Alle Kapitel von ปราบสามีคลั่งด้วยจุมพิต: Kapitel 1 – Kapitel 10

“ขอร้อง...โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”ท่ามกลางความมืด เสียงร่ำไห้อันแผ่วเบาและเปราะบางของนางกลับแลกมาด้วยการช่วงชิงอันบ้าคลั่งที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น โดยปราศจากความปรานีแม้แต่น้อยเสียงหอบหายใจต่ำพร่า เย้ายวนชวนให้ลุ่มหลง ทว่าเมื่อดังเข้าหูอวี๋ซือเหมียน กลับนำมาซึ่งความสิ้นหวังและความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุด!นางผลักเขาออกครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้ทั้งมือทั้งเท้าตะเกียกตะกายหนีออกไป ทว่ากลับถูกลากกลับมาอย่างไร้ความปรานีครั้งแล้วครั้งเล่า...ความมืดประหนึ่งตาข่ายของมารร้าย แผ่เข้าปกคลุมและกัดกินทุกสิ่งทุกอย่างของนาง อวี๋ซือเหมียนหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังหลังถูกจับพลิกเปลี่ยนท่าไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระดูกทุกชิ้นทั่วร่างราวกับถูกถอดแยกออกจากกัน ในที่สุดอวี๋ซือเหมียนก็ได้เห็นโฉมหน้าของบุรุษผู้นั้นอย่างชัดเจนท่ามกลางแสงอรุณอันริบหรี่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักเสลาด้วยคมมีด ดวงตาหงส์เย็นเยียบไร้ปรานี ใต้ดวงตามีไฝน้ำตาสีแดงชาดแต้มอยู่ ยิ่งขับให้ดูเย้ายวน ริมฝีปากบางยกโค้งเป็นรอยยิ้มเจ้าสำราญเจือแววเย้ยหยันอวี๋ซือเหมียนสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความหวาดผวา นางจำบุรุษเบื้องหน้าได้แล้วเฟิงเส

ส่วนอวบอิ่มของหญิงสาวเบียดถูร่างเขาอย่างไม่รู้จักกลัวตาย ใบหน้าเล็กงดงามเย้ายวนเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เสียงร่ำไห้อ่อนหวานบอบบางราวลูกแมวชวนให้ใจสั่นไหว ทำให้ลำคอของเฟิงเสวียนนี่ตีบแน่น ชั่วขณะหนึ่งถึงกับตั้งตัวไม่ทัน“ตั้งครรภ์แล้วหรือ?”ดวงตาของสวีไทเฮาผู้เฒ่าที่อยู่ข้าง ๆ เป็นประกายขึ้นมา จู่ ๆ นางก็หมุนตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ“โอ๊ย! พระโพธิสัตว์สำแดงปาฏิหาริย์แล้ว!”เฟิงเสวียนนี่โมโหจนหลุดหัวเราะ เขากระชากคอเสื้อของอวี๋ซือเหมียนขึ้นอย่างหยาบคาย กัดกรามกรอดก่อนเอ่ยว่า “เจ้าตัวเล็ก ลูกไม้เยอะเสียจริงนะ!”เขาประเมินนางต่ำไปเสียแล้ว คราวนี้ยุ่งแน่อวี๋ซือเหมียนมองดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นของเขา ข่มความหวาดกลัวในใจเอาไว้ พลางหลบสายตา“ระวังเหลนของข้าด้วย รีบปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”สวีไทเฮาลุกขึ้นโดยมีสาวใช้ประคอง ก่อนฟาดฝ่ามือเข้าที่ท้ายทอยของเฟิงเสวียนนี่หนึ่งที แล้วดึงอวี๋ซือเหมียนมาไว้ข้างกายเมื่อเห็นใบหน้างดงามของนางชัดเจน สวีไทเฮาก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนร้องขึ้นด้วยความยินดี “แม่หนูตระกูลอวี๋!”“โอ๊ย ดีเหลือเกิน!”หลานชายของนางอายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่ในจวนกลับไม่มีแม้แต่ยุงตัวเมีย นางไ

หัวใจของอวี๋ซือเหมียนกระตุกวูบ“เจ้าลูกไม่เอาไหน!”ในที่สุดฮ่องเต้จิ่งหยางก็อดรนทนไม่ไหว ขว้างแท่นฝนหมึกใส่เขา เฟิงเสวียนนี่กลับเอียงศีรษะหลบอย่างระรื่น จึงหลบพ้นไปได้“เจ้าหลับนอนกับเขาแล้ว ยังคิดจะไม่รับผิดชอบอีกหรือ!”“ข้าหลับนอนกับใครแล้วต้องรับผิดชอบด้วยหรือ เช่นนั้นเสด็จพ่อก็พระราชทานคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอว่านฮวาให้แต่งกับข้าเสียเลยสิ!” เฟิงเสวียนนี่กล่าวยิ้ม ๆขนตาที่หลุบต่ำของอวี๋ซือเหมียนสั่นไหวเล็กน้อย การเอานางไปเปรียบกับหญิงคณิกาก็เป็นการดูหมิ่นนางอยู่แล้ว ทว่าหากวันนี้นางแต่งกับเฟิงเสวียนนี่ไม่ได้ เกรงว่าภายภาคหน้าคงมีชีวิตไม่สู้หญิงคณิกาเสียด้วยซ้ำ“หญิงคณิกาแห่งหอว่านฮวาจะเอามาเทียบกับแม่หนูอวี๋ได้อย่างไร!” ฮ่องเต้จิ่งหยางรู้สึกว่าตนคงถูกเจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ทำให้โมโหตายเข้าสักวัน“แต่ข้าก็หลับนอนกับนางที่หอว่านฮวานั่นแหละ!” เฟิงเสวียนนี่เงยหน้ามองอวี๋ซือเหมียนด้วยรอยยิ้ม “ไม่เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาสิ อุตส่าห์วางแผนทุกวิถีทางเพื่อขึ้นเตียงข้า เจ้าต้องการอะไรกันแน่ คงไม่ใช่เพราะแผนที่ขุมทรัพย์ในตำนานของตระกูลเจ้าไม่มีผู้สืบทอด เลยเห็นว่าข้าเหมาะสมหรอกนะ!”อวี๋ซือเหมีย

“อะไรนะ?” เฟิงเสวียนนี่ถึงกับหลุดหัวเราะเพราะคำพูดของนาง “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเรื่องเหลวไหลของเจ้าหรือ?”อวี๋ซือเหมียนเองก็อยากกัดลิ้นตนเองทิ้งเสีย นางได้แต่ฝืนใจเอ่ยว่า “นานวันย่อมรู้ใจคน!”บอกว่านางบริสุทธิ์และถูกใส่ร้าย เขาก็ไม่เชื่อ บอกว่านางมีใจให้เขา เขายิ่งไม่เชื่อ ช่างทำให้นางลำบากใจเหลือเกิน“นานวันย่อมรู้ใจคนหรือ?” เฟิงเสวียนนี่เลียริมฝีปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กผู้นี้ช่างน่าสนใจไม่น้อย“มิสู้พูดมาตรง ๆ เสียเลยว่าเจ้าคิดจะถ่วงเวลา”อวี๋ซือเหมียน “...”ถูกเขามองออกในปราดเดียว ทว่านางก็คิดจะถ่วงเวลาเช่นนั้นจริง ๆ“อย่าคิดเล่นเล่ห์ ไม่ว่าเจ้าจะมีจุดประสงค์อันใด ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควรมา!”เฟิงเสวียนนี่ผลักนางออกอย่างไร้ปรานี อวี๋ซือเหมียนที่ตกลงไปในน้ำกลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้นางอยู่ต่อ จึงรีบคว้ามือเขาแน่น บาดแผลที่ปริออกอีกครั้งทำให้แขนเสื้อของเขาเปื้อนเลือดแดงฉานในพริบตาเฟิงเสวียนนี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่ามิได้ผลักนางออก“ท่านอ๋อง ขอร้องท่านเห็นแก่เด็กในท้อง ให้ข้าอยู่ที่นี่เถิด ข้าไม่อยากให้เขาต้องระหกระเหินไปกับข้า!”อวี๋ซือเหมียนราวกับตัดสินใจแน่วแน่ นา

ผ้าโปร่งสีแดงยุ่งเหยิง เผยไหปลาร้างามและหัวไหล่กลมมน ส่วนอวบอิ่มเสียดสีกับแผงอกของเขา นุ่มนิ่มดุจปุยเมฆ ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนวนเวียนอยู่ในท้องน้อย รบกวนจนลมหายใจของเขาหนักลึก ทั้งร่างมึนงงไปหมด“ลูกแกะน้อย เจ้าคิดจะหนีไปที่ใดหรือ?”ความร้อนแผดเผาร่างของอวี๋ซือเหมียนผ่านอาภรณ์บาง จนนางรู้สึกราวกับถูกไฟเผา ทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุด“ท่านอ๋อง ข้า...อื้อ...”จุมพิตดุดันร้อนแรงโถมลงมา เขาง้างริมฝีปากของนางออก ช่วงชิงลมหายใจในปากอย่างบ้าคลั่ง ดูดเม้มปลายลิ้นไม่ยอมปล่อย ครั้นรู้สึกถึงมือใหญ่ที่วางอยู่ตรงเอวค่อย ๆ เลื่อนขึ้นสัมผัสส่วนอ่อนนุ่ม อวี๋ซือเหมียนก็แทบทำอะไรไม่ถูกนางยกมือสั่นเทาผลักเขา ทว่าผลักไม่ขยับแม้แต่น้อย แผงอกแข็งแกร่งและไอร้อนที่สัมผัสได้แทบทำให้นางเสียสติจุมพิตของเฟิงเสวียนนี่ร้อนแรงและดุดันไม่ต่างจากตัวเขา ไม่เปิดโอกาสให้นางได้หายใจ ครั้นอวี๋ซือเหมียนรู้สึกว่าตนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เขาก็ผละออก ก่อนเปลี่ยนไปบุกพื้นที่อื่นแทน...อวี๋ซือเหมียนมองศีรษะที่ซุกอยู่ตรงอกนางขยับขึ้นลงด้วยดวงตาพร่าเลือน ก่อนสอดมือเข้าไปในเรือนผมยาวของเขาแล้วกำแน่นด้วยความขุ่นเคือง“อื