All Chapters of เมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก): Chapter 21 - Chapter 30

ความสัมพันธ์ที่กำลังเบ่งบานราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิกลับต้องมาสะดุดลงอย่างไม่คาดฝัน ท่ามกลางความหรูหราของคฤหาสน์หลังใหญ่ คลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ค่ำวันนั้น รังสิมัณกลับมาจากบริษัทด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ปัญหาการทุจริตที่ท่าเรือแหลมฉบังมีความซับซ้อนกว่าที่คิด แถมยังมีสายข่าวรายงานว่าคู่แข่งทางธุรกิจกำลังฉวยโอกาสโจมตีบริษัทของเขา ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนอนใหญ่ ยกมือขึ้นคลึงขมับด้วยความเหนื่อยล้ามาริสาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนตัวโคร่ง ช่วงสองสามวันมานี้เธอรู้สึกอึดอัด อ่อนเพลียง่าย และมีอารมณ์อ่อนไหวแปรปรวนอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม หวังจะช่วยบีบนวดให้เขาผ่อนคลาย แต่ทว่าสายตาของรังสิมัณกลับไปสะดุดเข้ากับหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ของมาริสาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ซึ่งมันสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ด้วยความที่โทรศัพท์ตั้งค่าให้แสดงตัวอย่างข้อความ รังสิมัณจึงมองเห็นตัวอักษรเหล่านั้นอย่างชัดเจน‘สา!!... นพเองนะ นพเดือดร้อนจริงๆ แพทเอาเงินไปหมดเลย สาช่วยโอนเงินมาให้นพยืมสักแสนได้ไหม ถือว่าเห็นแก่ความรักสี่ปีของเรา

"หนาวไหมลูก เข้ามานั่งผิงไฟในบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ" แม่อนงค์เดินถือแก้วน้ำขิงอุ่นๆ ออกมาส่งให้ลูกสาว แววตาของคนเป็นแม่ทอดมองหน้าท้องที่นูนป่องของลูกด้วยความรักและเวทนา"ขอบคุณค่ะแม่ ริสายังไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ค่ะ อากาศที่นี่ดีจังเลยนะคะ" มาริสารับแก้วน้ำขิงมาจิบ รสชาติเผ็ดร้อนช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น"วันนี้ริสารับงานตรวจบัญชีออนไลน์มาเพิ่มอีกสองเจ้านะคะ ลูกค้าบอกว่าชอบ ที่ริสาทำงานละเอียด เงินเก็บที่เรามีบวกกับรายได้ตรงนี้ น่าจะพอเป็นค่าคลอดและค่าเลี้ยงดูเจ้าตัวเล็กได้สบายๆ เลยค่ะ""แม่ก็ทำน้ำพริกกับชาสมุนไพรส่งขายออนไลน์ได้เยอะเหมือนกันนะลูก ลูกไม่ต้องโหมงานหนักหรอก พักผ่อนให้เยอะๆ หลานของแม่จะได้แข็งแรง" แม่อนงค์ลูบศีรษะลูกสาวอย่างแสนรักในจังหวะนั้นเอง มาริสาก็ชะงักแก้วน้ำขิงที่กำลังยกขึ้นจ่อริมฝีปาก มือของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมเบาๆ จากภายใน ช่องท้อง มันไม่ใช่ความรู้สึกของการเคลื่อนไหวของลำไส้ แต่มันเหมือนมีปลาตัว เล็กๆ กำลังดิ้นและตอดเบาๆ อยู่ที่ผนังหน้าท้องของเธอ หญิงสาวเบิกตากว้าง น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่"แม่ค

ความมืดมิดยามค่ำคืนของอำเภอแม่ริมความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจับขั้วหัวใจ ยิ่งดึกลมหนาวของภาคเหนือก็ยิ่งพัดกรรโชกแรงขึ้น เมฆดำทะมึนที่ก่อตัวมาตั้งแต่ช่วงเย็นเริ่มกลั่นตัวเป็นหยาดฝนเม็ดเล็กๆ ก่อนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีและใบไม้ดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณทว่าท่ามกลางพายุฝน ที่โหมกระหน่ำ ร่างสูงใหญ่ของรังสิมัณยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นดินที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นโคลนตมเละเทะ ชายหนุ่มไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมราคาแพงระยับเปียกลู่แนบเนื้อ เผยให้เห็นรอยแดงช้ำจากการถูกไม้กวาดทางมะพร้าวฟาด หยาดน้ำฝนไหลชะโลมใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียว แต่แววตาของเขายังคงจดจ่ออยู่ที่บานประตูไม้ ที่ปิดสนิทเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ“บอสครับ! บอส! ลุกขึ้นเถอะครับ!” ศิริศักดิ์พร้อมด้วยบอดี้การ์ดอีกสองคนวิ่งกางร่มฝ่าสายฝนเข้ามาหาเจ้านายด้วยความร้อนรน ลูกน้องคนสนิทพยายามจะดึงแขนรังสิมัณให้ลุกขึ้น “ฝนตกหนักขนาดนี้ บอสจะป่วยเอานะครับ กลับไปตั้งหลักที่รถก่อนเถอะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาใหม่”“ปล่อยฉันศักดิ์! ออกไปให้พ้น!” รังสิมัณสะบัดแขนออกอย่างแรงจนลูกน้องเสียหลัก “ฉันบอกแล้วไงว่าฉ

“ริสา... เรามาคุยกันให้รู้เรื่องเถอะนะ ฉันไม่อยากให้มีอะไรค้างคาใจระหว่างเราอีกแล้ว” มาริสาพยักหน้าช้าๆ ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น“ฉันพร้อมฟังทุกอย่างแล้วค่ะ” รังสิมัณสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมกำลังเพื่ออธิบายเรื่องราวที่เป็นต้นเหตุของรอยร้าวทั้งหมด“วันนั้น... วันที่ฉันฟิวส์ขาด ฉันยอมรับว่าฉันเครียดเรื่องงานที่บริษัทมาก ปัญหาทุจริตมันลุกลามใหญ่โตจนฉันปวดหัวไปหมด แล้วพอฉันเดินเข้าห้อง ไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเธอสว่างขึ้นมา เป็นข้อความจากไอ้นพ... มันทักมาขอไถเงินเธอหลักแสน บรรยายความรักสี่ปีที่เคยมีให้กัน” ชายหนุ่มหลับตาลงแน่นเมื่อนึกถึงความโง่เขลาของตนเอง“ความหึงหวงมันทำให้ฉันหูหนวกตาบอด ฉันคิดบ้าๆ ไปเองว่าเธอยังแอบติดต่อกับมัน ฉันเลยหลุดปากพูดจาดูถูกเธอออกไป... ฉันขอโทษนะริสา ขอโทษ ที่เอาเรื่องเงินห้าล้านมาพูดทำร้ายจิตใจเธอ ทั้งที่ความจริงแล้ว เงินก้อนนั้นฉันตั้งใจให้เธอเก็บไว้เป็นหลักประกันชีวิต ไม่เคยมองว่ามันเป็นเงินซื้อตัวเธอเลยสักนิด”“แล้วคุณรู้ความจริงเรื่องข้อความนั่นได้ยังไงคะ” เธอถามเสียงแผ่ว“หลังจากที่เธอหนีมา ฉันแทบคลั่ง ฉันให้ลูกน้องไปลากคอไอ้นพมาเค้นความจริง

“คุณรังสิมัณ... ริสาเจ็บ... โอ๊ย! ลูก... ลูกจะคลอดแล้วค่ะ!” หญิงสาวหน้าซีดเผือด หอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อความเจ็บปวดจากการบีบรัดตัวของมดลูกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วสัญญาณเตือนแห่งการถือกำเนิดของพยานรักได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บอสหนุ่มผู้เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้ลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก ชายหนุ่มตวัดแขนอุ้มร่างอวบอิ่มของภรรยาขึ้นแนบอกด้วยมือที่สั่นเทา ตะโกนลั่นคฤหาสน์เพื่อเรียกบอดี้การ์ดและแม่บ้านให้เตรียมรถฉุกเฉินให้ไวที่สุด วินาทีแห่งความเป็นความตายและการต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัวกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า!เสียงไซเรนของรถพยาบาลฉุกเฉินดังก้องไปทั่วท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร รถตู้คันหรูของบริษัทที่ถูกดัดแปลงและมีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลครบครันพุ่งทะยานแหวกการจราจรด้วยความเร็วสูงสุด ภายในห้องโดยสารด้านหลัง รังสิมัณนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเบาะที่ปรับเอนเป็นเตียงพยาบาล สองมือหนากุมมือเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อของภรรยาเอาไว้แน่นจนสั่นสะท้าน ชายหนุ่มผู้เคยวางอำนาจเหนือทุกสิ่ง บัดนี้กลับมีใบหน้าซีดเผือดและดวงตาแดงก่ำด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นมาริสานิ่วหน้ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด“อดทนไว้นะคน