Lihim Ng Ating Pag-ibig

Hindi ang pagtanggal ng singsing ang pinakamahirap para kay Harlyz.

Ang pinakamahirap ay tanggapin na ilang taon niyang pilit inililigtas ang isang kasal na matagal nang wala.

Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang wedding ring at inilapag iyon sa tabi ng susi ng bahay. Pagkatapos, itinaob niya ang larawan nila noong araw ng kanilang kasal.

Iyon ang huling ginawa niya bilang Mrs. Raven Snapper.

Parang biglang gumaan ang daliri niya nang mawala ang singsing, pero hindi nawala ang bigat sa dibdib niya.

Naalala niya ang unang gabing nakilala niya si Raven.

Debut niya noon.

Sa harap ng daan-daang bisita, biglang inanunsyo ng mga magulang nila na ikakasal silang dalawa.

Gusto sanang tumutol ni Harlyz. Gusto niyang sabihin na ayaw niya.

Pero napakaraming matang nakatingin sa kanya. Hindi niya nagawang magsalita.

Tiningnan lang siya ni Raven.

Malamig.

Walang mabasang emosyon sa mukha nito.

Para bang ayaw na ayaw nitong pakasalan siya.

Pagkalipas ng dalawang linggo, naging asawa ni Raven si Harlyz.

Sa mga sumunod na taon, ginawa niya ang lahat para maging maayos ang kanilang pagsasama.

Gumigising siya bago sumikat ang araw. Nagluluto siya, naglilinis, at nag-aaral hanggang gabi. Ilang beses nag-alok si Raven na kumuha sila ng kasambahay, pero palagi siyang tumatanggi.

Akala niya kasi, kung gagawin niya ang lahat para maging mabuting asawa, baka dumating ang araw na matutunan din siyang mahalin ni Raven.

Pero bihira silang mag-usap.

At sa halos bawat araw na lumilipas, pakiramdam ni Harlyz ay mag-isa siya.

Gayunpaman, tuwing umaga na gigising siyang katabi si Raven, iisa lang ang sinasabi niya sa sarili.

Darating din ang araw.

Darating ang araw na iba na ang magiging tingin sa kanya ni Raven.

Darating ang araw na magiging tunay na mag-asawa rin sila.

Paulit-ulit niyang pinaniwalaan iyon hanggang sa halos naging dasal na niya.

Pero unti-unting may mga bagay siyang napansin.

Amoy ng pabango ng ibang babae.

Mga mensaheng itinatago.

Mga tawag na sinasagot ni Raven nang palihim.

Mga usapang biglang tumitigil kapag pumapasok siya sa silid.

Napapansin ni Harlyz ang lahat.

Pero pinipili niyang magbulag-bulagan.

Dahil kapag inamin niya ang katotohanan, kailangan din niyang tanggapin na wala nang saysay ang pag-asang matagal niyang pinanghahawakan.

Hanggang isang araw, tuluyan nang nawala ang pag-asang iyon.

Dinalhan niya ng tanghalian si Raven sa opisina.

Halos isang oras siyang namili ng isusuot. Gusto niyang sorpresahin ang asawa at kahit minsan lang, magkaroon sila ng magandang alaala bilang mag-asawa.

Pero nang buksan niya ang p***o ng opisina nito, ibang eksena ang bumungad sa kanya.

May kahalikang ibang babae si Raven.

Hindi man lang siya napansin nito noong una.

Tahimik na isinara ni Harlyz ang p***o.

At mula noon, hindi na niya muling dinalhan ng tanghalian ang asawa.

Anim na buwan matapos silang ikasal, umuwi si Harlyz mula sa school na may dalang mga pinamili.

Pagpasok niya sa bahay, bigla siyang napatigil.

Nasa sofa nila si Raven.

At muli, may kahalikang ibang babae.

Nabitawan ni Harlyz ang mga pinamili.

Gumulong sa sahig ang mga gulay habang tumumba ang isang bote mula sa bag.

Nagulat si Raven nang makita siya.

“Sorry. Akala ko mamaya ka pa uuwi. Aayusin ko lang ito, tapos aalis na ako.”

Mas masakit pa yata ang mga salitang iyon kaysa sa mismong pagtataksil niya.

Para bang ang problema lang ay masyadong maagang umuwi si Harlyz at nasira ang plano nila.

Walang sinabi si Harlyz.

Isa-isa niyang pinulot ang mga pinamili at dinala sa kusina habang pilit niyang pinipigilan ang mga luha.

“Sino siya, Honey?” tanong ng babae.

Honey.

Parang may tumusok sa puso ni Harlyz.

Ilang buwan niyang hinintay na tawagin siya ni Raven sa ganoong paraan.

Kahit isang beses lang.

Pero hindi iyon nangyari.

“Hoy! Sino ka?” singhal ng babae. “Bakit basta-basta ka na lang pumapasok sa bahay ng boyfriend ko? Hindi ka ba marunong kumatok?”

Napahinto si Harlyz.

Boyfriend?

Asawa niya si Raven.

Bahay nila iyon.

Pero sa harap niya, may isang babaeng naniniwalang boyfriend nito ang asawa niya.

Gusto niyang magtanong.

Gusto niyang malaman ang lahat.

Pero ayaw niyang umiyak sa harap nila.

“Pasensya na po, Ma'am. Dinala ko lang po ang mga pinamili. Akala ko wala pang tao sa bahay.”

Agad siyang tumalikod bago pa makita ng babae ang mga luhang namumuo sa mga mata niya.

“Ah, kasambahay ka pala,” sabi ng babae sabay tawa. “Kaya pala wala kang modo. Kapag may kumakausap sa'yo, humarap ka.”

Mas hinigpitan ni Harlyz ang hawak niya sa bag.

“At saan ka naman pupunta?”

Napakagat siya sa labi.

“Kukunin ko lang po ang maruruming damit.”

Hindi na siya nag-angat ng tingin.

Mabilis siyang pumunta sa kuwarto nila bago pa siya makapagsabi ng anumang pagsisisihan niya.

Pagkapasok, agad niyang ni-lock ang p***o.

Doon na siya tuluyang nanghina.

Dahan-dahan siyang napaupo sa sahig at hinayaan ang sarili niyang umiyak.

Nang wala na siyang mailuha, kinuha niya ang dati niyang volleyball duffel bag at nagsimulang mag-impake.

Mga damit.

Mga gamit sa school.

Kung ano lang ang kaya niyang dalhin.

Kailangan niyang umalis.

Hindi na niya kayang manatili sa bahay na iyon.

Kahit ngayong gabi lang.

Pagbalik niya sa sala, naroon pa rin ang babae. Komportableng nakaupo sa tabi ni Raven na para bang siya ang tunay na babae sa bahay na iyon.

Napatingin si Raven sa bag na dala ni Harlyz.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Saglit na umasa si Harlyz.

Pero umiwas lang ng tingin si Raven.

“Hoy,” tawag ng babae. “Bago ka umalis, dalhan mo muna ng makakain ang sir mo.”

Ang sir mo.

May kung anong tuluyang namatay sa loob ni Harlyz nang marinig iyon.

Ibinaba niya ang bag at tahimik na bumalik sa kusina.

Kahit sa lahat ng nangyari, ipinaghanda pa rin niya si Raven.

Sandwich.

Prutas.

At ang paborito nitong inumin.

Eksakto sa gusto nito.

Nasasaktan siyang isipin na kahit ganito ang ginawa sa kanya ni Raven, kabisado pa rin niya ang lahat ng gusto nito.

Tahimik niyang inilapag ang pagkain sa mesa.

Pagkatapos, kinuha niya ang bag at naglakad patungo sa p***o.

Bago tuluyang umalis, huminto siya.

Lumingon siya kay Raven sa huling pagkakataon.

Naghintay siya.

Baka pigilan siya nito.

Baka humingi ito ng tawad.

Baka tawagin man lang siya sa pangalan niya.

Kahit ano.

Pero walang sinabi si Raven.

At sa katahimikang iyon, tuluyan nang namatay ang huling pag-asa ni Harlyz.

Ilang taon niyang pinaniwalaan na magiging tunay din silang mag-asawa kung magsisikap lang siya.

Pero ngayon, malinaw na sa kanya ang katotohanan.

Kahit kailan, hindi siya pinili ni Raven.

At sa wakas, naintindihan ni Harlyz na hinding-hindi siya nito pipiliin.

Nang gabing iyon, nadatnan ni Raven na wala na si Harlyz sa bahay.

Pinuntahan niya ang condo nito.

Kumatok siya sa p***o.

Tumawag.

At sunod-sunod na nagpadala ng mensahe.

Pero hindi sumagot si Harlyz.

Dahil ang babaeng ilang taon na naghintay na piliin siya ni Raven...

Sa wakas, napagod na ring maghintay.