บททั้งหมดของ เด็กดื้อของไคเลอร์ (ควีน x ไคเลอร์): บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่21 ห่วงเกินกว่าคำว่าน้องสาว “ไงมึง ที่มาช้านี่อย่าบอกว่าไปรับน้องควีนมานะ” เจตต์เดินเข้ามาหาไคเลอร์กับเอ็มม่า เขามองหน้าไคเลอร์แล้วถามขึ้น “แล้วถ้ากูไม่ได้ไปรับ น้องจะมายังไง ถามไม่คิด” มันก็เห็น ๆ อยู่ว่าควีนมากับเขา ยังจะถามอีก “ไอ้ห่า ถามหน่อยก็ไม่ได้” เจตต์บ่นอุบ “พี่เคทแล้วเสื้อผ้าของควีนล่ะคะ” ควีนถามพี่สาว ตอนนี้อยากอาบน้ำเต็มที เหนียวตัวไปหมด “ยังอยู่ที่รถเลย พี่ไม่รู้ว่าควีนจะมาด้วยนี่นา เดี๋ยวให้ธามไปเอามาให้นะ” เคทบอกน้องสาว ในใจเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย ใครจะไปรู้ว่าไอ้ตัวร้ายจะวนรถไปรับน้องสาวเธอมาด้วย สายตาเธอชายไปทางเพื่อนหนุ่มที่กำลังจ้องมองมาทางน้องสาวเธอ ทั้ง ๆ ที่มีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ข้างกาย “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูให้เด็กไปเอามาให้ มึงเอากุญแจรถมาก็พอ” ไคเลอร์รับกุญแจจากเคท ก่อนหันกลับไปมองร่างเล็กที่นั่งอยู่ปลายบาร์อีกครั้ง ใบหน้าของเธอยังคงบึ้งตึงไม่หาย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยตั้งแต่ขึ้นรถมา เธอก็เอาแต่ทำเหมือนโกรธเขาแต่เขากลับนึกไม่ออกเลยว่าตัวเองทำอะไรผิด “มากับไอ้ไคมันได้ยังไ

บทที่ 23 กูไม่เคยเล่น “จะออกมาเล่นน้ำทำไมไม่รอเอ็มม่าบ้างคะ” เอ็มม่าว่ายมาถึงก็รีบคล้องแขนเข้ากับแขนแกร่งของไคเลอร์ทันที สายตาทอดมองสองพี่น้องที่กำลังว่ายห่างออกไป ร่างอวบขยับเข้าใกล้อย่างตั้งใจ แววตาที่เคยเก็บซ่อนความรู้สึกไว้เริ่มเปิดเผยมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่คิดจะรักษาท่าทีแบบกุลสตรีอีกแล้ว ในเมื่อผู้ชายตรงหน้าดูจะสนใจผู้หญิงอีกคนมากขึ้นทุกที “...” เขาเงียบ มองเอ็มม่าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้ผลักไส แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีตอบรับ ความสนใจของเขากลับยังคงอยู่ที่ร่างเล็กอีกฝั่งของสระมากกว่า “เรายังไง” เคทถามน้องสาวเบา ๆ ช่วงนี้เห็นไคเลอร์วอแวอยู่กับควีนตลอด แต่กลับไม่เคยเห็นความผิดปกติในตัวน้องสาวเองสักนิด ความเป็นห่วงก่อตัวขึ้นในใจ กลัวควีนจะเผลอใจให้กับเสือร้ายอย่างไคเลอร์โดยไม่รู้ตัว ขนาดมีผู้หญิงมาด้วยยังตามวอแวน้องสาวเธอไม่ห่าง คนอย่างไคเลอร์ ถ้าเกิดสนใจใครขึ้นมาแล้ว ไม่เคยปล่อยให้หลุดมือได้ง่าย ๆ และเคทก็มั่นใจเหลือเกินว่า คนที่มันกำลังให้ความสนใจอยู่ตอนนี้คือน้องสาวของเธอเอง “อะไรคะ” ควีนเอียงหน้าถามกลับด้วยแววตาใสซื่อ

บทที่ 25 ทำไมไม่กินให้อิ่มไปเลยล่ะคะ เขารู้คำตอบของตัวเองมานานแล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนควีนยังเด็กเกินไป เขาจึงเลือกฝังความรู้สึกนั้นเอาไว้ลึก ๆ ไม่คิดจะก้าวข้ามเส้นที่ตัวเองขีดไว้ และไม่เคยปริปากพูดถึงมันกับใคร แต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ควีนไม่ใช่เด็กคนนั้นอีกต่อไป เธอโตพอที่จะตัดสินใจและรับรู้ความรู้สึกของตัวเองได้ ข้ออ้างที่เขาเคยใช้ห้ามใจตัวเองมาตลอดจึงไม่เหลืออีกแล้ว เหลือเพียงตัวเขาเองที่ต้องยอมรับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มหัวใจ เมื่อความรู้สึกมันชัดขึ้นทุกที เขาก็ไม่อาจทำแบบนี้กับเอ็มม่าหรือผู้หญิงคนไหนได้อีกต่อไป มือหนายกขึ้นจับไหล่บางของเธอ ก่อนค่อย ๆ ดันออกห่าง ไม่แรงพอจะทำร้าย แต่หนักแน่นพอจะบอกว่าเขาตั้งใจ “พอแล้ว” “ทำไมคะ...” เอ็มม่าชะงัก ดวงตาสวยเบิกกว้างมองเขาอย่างไม่เข้าใจ นิ้วที่เพิ่งเอื้อมมาแตะเสื้อเขาค้างอยู่กลางอากาศ “เราไม่ควรทำแบบนี้” ไคเลอร์ถอนหายใจยาว สายตาหลบไปทางอื่น ลึก ๆ ก็รู้สึกผิดกับเอ็มม่าอยู่ไม่น้อย “เพราะอะไรคะ หรือว่า...มีใครในใจแล้ว” เสียงเธอแผ่วลง แววตาสับสนปนหวั่นใจ

บทที่27 กำราบเด็กดื้อ “พี่... พี่จะทำอะไร” เสียงของควีนเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างระแวดระวัง ไคเลอร์ในตอนนี้ไม่เหมือนคนที่เธอคุ้นเคยเลยสักนิด ใบหน้าหล่อยังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่ดวงตาคมกลับกดลึกจนเธออ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ไคเลอร์ไม่ตอบในทันที เขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ควีนขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนสะโพกชนเข้ากับขอบไอส์แลนด์ครัว เธอชะงักแล้วเหลือบมองไปทางประตูอย่างลนลาน “กำราบเด็กดื้อ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นในที่สุด ร่างสูงขยับตัวเข้ามาแนบชิด ใช้มือทั้งสองข้างของเขาวางลงบนขอบเคาน์เตอร์ด้านข้างตัวเธอ กักขังคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนจนไร้ทางหนี ใบหน้าสวยแหงนขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก สายตาลุกลี้ลุกลนมองข้ามไหล่หนาไปทางประตูอีกครั้ง ด้วยหวาดกลัวว่าจะมีใครเดินเข้ามาเห็นภาพล่อแหลมนี้เข้า “พี่ถาม... ทำไมไม่ตอบ” เสียงพูดอยู่ใกล้จนลมหายใจอุ่นเฉียดแก้ม ใบหน้าหล่อโน้มต่ำลงมากระซิบถามด้วยเสียงแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนแผ่วผ่านพวงแก้มเนียนจนควีนต้องเม้มริมฝีปากแน่น ความใกล้ชิดทำให้เธอเผลอเกร็งตัว หัวใจดวงน้อย ๆ

บทที่29 ก็เพราะพี่ยังไม่ได้อนุญาต! ข้อความสุดท้ายถูกส่งออกไปแล้ว หน้าจอโทรศัพท์กลับเงียบสนิทไม่มีอะไรตอบกลับ ไคเลอร์จ้องคำว่า ‘ส่งแล้ว’ อยู่หลายวินาที ก่อนกดดับหน้าจอวางลงบนโต๊ะ แต่ไม่ถึงสิบวินาทีก็หยิบมันขึ้นมาเปิดดูใหม่อีกครั้งแต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตากวาดไปที่ทางเข้าบ้านพักอีกครั้งราวกับกำลังรออะไรบางอย่างอยู่ ทั้งที่ปากตัวเองก็ยังไม่ยอมรับว่ากำลังรอ “มึงจะจ้องตรงนั้นอีกนานไหมวะ” เจตต์เอ่ยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ เมื่อเห็นสายตาของเพื่อนวนกลับไปที่ทางเข้าบ้านพักเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ “เสือก” ไคเลอร์ปรายตามองเจตต์อย่างไม่สบอารมณ์ “กูยังไม่ได้พูดชื่อใครเลยนะ” “หน้ามึงมันฟ้อง” ธามหัวเราะลั่นจนเกือบสำลักเครื่องดื่ม คนอื่นบนโต๊ะพากันแซวตามกันมาอีกเป็นชุด ไคเลอร์ไม่สนใจเสียงรอบตัว ก้มลงมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้งและมันก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม ยิ่งเงียบก็ยิ่งหงุดหงิด ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยต้องนั่งรอคำตอบจากใคร โดยเฉพาะเด็กดื้อที่ทำให้เขาปวดหัวอยู่เรื่อย แต่ตอ