Bawal Mahulog Sa Boss Ko의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

REX’S P O V ~ Tahimik kaming dalawa habang nasa biyahe pauwi. Nasa loob na ulit ng sasakyan ang driver, at wala na akong masabi matapos ang nangyari kanina. Hindi ko maalis sa isip ko ang halik kanina. At lalong hindi ko maintindihan kung bakit paulit-ulit na nagsosorry si Lily. Parang kasalanan ko pa ngayon na hinalikan ko siya. Napalingon ako sa kanya. Tahimik siyang nakaupo sa tabi ko habang nakatingin sa labas ng bintana. Paminsan-minsan ay sumisinghot pa rin siya dahil sa allergy niya. Anong allergy niya? Walang kahit anong reaction sa nangyari. “Sorry po talaga, Boss.” Napatingin ako sa kanya. “Again?” Napakurap siya. “Ha?” “Ilang beses ka ba magsosorry?” “Eh kasi po…” “Kasi?” Hindi siya nakasagot. Napabuntong-hininga ako at muling tumingin sa harapan. Hindi ko alam kung bakit ako naiirita. Siguro dahil pagkatapos kong halikan siya, parang gusto niyang kalimutan agad ang nangyari. Akala ko ba may gusto rin siya sa akin? Kung ganoon,

LILY’S P O V ~ Kinabukasan, hindi ko alam kung paano ko haharapin si Boss. Pagpasok ko sa kusina, nakita ko siyang tahimik na umiinom ng kape. Karaniwan, may sasabihin na agad siyang pang-iinis o kaya naman ay magtatanong kung bakit ang aga kong bumangon. Pero nang araw na iyon, hindi man lang siya tumingin sa akin. Hindi ko rin siya binati. Kinuha ko ang bag ko at dumiretso sa pintuan. “Lily.” Napahinto ako. “May breakfast sa mesa, kumain ka muna.” “Busog pa ako,” malamig kong sabi. “Hindi ka pa kumakain.” “Hindi naman ibig sabihin no’n, gutom na ako.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Lumabas ako ng apartment at sumakay sa sasakyan na naghihintay sa akin. Sa buong biyahe papunta sa opisina, tahimik pa rin ako. Ayokong pag-usapan ang nangyari kagabi. Mas mabuti na rin iyon. Sa tuwing naaalala ko ang basag na graduation gift na matagal na itinabi ni Ate, bumibigat ang dibdib ko. Hindi iyon simpleng baso lang. May halaga iyon sa amin dahil iyon ang isa sa mg

REX'S P O V~ Makalipas ang dalawang oras. Tahimik ang loob ng sasakyan habang pauwi kami. Nasa likod kami ni Lily, habang nasa harap ang driver. Pagkaayos namin ng upuan, ilang minuto lang ang lumipas bago napansin kong tahimik na si Lily. Napalingon ako sa kanya. Nakasandal na siya sa bintana, bahagyang nakapikit ang mga mata. Mukhang pagod na pagod siya. Hindi nagtagal, dahan-dahang bumagsak ang ulo niya sa balikat ko. Natigilan ako. Hindi ko alam kung gagalaw ba ako o mananatili sa kinauupuan ko. Sa huli, pinili kong huwag gumalaw. Ayokong magising siya. Tahimik akong napangiti nang maramdaman kong mas naging komportable siya sa balikat ko. Bahagya kong inayos ang posisyon ng katawan ko para hindi sumakit ang leeg niya. Ang lapit niya. Kita ko ang maayos niyang mukha habang natutulog. Wala ang ekspresyon niyang madalas kong nakikita sa opisina. Wala ring pang-aasar o pagsagot sa akin. Tahimik lang siya. At sa ganitong pagkakataon, lalo kong napapansin

LILY’S P O V~ “Sabihin mong ayaw mo,” mahinang sabi niya. Ilang segundo akong nakatitig sa kanya, pero sa totoo lang, pakiramdam ko mas matagal pa roon ang lumipas. Naririnig ko ang sarili kong paghinga, mabagal pero unti-unting bumibigat habang hindi ko mahanap ang salitang hinihintay niyang marinig mula sa akin. Gusto kong sabihin na ayaw ko. Napakasimple lang ng sagot na hinihingi niya, pero bakit parang bawat pagtatangka kong magsalita ay may kung anong humihila pabalik sa lalamunan ko? Nakakainis dahil alam ko naman kung ano ang tama. Dapat ko siyang itulak. Dapat kong sabihin sa kanyang hindi puwedeng mangyari ito dahil boss ko siya at magkasama pa kami sa iisang apartment. Pero nandito pa rin ang kamay ko sa dibdib niya, at sa halip na gamitin iyon para ilayo siya, mas lalo ko lang nararamdaman ang init ng katawan niya sa ilalim ng palad ko. “Lily.” Napapikit ako sandali nang marinig ang mababang boses niya. Para bang lalo lang akong nahihirapan kapag binibigkas niya a

LILY’S P O V~ Hindi ko na alam kung ilang beses kong binalikan sa isip ko ang nangyari kagabi habang nakaupo ako sa desk ko. Kahit anong pilit kong ituon ang pansin ko sa mga dokumentong nasa harapan ko, parang may sariling isip ang utak ko. Isang segundo, binabasa ko ang laman ng file. Sa susunod, bigla kong maaalala ang mukha ni Rex nang sabihin niyang hindi na niya ako kayang ituring na roommate at employee lang. Tapos maaalala ko naman ang halik namin, ang paraan ng pagtingin niya sa akin pagkatapos, at ang tanong niyang hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kayang sagutin nang diretso. Ano ang gagawin mo? Napahawak ako sa noo ko at napabuntong-hininga. “Focus, Lily.” Muli kong ibinaba ang tingin ko sa papel. Hindi puwedeng ganito ako buong araw. Nasa opisina ako. Trabaho ang pinunta ko rito, hindi para paulit-ulit na isipin ang nangyari sa apartment kagabi. Pero paano ko ba hindi iisipin iyon kung ang taong kasama ko kagabi ay siya ring boss na kailangan kong makita n