All Chapters of กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเกือกม้าดังฝ่าความมืดในยามค่ำคืน ความไวที่คงที่ทำทุกคนแทบไม่หายใจ เพราะต้องทำเวลาไม่ให้สว่างก่อน “จวนแม่ทัพโหลว“ ที่ๆใครๆก็ล้วนไม่ปราถนาจะมา เว้นแต่ว่าต้องมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม่ทัพปีศาจอย่างโหลวเซิ่งหลง คือบุคคลที่ถูกโจษจั่นว่า…ยามเสพสมความบริสุทธิ์ของสตรีแล้ว เขาบั่นดาบลงคออย่างไม่ใยดี บ้านขุนนางล้วนไม่อยากส่งบุตรสาวอันเป็นที่รักมาสังเวยให้แก่เขา ยกเว้นเพียง…”เหตุใดคุณหนูของเจ้าจึงเงียบเฉียบ ไม่ใช่ว่าดื่มพิษราตรีสิ้นใจไปแล้วหรือ!!“ แม่นมจางคือคนที่มาส่งเจ้าสาวแสนอาภัพ เอ่ยถามสาวใช้ที่ถูกบังคับให้มาดูแลคุณหนูผู้อ่อนแอด้วย”ข้าจะรู้ได้อย่างไร!! หากนางจะดื่มพิษจริงก็เป็นความผิดของนาง หาใช่ข้าหรือ!!“ ทั้งแม่นมที่ถูกส่งมาจากจวนซู่โหว และสาวใช้ต่างไม่อยากเดินทางมายังเมืองเฉียงแห่งนี้ แต่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่า…“ต่อให้นางอยู่ นางก็ตาย แต่ถ้าหากไปอย่างน้อยนางก็มีประโยชน์แก่คนในสกุลซู่!!“”ทั้งๆที่นางอาจไปตายงั้นหรือเจ้าคะ?“ เสียงสาวใช้อีกคนนึงถามด้วยความนึกกลัว ”อยู่ก็ตาย ไปก็ตาย ชีวิตนางควรมีประโยชน์“ คนที่ตอบกลับ กลับเป็นแม่เลี้ยงของนางเองซู่เยว่ถิง เป็นบุตรสาวคนโตของจวนโหว บุ

สายตาหวานแต่ไร้ซึ่งความสดใสกวาดมองเมืองรัตติกาลที่อยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นรัว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกมองดูทรัพย์สินที่ติดตัวมาแล้วพลันห่อเหี่ยว“ทองคำ5แผ่น แผ่นเงินโบราณอีก10แผ่น พวกเจ้านี่มันเริศจริงๆ!! สกุลอะไรนะ? ซู่ใช่ไหม ฉันรอดไปได้เมื่อไหร่แม่จะเอาคืนให้สาสม!!“ ความแค้นอัดแน่นในอก เหมือนหนีเสือปะจรเข้ เธอโดนเจ้าพ่อจับมาขังเป็นเดือนๆ ความโหดเหี้ยมที่แม้แต่หัวหน้าของเธอยังหลบหลีก แต่เมื่อต้องเสนอชื่อ หัวหน้าจอมเห็นแก่ตัวดันเสนอชื่อเธอไปเป็นอันดับแรก มาพร้อมเพื่อนร่วมงานอย่างจิ่งจิ้ง คู่หูพาซวย คนซุ่มซ่ามที่พึ่งมาทำงานในองค์กรได้เพียง3เดือน ถูกเจ้าพ่อธุระกิจสีเทาจับไปเป็นตัวประกัน!!เมื่อเธอโยนงานให้เพื่อนแล้วตามไปช่วย ดันถูกสร้างหลุมพลาง จิ่งจิ้งไม่ได้ถูกจับเป็นตัวประกัน แต่เธอคนนั้น เป็นน้องสาวเจ้าพ่อ!! ความจริงเปิดเผยเมื่อจิ่งจิ้งขอร้องให้พี่ชายไว้ชีวิตเธอ!! แต่เธอดันถูกขังไว้ในห้องใต้ดินนับเดือน จนกระทั่ง…เจอคัมภีร์โบราณและทะลุมิติมาที่นี่!!”ทำไมเหตุการณ์มันเหมือนกันนัก แค่เปลี่ยนจากหัวหน้าเป็นครอบครัวกับแม่เลี้ยงใจร้าย ที่บังคับให้มารับเคราะห์แทน หวังว่าคงไม่โดนจับขังไว้

“เป็นสตรีหากทำตัวไม่งาม บรรพบุรุษเจ้าคงไม่รับไหว้” ซู่เยว่ถิงจัดการพันผ้าห่มรอบตัวก่อนจะขยับขึ้นมานั่งดีๆ มองชายผู้นั้นอย่างจริงจัง“บรรพบุรุษคงขับไล่ข้าออกจากตระกูลแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งข้ามาสังเวยแม่ทัพที่ทำตัวลึกลับ แม้แต่หน้าตาก็น้อยคนนักที่จะเคยเห็น แต่สตรีที่ส่งมาทีไรหายเงียบเพราะถูกฆ่าตาย อำมหิตนัก!!” นางบอกอย่างไม่แยแสก่อนจะมองสำรวจรอบๆตัว เมื่อสายตาคุ้นชินกับความมืด พบว่าเรือส่งสินค้าลำใหญ่นี้เต็มไปด้วยเครื่องทอง!! ใช่!! ทั้งหมดคือเครื่องทองจริงๆ ทั้งเครื่องประดับ ถ้วยโถโอชาม แม้แต่เก้าอี้ก็ยังเป็นทอง!!ถัดมาอีกฝั่งที่นางอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นห้องนอน เพราะมันมีเตียง มีโต๊ะหนังสือ และมีอาวุธ!!“ท่านเป็นพ่อค้าทอง หรือพ่อค้าอาวุธกันแน่” ปริมาณที่เยอะพอๆกันชักทำนางสงสัย“อืม หรือว่าข้าอาจจะเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดที่นี่” ปากบางเบ้ออกเมื่อเห็นท่าทางหยิ่งจองหองของเขา“อืมมม ดีแล้วๆ ท่านเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยก็ดี เช่นนั้นข้าสมัครเป็นลูกจ้างท่าน เงินแล้วแต่ท่านจะให้หรือจะไม่ให้ข้าก็ไม่ว่าขอแค่…ช่วยข้าจากคนพวกนั้นก็พอ” นางคุกเข่าลงก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาประสานเพื่อให้เขาเห็นว่านางร้องขอเขา

คนที่เพิ่มกำลังใจเต็มเปี่ยมตัดสินใจเดินออกจากห้องที่พ่อบ้านเฉินพามาพัก ก่อนจะพบว่านี่เป็นเวลาที่ตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าพอดี แต่ยังไม่ทันได้พ้นประตู เสียงโวยวายด้านนอกก็ดังขึ้นมาจนนางสงสัย รีบวิ่งไปเกาะดูตามรูผนังเรือ“เรือลำนี้เราไม่ควรยุ่ง!!”“เจ้าปอดแหกอะไร หากกลัวนักก็กลับไปซะ ลืมแล้วหรือนายใหญ่สั่งสิ่งใดมา!! หากสตรีผู้นั้นรูปโฉมงดงามไม่แน่ว่าท่านแม่ทัพอาจหลงไหล แล้วถ้าเป็นเช่นนั้นกองกำลังรัตติกาลของเราไม่แตกสลายเพราะแม่ทัพโหลวเอาใจออกห่างหรือ” ชายที่แต่งตัวเป็นทหารเต็มยศกำลังยกกำลังพลมุ่งหน้ามาทางนี้ แม้แม่น้ำกว้างใหญ่แต่พวกเขายังมีใจมุ่งมั่น“แย่แล้ว!!” ปึก!!ซู่เยว่ถิงรีบถอยเท้าออกจากผนังเรือไม่ทันระวังจมูกกลมมนกระแทกเข้าอกหนาอย่างจัง ก่อนจะค่อยๆมองไล่ขึ้นไปจนพบลำคอขาว ไล่ไปจนถึงปากบางเฉียบสีชมพู บุรุษผู้นั้นก้มลงมามองสบตานางพอดี เวลาค่อนข้าเช้าตรู่มีแสงรำไรแต่นางเห็นใบหน้าเขาชัดเจนยิ่งแน่ใจว่า บุรุษหน้าตาดีผู้นี้อาจจะเป็นคนๆเดียวกับเจ้าพ่อในโลกก่อน คงมีแต่เพียงแววตาคมดุเท่านั้นที่ไม่เหมือน”ท่าน!!“ เขาจ้องตานางนิ่งๆไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ทั้งๆที่คนพวกนั้นว่ายน้ำเกือบถึงเรือแล้ว”พวกนั้

“หากตรงนั้นเป็นที่เก็บกำมะถันหล่ะ!!” กลิ่นที่โชยมาตามลมทำนางมั่นใจ ในใจเต้นระรัวเพราะอาวุธน้อยนัก ในหัวสมองคิดสิ่งใดไม่ออก คิดเพียงว่า…“หากข้าทำให้การตามล่าข้ายิ่งใหญ่ คนในเมืองนี้คงให้ความสนใจ ถึงเวลานั้น…หากเขาคนนั้นออกมา ข้าจะได้เจรจาอย่างสันติ” เสียงว่ายน้ำใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นางเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนตั้งท่าเตรียมยิง มือบางจุดไฟที่หัวธนูจนสั่นระริก เลือกซุ้มที่เก็บของที่ใกล้ที่สุด เพราะหัวธนูเป็นฟาง มันมอดไวเกินไป ”ช่วยข้าที ส่งลูกธนูไฟให้ถึง!!“ ในใจพร่ำภาวนา ก่อนจะตั้งมั่นและปล่อยธนูไฟลอยละลิ่วไปไกล ฟิ่ววว พรึบบึ้มมมมมเสียงระเบิกที่ดังมาตูมใหญ่ทำซู่เยว่ถิงรีบหมอบลงกับพื้น เขม่าควันลอยคละคลุ้ง เสียงผู้คนเริ่มโวยวาย นางแอบมองเหล่าทหารที่หยุดชะงัก พร้อมตะโกนตื่นตกใจ บางคนดำลงในน้ำเพื่อหลบความร้อนของเปลวเพลิง“เวรแล้ว!!” การคาดคะเนของนางนั้นผิดคาด ตอนนี้นอกจากกำมะถันที่เยอะจนเกินไป ไฟเริ่มลามต่อเพราะส่วนใหญ่ที่แถวนี้คือที่เก็บฟางให้ม้า และมันใกล้กับเรือขนส่งที่นางพึ่งหนีออกมา!!ฟิ้ว พรึบ พรึบ นางยิงธนูออกไป2ดอกติดกันเพื่อตัดเชื่อกที่มัดเรือเอาไว้ให้เรือลอยออกไปเพื่อหนีเปลวเพลิ