Semua Bab เด็กดื้อของไคเลอร์ (ควีน x ไคเลอร์): Bab 31 - Bab 40

บทที่31 หนีพี่ไม่พ้นหรอก เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกเบา ๆ ควีนก้าวออกมาพร้อมผมยาวที่ยังเปียกชื้น ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกคลุมไว้บนศีรษะอย่างลวก ๆ หยดน้ำบางส่วนยังเกาะอยู่ตามปลายผมและไหลลงมาตามลำคอ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของไคเลอร์คลุมร่างเล็กจนเกือบถึงเข่า ชายเสื้อแกว่งไปตามจังหวะก้าวเดิน เผยให้เห็นเรียวขาเพียงเล็กน้อย กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ลอยออกมาพร้อมกับเจ้าของร่าง คนที่นั่งอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมหยุดอยู่ที่เธอโดยไม่คิดจะหลบ ควีนเดินมาได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกถึงสายตานั้น จึงก้มมองตัวเอง ก่อนรีบดึงชายเสื้อลงอีกนิด “มองอะไรคะ” “เปล่า” “เปล่าที่ไหน มองอยู่เห็น ๆ” “ก็มองคนใส่เสื้อพี่” ไคเลอร์เอนหลังพิงหัวเตียงตอบกลับอย่างสบายอารมณ์ “ก็พี่เป็นคนให้ควีนใส่เองนี่คะ” “รู้” เขาตอบหน้าตาย ก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ควีนเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ ระยะห่างที่เหลือเพียงนิดเดียวทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ ไคเลอร์กลับไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงยกมือขึ้นจับปลายผมที่เปียกชื้นของเธอ ก่อนบิดเบา ๆ ให้หยดน้ำซึมออกจากเส้นผม

บทที่33 เกือบถูกจับได้ “ควีน!” เสียงเคทดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ควีนสะดุ้งตื่นเต็มตา “หือ...” เธอกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และทันทีที่เห็นใบหน้าคมอยู่ใกล้เพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตากลมก็เบิกกว้าง “พี่ไค!” เสียงอุทานถูกลดลงเป็นกระซิบเมื่อไคเลอร์ยกนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง “ชู่ว์” “เคทมา!” ควีนรีบจะลุก แต่แขนแกร่งที่โอบเอวไว้กลับรั้งเธอให้ลงไปที่เดิม “ปล่อยก่อนค่ะ!” ควีนกระซิบเสียงร้อนรน พยายามแกะมือเขาออก แต่ยิ่งเธอดิ้นไคเลอร์กลับยิ่งกอดแน่นขึ้นราวกับจงใจแกล้งกัน “รู้แล้วพี่ยังจะนอนเฉยอยู่อีกเหรอ!” เธอกระซิบเสียงเครียด “จะให้พี่ไปไหนล่ะ” “กลับห้องพี่สิคะ!” “ตอนนี้เนี่ยนะ?” ไคเลอร์เลิกคิ้ว พลางเหลือบมองไปทางประตู “ถ้าพี่เปิดประตูออกไปตอนนี้ พี่ว่าเรื่องใหญ่กว่าเดิมอีก” “ควีน เปิดประตูให้พี่หน่อย” เสียงเคทดังขึ้นจากหน้าห้องอีกครั้ง ควีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หันมองคนข้างกายที่ยังคงนอนสบายอารมณ์อยู่บนเตียงเหมือนไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยสักนิด “

บทที่35 เรื่องส่วนตัว “อุ๊ย… ว่าแต่เพื่อนหนุ่มหล่อคนนั้นใครกันคะ” แนนถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ดวงตาเป็นประกาย พลางเหลือบมองสลับระหว่างเอ็มม่ากับควีน ช้อนในมือควีนหยุดค้างกลางอากาศ เธอวางมันลงช้า ๆ เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาหลายคู่รอบโต๊ะหันมารออยู่พร้อมกัน “ถ้าเพื่อนที่พี่เอ็มม่าหมายถึงคือชิม่อนแล้วละก็ ชิม่อนเป็นเพื่อนควีนจริง ๆ” ควีนมองไปทางเอ็มม่าที่เปิดประเด็นนี้ออกมาก่อนหน้านี้ “เพื่อนจริง ๆ เหรอจ๊ะ" แนนลากเสียงยาว รอยยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด ควีนเม้มริมฝีปาก เธอไม่ได้โกรธ รู้ดีว่าอีกฝ่ายแค่อยากแซว แต่การถูกหยิบขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนาต่อหน้าคนที่ไม่ได้สนิทกันหลายคน ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเมื่อไคเลอร์นั่งอยู่ตรงข้าม ถึงเขาไม่เงยหน้าขึ้นมามองแต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังฟังอยู่ “จริงค่ะ” ควีนยิ้มเจือน ๆ ตอบ ก้มลงสนใจจานอาหารตรงหน้า หวังว่าคำตอบเท่านี้จะปิดเรื่องได้ “แล้วธีร์ล่ะจ๊ะ” เสียงเอ็มม่าแทรกขึ้นทันที ปลายนิ้วที่จับช้อนเกร็งขึ้นเล็กน้อย ควีนเงยหน้ามองเจ้าของคำถาม รอยยิ้มหวานยังอยู่บนใบหน้าสวย ไม่ม

บทที่37 กูจะอยู่ด้วย ทั้งสองมัวแต่จมอยู่ในโลกของกันและกัน จนไม่ทันสังเกตเห็นสายตาคู่หนึ่งจากอีกฝั่งของโต๊ะ เคทวางช้อนลงบนจานช้า ๆ เสียง เคร้ง เบา ๆ ไม่ได้ทำให้ใครสงสัย แต่สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าแดงระเรื่อของน้องสาว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมองท่อนแขนของไคเลอร์ที่ทอดลงใต้โต๊ะในมุมที่ไม่ธรรมชาติ เมื่อครู่เคทเห็นชัดเจนว่าควีนสะดุ้ง และเห็นว่ามือของไคเลอร์ไม่ได้ละออกไปไหน ยิ่งไปกว่านั้น... น้องสาวของเธอไม่มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับแอบยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่เคทไม่เคยเห็นมาก่อน สายตาของเคทค่อย ๆ หรี่ลงขณะมองไคเลอร์ พลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา... ท่าทีหงุดหงิดทุกครั้งที่มีคนพูดชื่อธีร์ การกว้านซื้อของที่ควีนชอบ การย้ายเก้าอี้อย่างไร้เหตุผล และความเป็นธรรมชาติในการตักอาหารให้ ราวกับทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เรื่องเล็ก ๆ หลายอย่างที่เคยมองข้าม เริ่มต่อเข้าหากันจนกลายเป็นคำตอบเดียวกัน ปลายนิ้วเรียวของเคทเคาะลงบนโต๊ะเบาๆกึก... กึก... ควีนเงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับสายตาของพี่สาวที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าหวานเลื่อนหาย

บทที่39 ทาเอง เกลียวคลื่นสีขาวแตกฟองกระจายออกเป็นวงกว้างเมื่อลำหรูแหวกผ่านผืนน้ำสีคราม เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องแข่งกับเสียงลมทะเลที่พัดกระหน่ำ แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศบนเรือกลับถูกปกคลุมด้วยความอึดอัดจนแทบจะจับต้องได้ ไคเลอร์นั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่ที่ท้ายเรือ นัยน์ตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มทอดมองออกไปไกลโพ้นอย่างไร้จุดหมาย ทั้งที่สิ่งที่ดึงความสนใจของเขาเอาไว้จริง ๆ กลับเป็นอุปกรณ์ดำน้ำไซส์เล็กที่วางอยู่บนเบาะข้างตัว หน้ากากดำน้ำขนาดพอดีกับใบหน้าเล็ก ๆ และเสื้อชูชีพที่เขาสั่งเตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับคนบางคน มือหนาเคาะปลายนิ้วลงบนพนักพิงเป็นจังหวะเชื่องช้าและหนักแน่น เส้นเลือดที่ปูดโปนตามท่อนแขนบ่งบอกถึงแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ข้างใน เขาอุตส่าห์เตรียมทุกอย่างมาอย่างดี ตั้งใจจะสอนยัยเด็กดื้อที่บ่นว่าว่ายน้ำไม่เก่งให้คุ้นเคยกับทะเล แต่เธอกลับหนีกลับไปกับไอ้ธีร์ เพียงแค่คิดถึงภาพควีนนั่งอยู่ในรถคันเดียวกันกับหมอนั่น สันกรามของไคเลอร์ก็ขบเข้าหากันจนนูนเด่น “ไคคะ แดดกำลังดีเลย ทาครีมกันแดดให้เอ็มม่าหน่อยสิคะ” เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นพร้อมกับ