เสิ่นหมิงเวยดึงสติกลับมา พยักหน้าให้เว่ยเจิง "ไม่เป็นไร เมื่อครู่ขอบใจมาก"เว่ยเจิงเห็นพวกนางปลอดภัยดี จึงรีบนำกำลังคนเข้าควบคุมสถานการณ์และจับกุมผู้ต้องสงสัยไว้ทั้งหมด เขาเดินจ้ำอ้าวมาหยุดตรงหน้าเสิ่นหมิงเวย สายตาจับจ้องใบหน้านาง "ไม่ได้เจอกันนานเลย"สายตาหยุดอยู่ที่เนี่ยนเนี่ยนในอ้อมอกนาง แววตาแสนคนึงหา "นางหน้าตาเหมือนเจ้าตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด"เสิ่นหมิงเวยมองบุรุษตรงหน้า รู้สึกทั้งคุ้นเคยทั้งห่างเหินเพราะไม่ได้ติดต่อกันมานานชั่วขณะนั้นทำให้นางหวนคิดย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนเว่ยเจิงเป็นเด็กกำพร้าที่บิดาของนางเก็บมาจากสนามรบ บิดาเห็นเขามีจิตใจเด็ดเดี่ยวกล้าหาญมาตั้งแต่เด็ก จึงรับไว้เป็นบุตรบุญธรรมนับแต่นั้นมาเว่ยเจิงจึงกลายเป็นเพื่อนเล่นของนาง คอยอยู่เป็นเพื่อนเรียนหนังสือและฝึกวรยุทธ์ร่วมกันเขาเป็นคนพูดน้อย ทว่าทุกครั้งที่นางตกอยู่ในอันตราย เขาจะปรากฏตัวขึ้นเสมอยามนางก่อเรื่อง เว่ยเจิงจะเสนอตัวรับผิดแทนเสมอ ยามนางถูกรังแก เขาก็เป็นคนแรกที่ก้าวออกมาปกป้อง…เมื่อเจ็ดปีก่อน ยามที่นางกำลังจะแต่งงานออกไปเมืองหลวง เว่ยเจิงประจำการอยู่ในค่ายทหารพอดีพวกเขาจึงไม่ได้กล่าวร่ำลาเป็นค
Read more
LOGIN
