Todos los capítulos de ภีมอย่าข้ามเส้น : Capítulo 31 - Capítulo 40

“แค่กอดเฉย ๆ ปะวะ”“มากอดกูแบบนี้จะหายแข็งง่ายหรอก” บ่นอุบอิบบนแผ่นอกแน่นแข็ง หูแนบฟังเสียงหัวใจของภีมไปด้วย “เดี๋ยวก็หาว่ากูแกล้งอีก”“กูยังไม่ได้พูด”“เดี๋ยวมึงก็พูด”“เถียงเก่งจังวะ” ไม่พูดเปล่ามือหนาก็จับดึงร่างฉันขึ้น ให้ใบหน้าของเราเสมอกัน “ปากนี่มันน่าโดนนัก”“โดนอะไร”“โดนไรดี” ตาคมจ้องมองหน้าฉันนิ่ง ก่อนที่นิ้วจะถูปากฉันไปมา “อมให้หน่อยได้ไหม”“อมยังไง” ไม่ถามหรอกว่าเขาจะให้อมอะไร ฉันไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้น “มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยทำ”“มึงกำลังจะได้ทำนี่ไง” แววตาของภีมอ่อนลงกว่าเดิม แต่ก็ยังมีความกระหายให้เห็น “ไม่ยาก นะ อมให้หน่อย”พูดเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้ แล้วได๋คนนี้จะไปไหนรอด ที่จริงเขาไม่ต้องขอร้องอ้อนวอนเลยด้วยซ้ำ แค่เอ่ยปากขอฉันก็พร้อมที่จะทำให้แล้ว“ก็ได้ แต่ห้ามพูดว่าไม่ถูกใจนะ ไม่งั้นไม่ทำให้อีกตลอดชาติเลย”“แค่เป็นมึง กูก็ถูกใจหมดนั่นแหละได๋”สุดท้ายฉันก็พาตัวเองมานั่งอยู่กลางกายหนา โดยที่ผมถูกมัดขึ้นสูงเป็นหางม้าเรียบร้อย ส่วนภีมก็ถอดกางเกงรอแล้วเช่นกัน นั่นจึงทำให้เห็นแก่นกายแข็งใหญ่ตั้งผงาดไปยังหน้าท้อง วันนั้นว่าได้เห็นเต็ม ๆ ตาแล้ว วันนี้กลับชัดกว่านั้นเป็นสิบเท่า

ยังดีที่ภีมไม่ได้รบกวนการทำงานของฉันอีก งานของฉันเลยราบรื่นและผ่านไปได้ด้วยดี ต้องขอบอกก่อนว่างานที่ทำไม่ได้ต่างจากงานของภีมนักหรอก ที่ต่างคือฉันรับวาดทุกสิ่งอย่าง ส่วนภีมจะรับแค่งานที่เขาอยากรับเท่านั้น ตามประสาคนรวยที่อารมณ์ติสนั่นแหละ “นอนนี่เหรอ” เมื่อทำงานเสร็จแล้ว ก็หันไปถามคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ มาพร้อมกับชุดนอนคู่ใจที่ชอบใส่เป็นประจำ“อือ”“ไม่กลับไปนอนห้อง” ถามไปงั้นแหละ ที่จริงก็อยากให้ภีมนอนด้วยทุกคืน “หรืออินกับบทผัวเมียจริง ๆ”“ผัวเมียนอนด้วยกันก็ถูกต้องแล้ว” เขาอินกับบทผัวเมียจริง ๆ สินะ“อย่าบ่นว่าร้อนก็แล้วกัน”“บ่นทำไม เดี๋ยวมึงหลับกูก็ไปเร่งแอร์อยู่ดี” พูดจบภีมก็ทิ้งตัวลงนอนฝั่งที่เขายึดไว้ ฉันที่เห็นแบบนั้นก็นอนบ้าง มือไม่วายหยิบโทรศัพท์มาดูว่าลูกค้าตอบกลับมาหรือยัง เขาชอบผลงานที่ฉันวาดให้หรือเปล่าper.naa: ส่งรูปภาพper.naa: ยังไงอะ เขาว่าพี่ได๋กับพี่ภีมเหรอจากตอนแรกว่าจะมาเคลียร์แค่แชทลูกค้า แต่เมื่อเห็นเพอร์ทักมาพร้อมข้อความที่ดูเหมือนจะมีเรื่อง เลยต้องกดเข้าไปที่ช่องแชทของเพอร์ สิ่งที่ได้เห็นคือสตอรี่ของคุณอิ้งอินฟลูสาว เธอเขียนเนื้อหาบางอย่างลงบนรูปบ้านข

ภีมครางต่ำในลำคอเมื่อคนตัวเล็กชักจะดื้อมากขึ้นทุกที เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นได๋ในท่าทางแบบนี้ ท่าทางที่เธอกำลังนั่งร่อนเอวใส่ลำเอ็นของเขาไปมา ตาปรือลอยหวานเยิ้มราวกับไม่ใช่เพื่อนสาวของเขา ตาคมจ้องมองเรือนร่างอรชรไปทุกอิริยาบถ ไล่ตั้งแต่ดวงหน้าที่สื่อความเสียวกระสัน ลงมายังสองเต้าที่เต็มไปด้วยความแดงช้ำจากรอยดูดของเขา ก่อนที่ตาจะจบลงตรงกลางกายสาว ที่กำลังถูไถกับตัวตนของเขาไม่ห่าง“ได๋จับมันยัดเข้าไปในตัวมึง” เสียงแหบพร่ากระซิบบอกแผ่วเบา ในขณะที่มือหนาจับยกเธอขึ้นเล็กน้อย ให้ลำเอ็นแข็งขืนได้ตรงตั้งพร้อมรับการปรนเปรอของเธอ“ภีมอ๊ะ…” ใบหน้าสวยสื่อถึงความเสียวกระสันให้เห็น ส่วนร่างค่อย ๆ กลืนกินหัวหยักบานสีแดงก่ำ ใช้ความอ่อนนุ่มภายในกดลงอย่างเชื่องช้า ไม่นานทั้งสองก็ต้องครางพร่าเมื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งแล้วคนที่มีอารมณ์ค้างก่อนหน้าขยับร่อนเอวโดยไม่ต้องให้เขาบอกคำใด เธอขยับสะโพกเล็กขึ้นลงไปตามจังหวะที่อยากจะทำ มือสองข้างจับวางบนไหล่กว้างแล้วจิกเล็บลงอย่างที่ชอบทำ ปากเผยอร้องครางกระเส่าออกมาอย่างไม่อาย เหมือนตอนนี้เธอกำลังได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่ค้างคา ยามที่จุดอ่อนไหวภายในเสียดสีกับหัวหยักบ

วันเดินทางไปน้ำตก“ภีมกระเป๋ากูใส่เสื้อผ้าไม่หมดอะ!” ตะโกนบอกคนที่เตรียมของอยู่ข้างนอก พลางมองสัมภาระของตัวเองไปด้วย มันเยอะจนไม่สามารถใส่กระเป๋าเดินทางไซซ์สามสิบได้ คิดดูว่ามันต้องเยอะแค่ไหนกันเชียว!“ไม่เลือกตัวที่คิดว่าจะไม่ใส่ออก” ภีมถามพร้อมกับพยายามยัดของใส่กระเป๋าช่วยฉัน “มึงขนไปหมดทั้งตู้เลยเหรอวะ”“มึงก็พูดเวอร์ไป มันไม่เยอะขนาดนั้นสักหน่อย”“นี่ขนาดไม่เยอะ” ถึงจะบ่นแต่ภีมก็เดินไปลากกระเป๋าของตัวเองมา จัดการเอาเสื้อผ้าที่เหลือของฉันใส่ในกระเป๋าสุดโล่งของเขา“แน่ใจนะว่าไปเที่ยวสามวัน” อดที่จะถามไม่ได้ “นึกว่าไปเช้าเย็นกลับ”“ใครจะพกไปเยอะจนแน่นเหมือนมึง” จบคำพูดที่ดูเหมือนจะถากถางสักหน่อย ภีมก็รูดซิปปิดกระเป๋าได้แบบพอดีเป๊ะ นั่นหมายความว่าเสื้อผ้าของฉันได้ไปต่อครบทุกชุด“เก็บมาหมดแล้วใช่ไหม ไอ้พวกนั้นมันมารอแล้ว”“หมดแล้ว ๆ ไปกันเลย”ฉันกับภีมลากกระเป๋าสัมภาระลงมายังล็อบบี้ของคอนโด ก็ต้องได้เห็นกลุ่มแก๊งเพื่อนนั่งรอกันอยู่ พร้อมกันนั้นยังมีไข่ตุ๋นกับเจนร่วมทริปนี้ด้วย แค่คิดก็สนุกแล้ว“ลุงชัยมาแล้ว” ลุงชัยที่ว่าคือหนึ่งในคนขับรถที่บ้านของภีม ด้วยความที่เราไม่อยากแยกรถไปคนละคัน

“ภีมไม่เห็นบ่น แล้วมึงจะบ่นทำไม” ฉันตอบกลับอัตโนมัติ แต่เมื่อคิดอะไรได้ก็ต้องชะงักทันควัน ไม่ต่างจากกลุ่มเพื่อนที่หรี่ตามองคล้ายคนกำลังจับผิด แม้กระทั่งภีมเองก็ยังยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเริ่มสื่อแสดงความกรุ้มกริ่มให้เห็น“มึงอินกับบทผัวเมียกับไอ้ภีมเหรอได๋” ไอ้เดย์ถามขึ้นคนแรก “เหมือนเมื่อกี้มึงจะพูดเต็มปากเต็มคำ ว่าไอ้ภีมคือผัวมึงจริง ๆ”“พวกมึงเล่นยัดเยียดให้ภีมเป็นผัวกูทุกวัน จะไม่ให้กูหลุดปากพูดได้ไง” ตอบกลับในแบบที่แนบเนียนที่สุด “คนมันก็หลงลืมกันได้ไหมล่ะ”“หลงลืม หรือหลงมัน” ไอ้ปายว่าต่อ“หลงลืมต่างหาก!”“กูคิดว่ามึงคิดว่ามันเป็นผัวจริง ๆ ซะอีก” ไอ้คินยังเล่นฉันไม่เลิก “แต่ก็เหมาะสมนะได๋ เพราะบนโลกนี้ไม่มีใครทนมึงได้เท่าไอ้ภีมแล้วแหละ”“ไอ้พวกชอบรุม” เป็นฉันอีกเหมือนเคยที่เถียงแพ้ให้กับพวกมัน ความไม่รู้จะเอาอารมณ์ไปลงไหนเลยหันไปมองภีม พร้อมค้อนตาใส่เขาไปหนึ่งที“พูดเองโกรธเอง” ภีมตอบกลับฉัน แล้วหันไปมองไอ้พวกนั้น “พวกมึงเลิกแกล้งมันได้ละ กูขี้เกียจง้อ”“ไม่อยากง้อก็ไม่ต้องง้อ ไม่ได้ขอให้มาง้อสักหน่อย”“โอ๋ ๆ ไอ้ได๋ไม่โกรธนะ พวกกูเลิกแกล้งมึงละ” ฝ่ามือใหญ่ ๆ ของไอ้คินวางแปะลงบ