้องเคลือบ รอวันสิ้นลมหายใจทำคนในจวนตัดสินใจส่งนางมาผูกไมตรี

ในช่วงนี้บ้านเมืองระสำระส่าย ทุกหัวเมืองต่างต้องการการคุ้มครองจากแม่ทัพของกองกำลังม้าเหล็ก …โหลวเซิ่งหลง…กันทั่งนั้น และนางคือผู้ถูกเลือกให้ส่งไปสังเวยพรหมจารีแก่ท่านแม่ทัพ

เขา…ผู้ถูกชาวบ้านล่ำลือว่าไม่มีใจภักดิ์กับสตรีนางใด ส่วนใหญ่หญิงใดที่ถูกส่งไปมักหายสาปสูญ ไม่ได้กลับบ้านและ…ไม่ได้ยินข่าวคราว เท่ากับว่า…ความโหดเหี้ยมที่รบไม่เคยแพ้ ฆ่าทุกคนที่เป็นปรปักษ์ นั้นคือเรื่องจริง!!

แม้กระทั่งควบม้าไปจับองค์ชาย5มารับโทษของการโกงกินชาวบ้านถึงในวังหลวงก็ทำมาแล้ว ฮ่องเต้ยังเกรงกลัวว่าสักวันเขาจะยึดอำนาจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ราชสำนักอ่อนแอเกินไป…

“หากนางไร้ลมหายใจก่อนถึงจวนแม่ทัพ พวกเรามิต้องกลับไปแต่วิญญาณหรือ!!” กลุ่มสาวใช้ยังถกเถียงกันไม่จบ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า…ในเกี้ยวเจ้าสาว มีหนึ่งวิญญาณที่ดับสูญ และมีอีก1วิญญาณที่เกิดใหม่ในร่างกายของคนอ่อนแอ

“เกิดอะไรขึ้น แค่เพราะอ่านคัมภีร์เล่มนั้น ถึงกับเข้ามาอยู่ในร่างสตรีที่แทบไม่มีการกล่าวถึงเลยงั้นหรือ!!”