Todos os capítulos de เมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก): Capítulo 11 - Capítulo 19

เมื่อพักเหนื่อยจนหายใจเป็นปกติ ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกาย หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย รังสิมัณก็เดินเข้ามากอดมาริสาจากทางด้านหลัง จูงมือเธอให้มานั่งลงบนปลายเตียงอีกครั้ง"พอแล้วนะคะคุณ ริสาหมดแรงแล้วจริงๆ ค่ะ"เธอเอ่ยดักคอ เพราะเกรงว่าสายตาพราวระยับของเขาจะหมายถึงการต่อบทรักอีกรอบ "ผมก็แค่จะให้รางวัลคนน่ารักเท่านั้นเอง นั่งรอผมตรงนี้นะ" ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม เดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่เปิดเชื่อมต่อจากห้องนอนได้ เพียงครู่เดียวเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีแดงสองกล่องในมือ เขาทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างหญิงสาว ก่อนจะเปิดกล่องใบเล็กออกเป็นอันดับแรกภายในกล่องคือแหวนเพชรเม็ดเดี่ยว แม้ขนาดจะไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่าจนเกินพอดี แต่น้ำเพชรที่ใสกระจ่างเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ส่องประกายวาววับล้อแสงไฟ รังสิมัณจับมือซ้ายของมาริสาขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ค่อยๆ บรรจงสวมแหวนวงนั้นเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างพอดิบพอดี ก่อนจะยกหลังมือบางขึ้นมาจุมพิตหนักๆ หนึ่งที"ผมตีตราไว้แล้วนะ คุณมีสามีแล้ว ห้ามมองใครอีกเด็ดขาด"นัยน์ตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง กล่าวจบเขาก็เอื้อมมือไปเปิดกล่องกำมะหยี

"ก็เธอน่ารักจนฉันอดใจไม่ไหวนี่นา ไปเถอะ ไปอาบน้ำเตรียมตัวกัน เดี๋ยวฉันจะพาไปทานข้าวต้มปลาเจ้าอร่อยก่อนกลับ" เขาดึงแขนเรียวให้ลุกขึ้นจากเตียง มาริสาก้าวขาลงเหยียบพื้น แต่ความอ่อนล้าที่สะสมมาทั้งคืนทำให้เข่าอ่อนจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น โชคดีที่ท่อนแขนแกร่งตวัดรั้งเอวบางเอาไว้ได้ทัน รังสิมัณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะช้อนร่างร่างเล็กขึ้นอุ้มแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำกว้างขวาง"สงสัยเช้านี้ฉันคงต้องอาบน้ำให้เธอด้วยตัวเองเสียแล้วล่ะมั้ง""มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ริสาอาบเองได้ ปล่อยริสาลงเถอะค่ะ" เธอประท้วงเสียงสั่น ทว่าบอสหนุ่มไม่ยอมฟังเสียง เขาจัดการอาบน้ำชำระร่างกายให้เธอด้วยความทะนุถนอม แม้จะมีจังหวะที่มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าจนทำให้ลมหายใจสะดุดไปบ้าง แต่เขาก็ยอมหักห้ามใจไม่รังแกเธอซ้ำ เพราะรู้ดีว่าร่างกายบอบบางนี้ต้องการการพักผ่อนการเดินทางกลับกรุงเทพมหานครใช้เวลาไม่นานนัก เมื่อรถตู้คันหรูแล่นเข้าจอดเทียบหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทโลจิสติกส์ในช่วงสายของวัน พนักงานหลายคนที่กำลังเดินขวักไขว่ต่างก็หยุดชะงักและลอบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างประธานบริหารห

เขาประคองร่างบางลุกขึ้นจากอ่างน้ำ จัดการเช็ดตัวและสวมเสื้อคลุมอาบน้ำให้เธออย่างเรียบร้อย ก่อนจะอุ้มร่างที่เบาหวิวราวกับขนนกกลับมาที่เตียงนอนกว้าง แสงไฟในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง สร้างบรรยากาศที่แสนโรแมนติกและเป็นใจชายหนุ่มทาบทับลงมาอีกครั้ง ปลดเปลื้องเสื้อคลุมของทั้งคู่ออกไปให้พ้นทาง ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชร ปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึกให้ตื่นตัว ริมฝีปากร้ายกาจซุกไซ้ไปตามลำคอระหงและลาดไหล่ มาริสาสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปทักทายความชุ่มฉ่ำ ร่างกายของเธอตอบรับการสัมผัสของเขาอย่างคุ้นเคยและเต็มใจ เสียงหอบหายใจของหญิงสาวเริ่มดังกระชั้นขึ้น เธอแอ่นกายเข้าหาฝ่ามือหนา เรียกร้องให้เขาเติมเต็มความปรารถนาที่กำลังปะทุ"คุณรังสิมัณ... อื้อ..." เธอส่งเสียงครางกระเส่า มือบางลูบคลำไปตามแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามรังสิมัณไม่ปล่อยให้คนใต้ร่างต้องทรมานนาน เขานำพาความแข็งแกร่งที่ขยายตัวเต็มที่สอดแทรกเข้าไปในความอ่อนนุ่มอย่างเชื่องช้า ทว่าลึกซึ้งจนสุดทาง ความรู้สึกอุ่นร้อนและคับแน่นทำให้ทั้งคู่ต้องสูดปากระบายความเสียวซ่าน ชายหนุ่มเร

รถตู้คันหรูแล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์บานใหญ่เข้ามาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์ในช่วงหัวค่ำ ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวเปลี่ยนเป็นสีเข้มขจี ประดับประดาด้วยดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ ทันทีที่ประตูรถเลื่อนเปิดออก รังสิมัณก็ก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่างาม มือข้างหนึ่งถือถุงกระดาษแบรนด์เนมใบใหญ่ที่บรรจุชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่เอาไว้ส่วนมืออีกข้างยื่นไปรับร่างบางของมาริสาให้ก้าวตามลงมา หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ใบหน้าหวานยังคงซับสีเลือดฝาดไม่จางหายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องลองชุดวีไอพี ยิ่งเห็นสายตาพราวระยับของเจ้านายหนุ่มที่ทอดมองมา หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ“ป้าเจียม คืนนี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะอาหารค่ำนะ ฉันกับริสาทานอะไรเบาๆ มาจากข้างนอกแล้ว และห้ามใครขึ้นไปรบกวนที่ชั้นสองเด็ดขาดถ้าฉันไม่ได้เรียก” รังสิมัณหันไปสั่งการแม่บ้านใหญ่ที่ออกมายืนรอรับหน้า“รับทราบค่ะคุณผู้ชาย” ป้าเจียมรับคำอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะลอบยิ้มบางๆ เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มโอบรั้งเอวบางของมาริสาพาเดินขึ้นบันไดเวียนไปอย่างเร่งรีบทันทีที่บานประตูห้องนอนใหญ่ถูกปิดและลงกลอนสนิท ถุงกระดาษแบรนด์เนมก็ถูกโยน