Todos los capítulos de Lihim Ng Ating Pag-ibig: Capítulo 151 - Capítulo 160

Nagsimula na ang game sa pagitan ng Blizzards Wipers at Pucks, pero halos wala nang ibang napapansin si Amethyst kundi si Calix.Isa ito sa pinakamahirap na laban na haharapin ng Blizzards Wipers sa playoffs. Kapag nanalo sila, makukuha nila ang spot sa semifinals.Pero hindi man lang mukhang kinakabahan si Calix.Sa halip, mas maganda pa ang laro niya ngayon kaysa noong kasama pa siya sa Thunders, at malaking bagay iyon dahil napakahusay na niya noon.Minsan, sinabi ni Lucy kay Amethyst na parang ginawa talaga si Calix para maglaro ng hockey.Pero habang pinagmamasdan niya ito ngayon, naisip ni Amethyst na mali si Lucy.Hindi lang ginawa si Calix para sa hockey.Ipinanganak siya para sa yelo.At sa hindi niya maintindihang dahilan, mas masakit ang naisip na iyon kaysa sa dapat.Dahil kung talagang dito kabilang si Calix, paano siya magiging taong sisira sa lahat ng ito?Mula sa kinauupuan niya, hindi niya makita nang malinaw ang mukha ni Calix. Pero hindi naman niya kailangan.Sapat

Tahimik na sinalubong si Amethyst ng apartment pag-uwi niya.Ilang taon na siyang nakatira sa maliit na lugar na ito mula nang lumipat siya sa Manhattan. Dapat pamilyar na sa kanya ang lahat.Pero ngayon, hindi na ito parang tahanan.Kahit kailan, hindi pa nakapunta rito si Calix.Pero kahit wala siya, parang nararamdaman ni Amethyst ang presensya nito sa bawat sulok.Hindi kailanman napuno ng tawa ni Calix ang mga silid na ito, pero halos marinig niya ang boses nito.Hindi kailanman tumapak dito si Calix, pero parang nasa lahat ng lugar ang alaala niya dahil siya lang ang laman ng isip ni Amethyst.Hindi man lang siya naging ganito kasira nang matapos ang relasyon nila ni Kester.At ilang taon silang nagsama sa iisang bahay.Masakit ang realization na iyon.Dahil wala na siyang dahilan para itanggi ang totoo.Mas malalim ang nararamdaman niya para kay Calix kaysa sa anumang naramdaman niya para kay Kester.Umupo si Amethyst sa couch.At tuluyang bumagsak ang mga luhang kanina pa niya

“You’re really not going to tell me?”Ilang beses nang tinanong iyon ni Fred kay Amethyst nang gabing iyon. Hindi na niya mabilang.Walong oras na silang nasa sixteen-hour bus ride papunta sa Thousand Islands, ang hometown nila. Pagsapit nila roon, umaga na.Mabuti na lang at nakahanap sila ng bus na diretso roon at nakuha pa ang huling dalawang bakanteng upuan sa pinakalikod.Ang problema, parang gustong iparamdam ng mga upuang iyon ang bawat lubak sa daan.Muling umalog ang bus dahil sa isang malaking lubak. Kumalansing ang mga bintana at umingit ang overhead compartments.Napabuntong-hininga si Amethyst at inayos ang pagkakaupo niya.Pagkatapos, ang matandang mag-asawang nasa harapan nila ay naglabas ng phone at nagsimulang manood ng video nang walang earphones.Muntik nang mapangiti si Amethyst.Talagang mahilig ang matatanda na manood ng videos nang malakas ang volume kahit nasa public place.Pero nawala agad ang ngiti niya nang makilala niya ang video.Si Calix.Replay iyon ng w

“Hindi mo talaga ako tatanungin kung ano ang nangyari?”Nakatayo si Amethyst sa likod ng kanyang ama habang marahang minamasahe ang likod nito.Nakabalik na siya sa dati niyang kuwarto. Nasa palengke ang kanyang ina at si Fred para bumili ng ilang kailangan sa bahay. Nagreklamo pa si Fred dahil gusto nitong makipaglaro ng hockey sa dati nitong mga kaibigan.Ngayon, tahimik ang bahay.Si Amethyst at ang kanyang ama lang ang naroon.Habang nakaupo siya sa tabi nito, naalala niya kung bakit niya gustong maging physical therapist.Dati ring hockey player ang kanyang ama.Naglaro ito mula kolehiyo at kalaunan ay na-draft pa ng isang professional team. Bata pa si Amethyst noon, pero malinaw pa rin sa kanya ang mga alaala ng panonood sa mga laro ng kanyang ama.Buntis na noon ang kanyang ina kay Fred nang biglang nagbago ang lahat.Sa isa sa mga unang professional game ng kanyang ama, masyado nitong pinilit ang katawan nito. Hindi ito nabigyan ng tamang pangangalaga.Hanggang sa bigla itong

Nang marinig ni Amethyst ang boses ni Calix, agad niyang naisip na mali ang pagsagot niya sa tawag.Hindi dahil ayaw niyang kausapin ito.Kundi dahil gusto niya itong kausapin nang sobra.Kahit matapos ang lahat, sapat na ang ilang basag na salita mula rito para gusto niyang itanong kung okay lang ba ito.Gusto niyang marinig ang boses nito.Gusto niyang malaman na ayos lang ito.Kahit alam niyang ang pakikipag-usap dito sa huling pagkakataon ay lalo lamang magpapahirap sa pag-alis niya.Nilunok ni Amethyst ang nakabara sa lalamunan niya.“Bakit?”Sandaling natahimik si Calix.“Bakit mo ginawa iyon?”Napabuntong-hininga si Calix sa kabilang linya.“Amethyst, please. Sabihin mo sa akin kung nasaan ka. Walang nakakaalam kung nasaan ka ngayon, at nababaliw na ako sa kakaisip.”Sumikip ang dibdib niya.Sa isang mapanganib na segundo, muntik na niyang sabihin.Nasaan siya.Pero pinigilan niya ang sarili.“Sagutin mo muna ang tanong ko, Calix.”“Kapag sinagot ko, sasabihin mo ba kung nasaan