All Chapters of ปราบสามีคลั่งด้วยจุมพิต: Chapter 11 - Chapter 20

ย้อนเวลากลับไปหนึ่งชั่วยามก่อนเสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนดังมาจากด้านนอก หมอเมิ่งที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งตื่นขึ้น “ผู้ใด?”“เหล่าเมิ่ง ข้าเอง!”เสียงอ่อนโยนที่คุ้นเคยทำให้หมอเมิ่งพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง รีบสวมอาภรณ์อย่างลวก ๆ ก่อนเร่งฝีเท้าออกไป“คุณหนู!” หมอเมิ่งร้องเรียกอย่างตื่นเต้น“ชู่ว!” อวี๋ซือเหมียนรีบยกนิ้วแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้เขาอย่าส่งเสียงเหล่าเมิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเชิญอวี๋ซือเหมียนเข้าไปด้านใน “คุณหนู รีบเข้ามาก่อน!”“ได้!” หลังจากอวี๋ซือเหมียนเข้ามาในห้องแล้ว จึงถอดผ้าคลุมหน้าออก ก่อนมองเหล่าเมิ่งที่มีท่าทางซื่อ ๆ“คุณหนู เหตุใดท่านจึงมาดึกดื่นเช่นนี้!” เหล่าเมิ่งถามอย่างดีใจปกติอวี๋ซือเหมียนจะมาที่นี่เดือนละสามครั้ง แต่คราวนี้นางไม่ได้มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เขายังกังวลอยู่เลยว่านางประสบเรื่องยุ่งยากอะไรหรือไม่อวี๋ซือเหมียนรู้สึกจุกอยู่ในลำคอ ใบหน้าฉายแววกระดากอาย “หมอเมิ่ง ต้องขออภัยด้วย วันนี้ข้าบากหน้ามาที่นี่เพื่อขอร้านยาคืน!”เดิมทีหมอเมิ่งเป็นหมอประจำหออิ๋นซิ่ง ครั้งหนึ่งเขาวินิจฉัยโรคผิดจนเกือบคร่าชีวิตคนผู้หนึ่ง โชคดีที่อวี๋ซือเหมียนผ่านมาและยื่

“อ๊ะ เหตุใดสีหน้าเจ้าจึงดูไม่ค่อยดีเลย!” เฟิงเสวียนนี่ลูบใบหน้าขาวซีดของนางอย่างอ่อนโยน “กลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”“ท่านอ๋อง อย่าขู่ข้าสิเจ้าคะ!” อวี๋ซือเหมียนถือโอกาสซบเข้าไปในอ้อมอกของเขาต่างจากโครงร่างแข็งแกร่งของบุรุษ คนในอ้อมแขนกลับนุ่มนิ่มไปเสียทุกส่วนราวกับปุยฝ้าย โดยเฉพาะยามจงใจทำตัวอ่อนระทวยแนบชิดกับเขา ทั้งยังเบียดกายไปมา บุรุษปกติคนใดจะทานทนไหวลมหายใจของเฟิงเสวียนนี่สะดุด เมื่อมองหญิงงามบอบบางน่าทะนุถนอมในอ้อมแขน แม้รู้ดีว่านางเต็มไปด้วยคำโกหก แต่ก็ยังอดเกิดความรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาไม่ได้จู่ ๆ เฟิงเสวียนนี่ก็ช้อนตัวนางขึ้น พาไปนั่งริมเตียง “จะกลัวอันใด สามีเจ้าอยู่นี่ ผีร้ายชุดขาวตนใดก็ไม่กล้ามาหรอก หากมันกล้ามา ข้าก็จะ...”เฟิงเสวียนนี่กำลำคอเรียวงามของนางไว้แน่น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบชวนขนลุก “บีบคอมันให้ตาย!”อวี๋ซือเหมียนตกใจ สัญชาตญาณทำให้นางผลักเขาออกทันที ก่อนนั่งหลังตรงเสียจนลืมไปว่าตอนนี้ท่อนบนมีเพียงเอี๊ยมสีแดงปกปิดอยู่ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเฟิงเสวียนนี่มีเพียงสายสองเส้น เส้นหนึ่งคล้องคอ อีกเส้นผูกอยู่กลางแผ่นหลังผิวขาวเนียนละเอียดที่มีกลิ่นหอมอ่อ

วันนี้หอร้อยบุปผาคึกคักเป็นพิเศษ โถงบุปผาแน่นขนัดไปด้วยผู้คน บุรุษทุกคนต่างชะเง้อมองไปยังห้องของนางคณิกาเอกบนชั้นสองอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยเสียจนแทบตาถลนได้ยินว่าหอร้อยบุปผาเพิ่งมีนางรำผู้เลอโฉมมาใหม่ นามว่าหร่วนเจียวเจียว รูปโฉมงดงามประหนึ่งเทพธิดา ทั้งขับร้องและร่ายรำเป็นเลิศ ตัวนางอ่อนหวานเย้ายวน เอวอ่อนช้อย เพียงมาถึงหอร้อยบุปผาก็ทำให้บุรุษทั้งหลายหลงใหลจนจิตใจเคลิบเคลิ้ม คืนนี้จะมีการประมูลค่ำคืนแรกของหร่วนเจียวเจียว เหล่าบุรุษมากตัณหาต่างถูไม้ถูมือ กระเหี้ยนกระหือรือเต็มทีห้องส่วนตัวบนชั้นสองเปิดหน้าต่างไว้กว้าง ตรงกับที่ตั้งของหอนางคณิกาเอกพอดี ภายในมีเหล่าคุณชายเสเพลหลายคนกำลังผลัดกันยกจอกดื่มสุรา บรรยากาศครึกครื้นยิ่งนักเฟิงเสวียนนี่นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน แต่ความคิดกลับล่องลอย เมื่อนึกถึงนางมารน้อยที่อยู่ในจวนกับเรือนกายอ่อนนุ่มอย่างเหลือเชื่อนั่น เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ไหนเลยจะยังมีอารมณ์ไปชมนางคณิกาเอกอีกโถงด้านหน้าคึกคักเป็นอย่างยิ่ง ทว่าภายในห้องเก็บของแห่งหนึ่งในเรือนด้านหลังกลับวังเวงน่ากลัว บุรุษวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน มือบีบลำคอตน

“หึ!” ภรรยาของเขาถึงกับมาเป็นนางคณิกาเอกเสียแล้ว!ช่างร้ายกาจเสียจริง!เขาถูกสวมเขาจนหัวเขียวยิ่งกว่าหญ้าเสียแล้ว!“ข้ามิใช่สั่งให้เจ้าหาคนคอยจับตาสตรีผู้นั้นไว้หรือ?” เฟิงเสวียนนี่จ้องเซียวชีด้วยสายตาเย็นเยียบเซียวชีถูกสายตาเย็นเยียบหม่นทะมึนของเขาจ้องเสียจนตัวสั่นวูบ “จับตาดูอยู่ขอรับ!”เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายท่านจึงถามเช่นนี้เฟิงเสวียนนี่โมโหเซียวชีจนแทบอกแตก “จับตาดูได้ดีเสียจริง พระชายาของเจ้ายังถึงกับมาเที่ยวหอนางโลมแล้ว!”เซียวชีเบิกตากว้างทันที กวาดตามองไปรอบด้านอย่างระแวดระวังราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ “ไม่จริงกระมัง!”เซียวชีคิดไม่ถึงแม้แต่ในฝันว่า สตรีที่กำลังทั้งขับร้องและร่ายรำอยู่บนเวทีในยามนี้ ผู้ทำให้บุรุษมากมายหลงใหล จะเป็นพระชายาผู้สง่างามและอ่อนโยนของพวกเขาเอง!“บนเวทีนั่นไง คนที่กำลังส่งสายตาหวานเชื่อมให้บุรุษอื่นอยู่นั่น!” เฟิงเสวียนนี่กระดกสุราในชามจนหมดในคราเดียว ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังสตรีผู้เย้ายวนงามล่มเมืองผู้นั้นอย่างไม่วางตาดูสิว่าภรรยาของเขาช่างมีเสน่ห์เสียจริง บุรุษทุกคนในที่นี้แทบอยากเอาลูกตาไปแปะติดไว้บนร่างนางเสียให้ได้เซียวชีกลั้นหายใจท

ตอนนี้นางได้แต่ภาวนาให้เฟิงเซียวทำตัวให้สมชายชาตรีสักหน่อย อย่าปอด เพิ่มราคาอีกสิ!อวี๋ซือเหมียนมองเฟิงเซียวด้วยสายตาน่าสงสาร หมายจะใช้เสน่ห์ยั่วยวนเขาเดิมทีเฟิงเซียวยังลังเล แต่พอเห็นหญิงงามมีท่าทางบอบบางน่าสงสาร ความลุ่มหลงในหญิงงามก็ทำให้เขาใจกล้าขึ้นมาทันที ก่อนตะโกนว่า “สองพันตำลึง!”แม่เล้าเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ดีใจจนเกือบเป็นลม!สองพันตำลึง คืนแรกของนางคณิกาเอกมีผู้เสนอราคาถึงสองพันตำลึง เจียวเจียวช่างเป็นดาวนำโชคของนางจริง ๆ!เฟิงเสวียนนี่แค่นหัวเราะ ก่อนพึมพำว่า “ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย ก็กล้ายั่วยวนบุรุษอื่นต่อหน้าต่อตาข้าแล้ว!”รัฐทายาทอวี้ดวงตาเป็นประกาย เกรงว่าเฟิงเสวียนนี่จะถอดใจ จึงตะโกนเสียงดังว่า “อาเสวียน เจ้าพึมพำอะไรอยู่ สู้ราคากับเขาไปเลย คืนนี้ต้องเอานางคณิกาเอกผู้นี้มาให้ได้!”“จะให้สู้บ้าอะไรเล่า ข้าไม่มีเงิน หรือเจ้าจะออกให้ข้าล่ะ!” เฟิงเสวียนนี่ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา“ข้าจ่าย...” ไจ๋อวี้พูดตะกุกตะกักไปครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันตัดสินใจ “พวกเราช่วยกันลงขัน ข้าสมทบให้เจ้าห้าร้อยตำลึง!”เกรงว่าเฟิงเสวียนนี่ที่กว่าจะมีใจให้สตรีสักครั้งจะเปลี่ยนใจ ไจ๋อวี้จ