Todos los capítulos de ภีมอย่าข้ามเส้น : Capítulo 41 - Capítulo 50

“ยังจะมาพูดเล่นอีก เอากางเกงในมาใส่ให้กูเลย”ภีมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงหัวเราะเบา ๆ เท่านั้น เขาหยิบกางเกงในมาใส่ให้เธออย่างว่าง่าย โดยไม่ลืมที่จะทำความสะอาดให้ตัวเอง เสร็จแล้วก็เตรียมพร้อมที่จะออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันได้ขยับก้าวขา ได๋ก็ต้องสะดุ้งตกใจเบา ๆ เนื่องจากเห็นไข่ตุ๋นยืนแข็งค้างอยู่ที่หน้าประตูครัว“เอ่อ…หนูแหะ!” ไข่ตุ๋นหัวเราะเสียงแห้ง เมื่อเห็นรุ่นพี่สองคนมองผ่านความมืดมาทางเธอ ก่อนที่ภีมจะเดินออกมาก่อน“มาทำไรไข่ตุ๋น แล้วไหนไอ้ปาย” เขาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แตกตื่นที่เด็กสาวยืนอยู่ตรงนี้ ต่างจากได๋แทบไม่กล้าสบตารุ่นน้องเลยด้วยซ้ำ“พี่ปายฉี่อยู่ค่ะ หนูหิวน้ำเลยมาก่อน”“งั้นก็เข้าไปหาน้ำกินเถอะ” ว่าแล้วมือใหญ่ก็วางลงบนหัวเด็กสาว “ระวังผีหลอกด้วยล่ะ เมื่อกี้ไอ้ได๋ก็เจอมาแล้ว”พูดจบภีมก็จับลากได๋กลับเข้าห้องของตัวเองทันที พร้อมกันนั้นปายก็เดินออกมาจากห้องน้ำ “ยืนอยู่ทำไมเฉิ่ม ไม่เข้าไปเอาน้ำ”“พี่ปายหนูกลัวผี” เด็กเฉิ่มเงยหน้ามองแฟนหนุ่มของตน “เมื่อกี้พี่ภีมบอกว่าพี่ได๋โดนผีหลอก”“ไอ้ได๋กับไอ้ภีมอยู่นี่เหรอเมื่อกี้”“ใช่” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแก้มกลม ๆ พยักหงึกหงัก “แต่หนู

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองคิดยังไงกับคุณช่อฟ้า รักน่ะใช่ แต่ไม่มากเหมือนเมื่อก่อน รักแค่เพราะเธอคือแม่ของฉัน แต่ไม่ได้รักเพราะผูกพันหรือโหยหาแต่อย่างใด และที่เข้มข้นกว่านั้นคือความโกรธที่เธอทำให้ชีวิตฉันเป็นแบบนี้ เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่ทิ้งฉันไว้ในนรก ไม่คิดที่จะเหลียวแลฉันเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมฉันถึงต้องหนีหรือหลบหน้า ฉันไม่ได้เป็นคนทำอะไรผิดสักหน่อยเธอสิต้องอายและรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตัวเองทำ ถ้าเธอมีความรู้สึกน่ะนะทั้งโต๊ะกลับมามีสีสันตามคำขอของฉัน ไข่ตุ๋นกับเจนยังคงนั่งปลื้มตามประสาคนเห็นดาราดัง ส่วนเฮียปรากกับเพื่อนผู้ชายนั่งคุยเรื่องผลบอลเมื่อคืน มีเพียงภีมที่นั่งไม่หือไม่อือข้างฉันเหมือนเดิม“น้ำมึงละลายแล้ว” สะกิดเขาเบา ๆ “วิปครีมก็จะละลายแล้วน่ะ”“มึงอยากกินก็กินได๋ อย่ามาอ้างว่ามันจะละลาย”เบื่อนักคนรู้ทัน ถึงจะบ่นอุบอิบในใจ แต่ฉันก็หยิบแก้วน้ำของภีมมาตักกินวิปครีมอยู่ดี“อยากกินทำไมไม่สั่งมาตั้งแต่ทีแรก” เขาถามต่อ“ไม่อยากจ่ายเงินเยอะ” ว่าแล้วเหลือบตามองคนนั่งข้างกาย “อีกอย่างกูรู้ว่ามึงต้องสั่งเผื่อกูแน่ กูเลยไม่สั่งไง”“สวยซะเปล่า แต่ดันขี้เหนียว”“แล้วทำไมกูต้องเสียเงินด

“มึงโคตรยั่วเลยได๋” ไม่รู้เป็นเพราะมันเขี้ยวกันหรือยังไง อยู่ดี ๆ ภีมก็ยันกายขึ้นมาหา ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดก็จับฉันจูบอย่างดูดดื่ม ซึ่งฉันก็สู้ลิ้นพร้อมเอวขยับโยกไปด้วย มือลูบไล้จากไหล่กว้างไปยังแผ่นหลังแน่นแข็งอย่างหลงใหล“อ๊าภีม…!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อปลายลิ้นชื้นสะกิดไล้เขี่ยยอดถันรัวเร็ว จากมือที่วางอยู่บนแผ่นหลังกว้าง ก็เคลื่อนย้ายมายังเรือนผมดกดำของเขา สอดสางเข้าไปกำขยำในขณะที่เอวยังร่อนร่ายใส่ลำเอ็นแข็งไม่หยุดหย่อน ใบหน้าแหงนเงยขึ้นสูงพร้อมปากเผยอร้องปลดปล่อยความเสียวกระสัน ไม่รู้เลยว่าต้องโฟกัสกับสัมผัสไหนดี ระหว่างยอดถันที่กำลังถูกดูดกลืนเหมือนมันคืออาหารจานโปรด หรือร่องรักที่กำลังเสียดสีกับหัวหยักบานครั้งแล้วครั้งเล่า จุดอ่อนไหวภายในถูกหัวบิ่นถูไถจนรู้สึกเสียวไปหมดไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังเมาเบียร์ หรือกำลังเมาเซ็กส์กันแน่ รับรู้ได้เลยว่าสติของตัวเองไม่มีหลงเหลือแล้ว หูไม่ได้ยินเสียงธารน้ำที่กำลังหลั่งไหลแม้แต่น้อย ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องครางระหว่างเราสอง ไม่ต่างจากสมองที่โฟกัสเพียงกิจกรรมเร่าร้อนของสองเราเท่านั้น“ภีมอื๊อ…สะเสียว” ครางกระเส่าเสียงดังกว่าเดิมเมื่อรู้สึกว่าจะถึงจ

“หรือยังไง มีคิดที่จะเปลี่ยนใจบ้างไหม”“เป็นเรื่องของอนาคต” ภีมตอบพ่อหน้าตาย “หรือถ้าพ่อจ้างภีมสักร้อยล้าน ภีมอาจลงเรียนเพิ่มตอนนี้เลย”“ไปขอแม่มึงนู่น!”“บอกว่าให้พูดกับลูกเพราะ ๆ” พรรษาถอนหายใจใส่สามีของตน เพราะแบบนี้ภีมถึงพูดมึง ๆ กู ๆ กับภาม ทั้งที่ทั้งสองห่างกันสิบกว่าปี“ว่าแต่ได้อะไรมาฝากป้าเหรอคะ ป้าเห็นถือมาเต็มเลย” ว่าแล้วพรรษาก็หันกลับมาคุยกับได๋อีกครั้ง“เป็นขนมทั่วไปเลยค่ะ ได๋ลองชิมแล้วอร่อยดี ก็เลยซื้อมาฝากคุณป้ากับคุณลุงด้วย”“งั้นป้าให้น้อยเอาไปใส่จานเตรียมขึ้นโต๊ะอาหารเลย” พูดจบหล่อนก็ส่งยื่นถุงขนมไปให้น้อย “ว่าแต่เมื่อกี้ภีมไม่ได้แกล้งน้องได๋จริง ๆ ใช่ไหม ถ้าแกล้งบอกป้าได้เลยนะ เดี๋ยวป้าจัดการให้”“บอกไปสิได๋ว่ามึงเป็นอะไร”สิ้นคำพูดของภีม พรรษาก็รีบยกมือขึ้นปิดหูตัวเองทันที “รับไม่ได้ ภีมช่วยเรียกน้องได๋ของแม่ดี ๆ หน่อยได้ไหม”“น้องได๋ของแม่ก็คุยกับภีมว่ามึงกูนะ” ภีมลอบถอนหายใจแผ่วเบา “แม่อย่าลำเอียง”ปากว่า แต่ตาดันมองหน้าของได๋พลางส่งความกวนประสาทไปให้เห็น แน่นอนว่าเธอก็ค้อนตากลับทันที ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหาเรื่องแกล้งกัน เขามันชอบแกล้ง!“ป้าว่าเราคุยกัน

“บรรยากาศมันเครียด ๆ นะว่าไหม” ไอ้คินพูดขึ้นท่ามกลางสายตาของฉันกับพี่ไอซ์ ที่มองกันอย่างฟาดฟัน “ว่าแต่ทำไมอยู่ดี ๆ พี่ไอซ์ถึงได้โผล่มานี่ มาทำธุระ?”“ประมาณนั้น” เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปมองภีม “แล้วก็อยากมาร่วมแสดงความยินดีน่ะ”“…”“ยินดีด้วยนะภีม ในที่สุดก็สมหวังกับเพื่อนสนิทสักที จะได้ไม่มีใครผิดหวังเพราะเรื่องนี้อีก”“อย่าใช้คำว่าผิดหวังเลยไอซ์” ภีมที่นั่งเงียบมานานตอบขึ้นบ้าง เขาจ้องมองไปยังพี่ไอซ์เหมือนไม่มีความรู้สึกใด “เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น”“งั้นภีมคงรู้แล้วว่าพี่โผล่มาทำไม”“…”“ถ้ารู้แล้วขอพี่คุยด้วยหน่อยสิ ไม่งั้นพี่ไม่รับประกันเรื่องที่ยังไม่ลืมนะ” พูดจบพี่ไอซ์ก็หันมามองฉันอีกครั้ง “ว่ามันจะยังเป็นความลับอยู่หรือเปล่า”ภีมแยกตัวออกไปคุยกับพี่ไอซ์สองต่อสอง ทั้งโต๊ะเลยเหลือแค่ฉันกับเพื่อนที่เหลือ พวกมันคงเห็นสีหน้าไม่ดีของฉันถึงได้ยกมือขึ้นลูบหัวฉันเบา ๆ ทำราวกับฉันเป็นเด็กอย่างนั้นแหละ“มึงไม่ต้องคิดมากไปหรอกได๋” ไอ้ปายเปิดปากพูดคนแรก “มึงก็รู้ว่ามันเป็นยังไง”“กูจะคิดมากทำไม กูกับภีมไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”“ไม่ได้คิดมากเลย?” ไอ้คินถามขึ้นเสียงสูง “สีหน้ามึงไม่ได