All Chapters of Lihim Ng Ating Pag-ibig: Chapter 161 - Chapter 170

Mas maraming beses nang naisip ni Amethyst na makikita niyang muli si Calix kaysa sa gusto niyang aminin.Pero hindi niya kailanman naisip na magmamaneho ito nang pitong oras para lang lumitaw sa porch nila.At lalong hindi niya inakalang tatayo si Fred sa pagitan nilang dalawa na parang bumili ito ng front-row ticket para panoorin ang kanilang disaster.Mukhang tuluyan nang nakalimutan ng kapatid niya ang paglalaro ng hockey kasama ang mga kaibigan nito.Sana nga ay hindi niya nakalimutan.Dahil ngayon, pinapanood ni Fred ang lahat.Pero hindi si Calix.Si Amethyst lang ang tinitingnan nito.Napakaraming pananabik sa mga mata ni Calix kaya nahirapan si Amethyst na salubungin ang tingin nito.Pero hindi rin niya kayang umiwas.Noong una, masyado siyang nagulat para makapag-isip.Paano siya nahanap ni Calix?Wala siyang sinabihan sa Manhattan kung nasaan ang hometown niya.Hindi siya pagtataksilan ni Myta, kahit gaano pa nito gustong asarin si Amethyst tungkol kay Calix.At si Kester?

Mabilis na napalingon si Amethyst.Nakatayo sa likod niya si Calix, basang-basa.Tumutulo ang tubig mula sa buhok niya papunta sa mukha. Nakadikit sa katawan niya ang basang damit, habang mabilis ang paghinga niya na para bang nagmadali siyang bumalik nang marinig niya ang pagtawag ni Amethyst.Sobrang lakas ng relief na naramdaman ni Amethyst.Pero ilang segundo lang, napalitan iyon ng galit.Lumapit siya kay Calix at dalawang kamay na hinampas ang dibdib nito.Hindi siya pinigilan ni Calix.Hindi rin ito nagreklamo.Hinayaan lang siya nitong gawin iyon.“Nasaan ka?”Muli niya itong hinampas.“Alam mo ba kung gaano ako natakot? Biglang bumuhos ang ulan, wala ka sa porch, tapos pag-check ko sa kotse mo, wala ka rin doon!”Nanginginig ang boses niya.“Bakit hindi ka na lang nanatili sa kotse mo? O kahit sa porch man lang, kung saan may masisilungan ka?”“Sorry.”Mahina ang boses ni Calix.“Naubusan ako ng tubig. Nagpunta ako para kumuha ng maiinom, pero hindi ko inasahang ganoon kabili

“Marami nang pasan si Amethyst mula pa noong bata kami.”Nanatiling tahimik si Calix.Gusto niyang ipagpatuloy ni Fred ang kuwento.Bihira lang magsalita si Amethyst tungkol sa sarili niya.Kapag may masakit na nangyayari sa kanya, tinatabunan niya iyon na parang walang halaga. Ngumingiti siya, nagpapalit ng usapan, at mas iniisip ang ibang tao kaysa sa sarili niya.Kahit nahihirapan siya, somehow nagagawa pa rin niyang kumbinsihin ang lahat na okay lang siya.Iyon ang isa sa mga bagay na natutunan na ni Calix tungkol sa kanya.Pero baka sa pamamagitan ni Fred, mas maintindihan niya ang mga bahagi ni Amethyst na hindi nito ipinapakita kahit kanino.“Dati ring hockey player si Dad,” mahinang sabi ni Fred.Agad nakuha ni Calix ang atensyon nito.Tumingin siya kay Fred.Kapag kasama si Amethyst, madalas ay parang mas bata itong tingnan kaysa sa tunay nitong edad. Pang-aasar, reklamo, at pagiging makulit na kapatid ang madalas niyang ginagawa.Pero ngayon, walang bakas ng pagiging bata sa

Kinakabahan si Calix.Wala nang ibang paliwanag para rito.Nakapaglaro na siya sa punong-punong arenas.Nakakaharap na siya ng championship games.Nakatayo na siya sa harap ng libo-libong sumisigaw na fans nang hindi man lang kumukurap.Pero sa kung anong dahilan, mas kinakabahan siya ngayon habang nakaupo sa harap ng mga magulang ni Amethyst.“Tara, kain na tayo,” mahinahong sabi ni Hannah.Tumango si Calix.Punong-puno ng mainit at lutong-bahay na pagkain ang mesa, at kahit ang simpleng tanawin iyon ay may kakaibang lambing na naramdaman niya.Kailan nga ba ang huling beses na kumain siya nang ganito?Hindi sa restaurant.Hindi galing sa mamahaling kusina.Kundi isang normal na pagkain na niluto sa loob ng isang bahay na puno ng pamilya.Matagal na.Nilagyan ni Amethyst ng pagkain ang plato niya.Napakasimpleng bagay.Pero agad na ngumiti si Calix.Pagkatapos, naramdaman niya iyon.May nakatingin sa kanya.Dahan-dahan niyang inangat ang ulo.Diretsong nakatingin sa kanya si Jerry.M

Jerome, huh?Pinagmasdan ko siya.At base sa paraan ng pagtitig niya kay Amethyst, hindi nagsisinungaling si Fred.Diretsahan at halata ang paghanga sa mga mata ni Jerome.Gusto ko tuloy siyang takpan ng piring.Napakagat ako sa labi at tinanggal ang seat belt ko.Ang tagal niyang kausap si Amethyst.Parang sinasadya niyang pahabain ang usapan para lang magkaroon siya ng mas maraming oras na titigan siya.Kilala ko ang ganoong tactic.Ginawa ko rin iyon noon, noong pilit ko pang itinatanggi ang nararamdaman ko kay Amethyst.Papasok na sana ako sa kotse para sunduin siya at ipaalala kay Jerome na may boyfriend na siya nang biglang iunat ni Fred ang kamay para pigilan ako.“Hindi. Huwag mong gagawin iyan, pare. Ipinagkatiwala sa akin ni Amethyst ang pag-aalaga sa’yo. Kapag nalaman ng buong neighborhood ang identity mo, baka wala nang matira kahit isang buhok sa ulo ko.”Gumuhit siya ng bilog sa paligid ng mukha niya gamit ang isang kamay bago umiling.“Pero dahil mukha kang mamamatay sa