All Chapters of ปราบสามีคลั่งด้วยจุมพิต: Chapter 21 - Chapter 30

เฟิงเซียวโมโหจนกระทืบเท้า แทบอยากพุ่งเข้าไปสู้กับเฟิงเสวียนนี่ให้รู้แล้วรู้รอดทุกคนรีบคว้าตัวเขาไว้ “องค์ชายสี่ ระงับโทสะก่อน! ก็แค่สตรีคนหนึ่ง ยกให้อีกฝ่ายไปแล้วจะเป็นไร!”“มีแต่คนโง่ให้เขาฟันราคาเท่านั้นที่ยอมจ่ายห้าพันตำลึงเพื่อซื้อคืนแรก!”“ใช่ ๆ คืนแรกกับคืนที่สองต่างกันอย่างไร พวกเราไม่สู้ราคากับเขาแล้ว!”เฟิงเซียวเองก็รู้สึกว่านางคณิกาเอกเพียงคนเดียวไม่คุ้มกับเงินมากมายถึงเพียงนั้นจริง ๆ แม้จะยังโมโหอยู่ แต่ก็ถือโอกาสถอย “องค์ชายอย่างข้าใจกว้าง ไม่คิดถือสาหาความกับเขา!”“เจ้าขี้ขลาด ไม่กล้าสู้ราคาต่อแล้วหรือ?” เฟิงเสวียนนี่เยาะเสียงเย็น“ก็แค่สตรีคนหนึ่ง ยกให้เจ้าแล้วจะเป็นไร!” คราวนี้เฟิงเซียวกลับวางมาดใจกว้างขึ้นมาเสียแล้วอวี๋ซือเหมียนมองเฟิงเซียวอย่างผิดหวัง ขี้ขลาดจริง ๆ ด้วย นางรู้อยู่แล้ว!หากรู้แต่แรกว่าเฟิงเซียวไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้ นางคงไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องวุ่นวายนี้ อีกเดี๋ยวพอกลับถึงห้อง นางจะปลุกนางคณิกาเอกผู้นั้นให้ตื่นเสีย จะได้ไม่ทำให้เฟิงเสวียนนี่เสียเรื่องเฟิงเสวียนนี่มองท่าทางผิดหวังของอวี๋ซือเหมียน ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา แล้วหัวเราะเบา ๆ “

“ไม่กล้าแล้วหรือ?” เฟิงเสวียนนี่หัวเราะเย็นชา “ข้าว่าเจ้าใจกล้าไม่น้อย หอนางโลมก็ยังกล้ามา นางคณิกาเอกก็ยังกล้าปลอมเป็น แล้วมีอะไรที่เจ้าไม่กล้าทำอีก?”สตรีผู้นี้ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย ทว่าแท้จริงกลับเป็นจิ้งจอกน้อยจอมก่อเรื่องชัด ๆ มีหรือเขาจะเชื่อนาง!“ท่านอ๋อง ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว ข้าไม่กล้าจริง ๆ คราวนี้ข้าวู่วามไปเอง จะไม่มีครั้งหน้าแล้ว!”น้ำตาของอวี๋ซือเหมียนไหลลงมาทันที “ป้ายหยกสีขาวที่ห้อยอยู่ตรงเอวของเขา เป็นของที่ท่านแม่มอบให้ท่านพ่อ ข้าเพียงอยากขโมยมาเก็บไว้เป็นของต่างหน้าเท่านั้น!”นางดูน้อยอกน้อยใจราวกับลูกแมวจรจัด เสียงสะอื้นขาด ๆ หาย ๆ ทำเอาจิตใจของเฟิงเสวียนนี่ว้าวุ่นไปหมด“ถ้าเอาป้ายหยกนั่นกลับมาได้ เจ้าจะยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเสียทีใช่หรือไม่?” เฟิงเสวียนนี่กัดฟันถามเสียงสะอื้นของอวี๋ซือเหมียนชะงักลง นางเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร“รอข้าอยู่ตรงนี้!” เฟิงเสวียนนี่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง ก่อนแบกอวี๋ซือเหมียนขึ้นบ่าแล้วกระโดดลงทางหน้าต่างเมื่อกลับถึงจวน เขาก็โยนนางพร้อมกับป้ายหยกที่นางเฝ้าคิดถึงและปรารถนาจะได้คืน

“ท่านอ๋อง เชิญนั่ง!” อวี๋ซือเหมียนรีบยกเก้าอี้มาวางข้างกายเขา “ท่านอ๋องเข้าใจข้าผิดแล้ว!”“เข้าใจเจ้าผิดหรือ?” เฟิงเสวียนนี่มองดวงตากลมโตที่กลอกไปมาของนาง ก่อนนั่งลงไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ อยากดูว่านางจะกุเรื่องอย่างไรอวี๋ซือเหมียนมองเฟิงเสวียนนี่ด้วยท่าทางเอียงอาย “ท่านอ๋อง สิ่งที่ข้าทำในวันนี้ แท้จริงแล้วล้วนทำเพื่อท่าน!”“เพื่อข้าหรือ?” เฟิงเสวียนนี่ถูกนางทำเอาขบขันจริง ๆ เขากวาดตามองอาหารที่กินเหลืออยู่บนโต๊ะอื่น ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา “อย่าบอกนะว่าเจ้าทำเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ก็เพื่อให้ข้าได้ลองชิมฝีมือของเจ้า?”“ท่านอ๋องช่างเฉลียวฉลาดจริง ๆ เรื่องนี้ยังเดาออกเสียด้วย?” สีหน้าตกตะลึงของอวี๋ซือเหมียนดูสมจริงไม่น้อย“หึ ๆ!” เฟิงเสวียนนี่แค่นหัวเราะ “ข้าดูหลอกง่ายนักหรือ เจ้าคิดจะให้ข้าชิมเศษอาหารที่เหลือจากผู้อื่นหรือ?”“ไม่ใช่นะ!” อวี๋ซือเหมียนทำหน้าตาน้อยอกน้อยใจ “นี่เป็นอาหารชนิดใหม่ที่ข้าคิดขึ้น เรียกว่าหม้อไฟ ยังอยู่ระหว่างทดลอง ข้าไม่รู้ว่าจะอร่อยหรือไม่ จึงไม่กล้ายกมาให้ท่านชิมโดยพลการ เลยคิดว่าอาศัยช่วงที่ท่านไม่อยู่จวน เชิญทุกคนมาลองชิมและช่วยออกความเห็น จากนั้นตอน

“ทำมากมายถึงเพียงนี้ เจ้าไม่กลัวเหนื่อยตายหรือ?” เพื่อผูกใจเหล่าคนเก่าคนแก่ที่รับใช้อยู่ในจวน นางช่างทุ่มเทเสียจริงอวี๋ซือเหมียนย่อมฟังออกถึงน้ำเสียงเหน็บแนมในวาจาของเขา จึงเอ่ยอธิบายว่า “ขอบคุณท่านอ๋องที่เป็นห่วง ขอเพียงท่านอ๋องสำราญใจ ต่อให้ข้าเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็คุ้มค่า ทว่าอาหารเหล่านี้ล้วนเป็นคนในครัวช่วยล้างและหั่นให้ มีเพียงลูกชิ้นที่ข้าทำเอง ท่านอ๋องไม่ต้องสงสารข้าหรอก ข้าไม่เหนื่อย”เฟิงเสวียนนี่ยิ้มเจ้าตัวเล็กนี่ฟังไม่รู้ความจริง ๆ หรือแสร้งทำเป็นไม่รู้กันแน่พูดเสียสวยหรูน่าฟัง หากเขาไม่ได้จู่ ๆ กลับมา มีหรือจะมีส่วนของเขาด้วย!“กินอาหารเสร็จแล้ว! เจ้าคิดจะนั่งอยู่เช่นนี้อีกนานเพียงใด!” เฟิงเสวียนนี่ตบก้นนางเบา ๆ ทีหนึ่งช่างรู้จักฉวยโอกาสยั่วยวนเขาเสียทุกคราจริง ๆอวี๋ซือเหมียนเพิ่งรู้ตัวว่านางยังนั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา จึงรีบลุกขึ้นทันที“อย่าเล่นลูกไม้ให้มากนัก ระวังลูกในท้องจะหลุดเอา!” เฟิงเสวียนนี่ปรายตามองหน้าท้องของนางที่ยังไม่นูนขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนก้าวเท้าออกไปเซียวชีที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดรีบตามไป“เจ้าตัวเล็กนี่ วัน ๆ ช่างมีลูกไม้มากมายเสียจริง!” เฟิง

เฟิงอวิ๋นจีกำลังจะหันกายเข้าไปในห้องรับรอง แต่อวี๋ซือเหมียนกลับเอ่ยเรียกนางไว้ “องค์หญิง!”“เจ้ามีธุระอันใด?” เฟิงอวิ๋นจีหันกลับมามอง“ขอถามองค์หญิง ไม่ทราบว่าช่วงนี้ลำคอไม่ค่อยสบายใช่หรือไม่เพคะ? หม่อมฉันเคยเรียนวิชาแพทย์อยู่หลายปี และเคยพบผู้ป่วยหลายรายที่มีอาการคล้ายกับองค์หญิง หากองค์หญิงไม่รังเกียจ หม่อมฉันขอตรวจอาการให้เพคะ”“เจ้ายังรักษาโรคเป็นด้วยหรือ?” เฟิงอวิ๋นจีค่อนข้างประหลาดใจ นางได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูแห่งจวนกั๋วกงคือยอดหญิงผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ไม่ว่าจะพิณ หมากล้อม อักษร ภาพวาด บทกวีหรือร้อยกรอง ล้วนเชี่ยวชาญทั้งสิ้น คิดไม่ถึงว่านางจะรู้วิชาแพทย์ด้วย“พอรู้เพียงผิวเผินเท่านั้น!” อวี๋ซือเหมียนตอบอย่างถ่อมตนแววเย็นเยียบอันตรายวาบผ่านดวงตาคมกริบของเฟิงอวิ๋นจี มุมปากนางยกขึ้น “ได้สิ เช่นนั้นเจ้าก็ตรวจให้ข้าดู!”อาการเจ็บคอของนางเป็นมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว เชิญหมอหลวงในวังมาตรวจจนหมดก็ยังหาสาเหตุไม่พบ นางเองก็อยากเห็นว่าเด็กสาวผู้นี้จะมีความสามารถสักเพียงใดเสี่ยวชุ่ยมองเหนียงเหนียงของตนเดินตามองค์หญิงใหญ่เข้าไปในห้องชิวเยว่อย่างตกตะลึง ร้อนใจจนแทบมีเ