Todos os capítulos de เมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก): Capítulo 1 - Capítulo 10

“น้องสาจ๊ะ พี่ฝากงานนิดนึงได้ไหม พอดีที่โรงเรียนเพิ่งโทรมาบอกว่าลูกสาวพี่ไม่สบาย ไข้ขึ้นสูงมากเลยจ้ะ พี่ต้องรีบไปรับลูกไปหาหมอด่วนเลย” เสียงร้อนรนของหัวหน้าแผนกดังขึ้นข้างโต๊ะทำงาน มาริสาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตารางตัวเลขบัญชีเงินเดือนนับพันบรรทัด เธอหันไปมองใบหน้าเคร่งเครียดของรุ่นพี่ในแผนกแล้วยิ้มรับอย่างเข้าใจสถานการณ์คนเป็นแม่“ได้ค่ะพี่ รีบไปเถอะค่ะ งานที่เหลือเดี๋ยวสาจัดการเคลียร์ให้เอง พี่ไม่ต้องห่วงทางนี้เลยนะคะ”“ขอบใจมากนะจ๊ะสา พี่ฝากด้วยนะ”หัวหน้าแผนกเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้ง รวบเอกสารบนโต๊ะอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วพุ่งตัวออกจากแผนกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บรรยากาศในออฟฟิศกว้างใหญ่เริ่มเงียบเหงาลงไปอีกระดับมาริสา หรือที่เพื่อนร่วมงานเรียกสั้นๆ ว่า ‘สา’ เป็นพนักงานบัญชีและการเงินของบริษัทโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ระดับประเทศ บริษัทแห่งนี้มีชื่อเสียงและมีความมั่นคงสูง โดยมีประธานบริหารเป็นนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งรูปหล่อไฟแรง ทว่าสำหรับพนักงานระดับปฏิบัติการตัวเล็กๆ อย่างเธอ โอกาสที่จะได้เห็นหน้าบอสใหญ่ตัวเป็นๆ นั้นแทบจะเป็นศูนย์ ตำแหน่งหน้าที่การงานของเธออย

คนร้ายที่ดึงแขนเธอไว้ก็เสียหลักล้มตามลงมาด้วย น้ำหนักตัวของมันกดทับลงบนร่างบาง และในจังหวะที่ชุลมุนนั่นเอง มีดที่จ่ออยู่ด้านหลังก็แทงทะลุเนื้อผ้าเข้าไปในผิวเนื้อขาวผ่องของมาริสาทันทีความเจ็บปวดแล่นปลาบไปทั่วแผ่นหลัง เลือดสีแดงสดซึมเปื้อนยูนิฟอร์ม แม้บาดแผลจะไม่ได้ลึกถึงอวัยวะภายใน แต่มันก็เจ็บจนเธอแทบจะขาดใจ ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปคนละทางตามแรงกระแทกนี่คือโอกาสเดียวที่เธอมี มาริสากัดฟันสู้กับความเจ็บปวด เธอรีบยันกายลุกขึ้น ทิ้งรองเท้าส้นสูงที่ทำให้วิ่งลำบาก แล้วออกตัววิ่งเท้าเปล่าขึ้นมาบนถนนฝั่งที่มุ่งหน้าไปสู่เส้นทางหลัก เลือดหยดลงตามพื้นถนนทุกย่างก้าว หญิงสาววิ่งหน้าตั้งโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ขอแค่รอดพ้นจากนรกตรงนี้ก็พอในจังหวะเดียวกันนั้นเอง รถตู้ยุโรปคันหรูสีดำเงากำลังแล่นมาตามเส้นทางด้วยความเร็วคงที่ ภายในรถคือ รังสิมัณ ประธานบริหารหนุ่มลูกครึ่งที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการคุยธุรกิจ เขาใช้เส้นทางนี้เป็นประจำเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านพักย่านเลียบด่วนเอกมัย-รามอินทรา โดยมีศิริศักดิ์เป็นคนขับ และนาธานนั่งอยู่เบาะหน้าคู่กันแสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากค

“ผมเสียใจด้วยนะเรื่องคุณพ่อของคุณ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ“พักผ่อนรักษาตัวให้หายก่อนเถอะ เดี๋ยวช่วงบ่ายสองผมจะเข้ามาใหม่ เราจับตัวคนที่ทำร้ายคุณได้แล้ว บ่ายๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจจะเข้ามาสอบปากคำเพื่อนำไปประกอบสำนวนฟ้องศาล”“ขอบคุณค่ะบอส... ขอบคุณมากๆ นะคะ” มาริสายกมือทั้งสองข้างขึ้นพนมไหว้เขาด้วยความซาบซึ้งใจ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ หันไปปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตู เพียงแค่มองตากัน ศิริศักดิ์ก็จัดการเข็นรถที่มีทั้งกระเช้าผลไม้ชุดใหญ่และอาหารเสริมแบรนด์ดังเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเพื่ออำนวยความสะดวกให้คนป่วย“ไม่ต้องห่วงเรื่องคดี คนทำผิดยังไงก็ต้องรับผลกรรมไป” รังสิมัณพูดขึ้นขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับ“อ้อ... คุณมาริสา ผมให้คุณสายสุรีย์ทำเรื่องรับพนักงานคนใหม่เข้ามาทำงานแทนในตำแหน่งของคุณแล้วนะ”คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของประธานบริหาร ทำเอาดวงใจของมาริสาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หยาดน้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอหน่วยตาทันที นี่เธอเพิ่งรอดตายมาหมาดๆ กลับต้องมาตกงานเพราะลาป่วยอย่างนั้นหรือ“คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่าผมให้คุณออกจากงานนะ” เขาชิงพูดขึ้นเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของหญิงสาว“เพียงแต่งา

เขาจ้องมองริมฝีปากบางที่ตอนนี้บวมเจ่อและแดงระเรื่อด้วยฝีมือของเขา นัยน์ตาพราวระยับด้วยความพึงพอใจ“จูบแรกงั้นเหรอ... ปากเธอช่างหวานเหลือเกินมาริสา” เขากระซิบเสียงพร่า ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปากให้เธออย่างแผ่วเบา“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันขอเก็บค่ามัดจำเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน หายดีเมื่อไหร่... ฉันถึงจะกลืนกินเธอทั้งตัว” ทิ้งประโยคอันตรายที่ชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำไว้แค่นั้น รังสิมัณก็ยอมผละออกจากร่างบาง เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มาริสายืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแฮกๆ มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองด้วยความสับสน หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเธอกำลังสับสนกับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในหัว ไม่ปฏิเสธเลยว่าบอสหนุ่มเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมและเป็นที่หมายปองของสาวๆ ค่อนประเทศ รสจูบเมื่อครู่ก็ทำให้เธอหวั่นไหวอย่างรุนแรง แต่ถ้าความห่วงใยที่เขามีให้ มันเป็นเพียงแค่การเล่นสนุกชั่วคราว เป็นการมัดมือชกให้เธอต้องตกเป็นของเล่นคนรวย เมื่อเขาเบื่อแล้วก็จะโยนเศษเงินฟาดหัวแล้วเฉดหัวเธอทิ้งไปล่ะ เธอจะทนรับความเจ็บปวดซ้ำสองไหวได้อย่างไรหลังจากยืนคิดอะไรเพลินๆ อยู่พักใหญ่ ความ

โต๊ะอาหารตัวยาวถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมฉุยของโจ๊กปลาเนื้อขาวฟูลอยเตะจมูก บนโต๊ะยังมีตะกร้าขนมปังปิ้งสีเหลืองทอง ไข่ดาวทอดสุกกำลังดี และเบคอนทอดจนเหลืองกรอบจัดเรียงไว้อย่างน่ารับประทานรังสิมัณเดินนำหญิง สาวไปที่โต๊ะ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตัวข้างๆ ให้เธอนั่งลงอย่างเอาใจใส่"ขอบคุณค่ะ" มาริสาเอ่ยเสียงแผ่วเบา บอสหนุ่มทรุดตัวลงนั่งประจำที่ หยิบแท็บเล็ตเครื่องบางขึ้นมาเปิดดูรายงานจากบริษัทชิปปิ้งที่ส่งรายละเอียดสินค้ามาให้ตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะเดียวกันก็เอ่ยถามคนข้างๆ เสียงนุ่ม "คุณจะรับขนมปังไหม""เอาแผ่นหนึ่งก็ได้ค่ะ" มาริสาเอื้อมมือไปหยิบขนมปังปิ้งจากตะกร้า ใช้มีดปาดเนยสดทาจนทั่วแผ่นอย่างเบามือ แล้ววางลงบนจานกระเบื้องเคลือบใบสวย เลื่อนไปตรงหน้ารังสิมัณ"เอาไข่ดาวด้วยไหมคะ" เธอถามต่ออย่างเอาใจใส่"อื้ม" เขาครางรับในลำคอโดยที่สายตายังไม่ได้ละไปจากหน้าจอแท็บเล็ต หญิงสาวคีบไข่ดาวและแฮมชิ้นโตใส่จานให้เขา ก่อนจะหันมาสนใจชามโจ๊กของตัวเอง เธอใช้ช้อนตักน้ำซุปขึ้นชิมเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ เมื่อรู้สึกว่ารสชาติมันออกจะอ่อนจืดไปสักหน่อยสำหรับลิ้นของเธอมาริสาจึงจัดการตักซีอิ