All Chapters of ประกายแสงหลังเหมันต์ หวนคืนแดนตะวันตก: Chapter 1 - Chapter 10

มิน่าเล่าตั้งแต่บุตรสาวลืมตาดูโลกจนถึงยามนี้ เซี่ยฉือจึงไม่เคยอุ้มลูกเลยสักครั้ง พอนึกถึงบุตรสาวที่ถูกเซี่ยฉือปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่พบหน้า ลูกก็ยังคงยื่นมือออกไปและอ้อนวอนขออ้อมกอดจากเขาด้วยแววตาเป็นประกายเสิ่นหมิงเวยรู้สึกอัดอั้นจนปวดร้าวในอกนางเพียงคิดว่าเซี่ยฉือเป็นคนนิสัยเคร่งขรึม ไม่ชอบหยอกล้อกับเด็กน้อย ดังนั้นนางจึงพยายามสั่งสอนบุตรสาวตัวน้อยไม่ให้ไปรบกวนผู้เป็นบิดาที่แท้เขาก็ยิ้มให้เด็กเป็น ทั้งยังปะเหลาะเด็กด้วยความใจเย็น เพียงแต่บุตรสาวของนางไม่ได้เกิดจากสตรีที่เขารัก จึงไม่ได้รับความรักความเมตตาจากเขาเลยแม้แต่น้อยเสิ่นหมิงเวยรู้สึกเพียงว่าภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่ามัว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ใบหน้าคลอไปด้วยหยาดน้ำตานางหลับตาลงอย่างสั่นเทา เช็ดน้ำตาจนแห้ง ยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมากระจ่างใส นางมองดูสตรีในเรือนที่สุดท้ายก็โอบกอดเซี่ยฉือไว้อย่างอดไม่ได้ ร้องไห้โฮจนไม่เป็นตัวเอง ส่วนเซี่ยฉือกอดนางไว้แนบแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมประหนึ่งได้ของรักกลับคืนมาเสิ่นหมิงเวยหันหลังเดินจากไป ก้าวไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยเมื่อกลับถึงจวนเซี่ย นางไ

ขณะมองดูซากลูกม้าในคอก บุตรสาวก็ร้องไห้จนสลบไสลไป สายตาหยุดตรงหญ้าในรางม้าที่ปะปนไปด้วยยี่โถ ใบหน้าของเสิ่นหมิงเวยยิ่งเคร่งขรึมลงนางมองดูพ่อบ้านและบ่าวชายหลายคนที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น น้ำเสียงเย็นชาจนน่ากลัว "ไม่มีใครยอมรับใช่หรือไม่ การปองร้ายทรัพย์สินของนายเป็นโทษหนัก ในเมื่อไม่มีใครยอมรับ เช่นนั้นก็ส่งตัวไปที่ว่าการให้หมด!"บ่าวชายอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีคนหนึ่งคุกเข่าเขยิบมาข้างหน้า เอ่ยปปากอย่างสั่นเทา "ฮูหยินขอรับ...เมื่อคืนบ่าวตื่นมาทำธุระ เห็นบ่าวรับใช้ข้างกายคุณชายน้อยเคยปรากฏตัวอยู่แถว ๆ คอกม้าขอรับ"เมื่อได้ยินข่าวนี้ เสิ่นหมิงเวยกลับไม่ได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อวานพวกนางเพิ่งมีปากเสียงกันเพราะม้าตัวนี้ วันนี้ม้ากลับถูกวางยาพิษจนตาย ช่างประจวบเหมาะเกินไปแล้วเสิ่นหมิงเวยอุ้มบุตรสาวกลับเรือนหน้าดำคร่ำเครียด หลังจากเชิญหมอมาตรวจว่าไม่เป็นอะไรแล้ว จึงสั่งให้แม่นมดูแลให้ดีจากนั้นนางก็พาบ่าวไพร่ตรงไปยังเรือนทิงจู๋เสิ่นหมิงเวยเขวี้ยงหญ้าที่ปนยี่โถลงต่อหน้าเฉิงเยวี่ยโหรว แล้วให้บ่าวชายเล่าสิ่งที่เห็นเมื่อคืนซ้ำอีกรอบนางก้าวไปข้างหน้า ออกแรงบีบขากรรไกรของเฉิงเยวี

เสิ่นหมิงเวยฝืนมองไปที่ประตู แสงสว่างที่พุ่งเข้ามาฉับพลันแยงตาจนนางแทบลืมตาไม่ขึ้นยังไม่ทันรอให้นางปรับตัว ก็ได้ยินเสียงของพ่อบ้าน "ฮูหยินขอรับ คุณหนูและคุณชายถูกคนร้ายลักพาตัวไปเมื่อคืน ยามนี้ใต้เท้ากำลังนำคนไปช่วยชีวิต จึงสั่งให้บ่าวรีบมารับท่านกลับจวนขอรับ"เสิ่นหมิงเวยหัวใจกระตุกวูบนางไม่สนใจความเจ็บปวดรวดร้าวบนร่างกาย โถมเข้าไปกระชากคอเสื้อของพ่อบ้านไว้แน่น แล้วเค้นถาม "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเนี่ยนเนี่ยนถึงถูกลักพาตัวไป"พ่อบ้านก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด "เป็นเสี่ยวหลิว คนเฝ้าประตูขอรับ...เขาคือบุตรชายคนเล็กของตระกูลหลิวที่ถูกสั่งให้ริบทรัพย์และลงอาญาในคดีลักลอบค้าของหนีภาษีที่เจียงหนานเมื่อสองปีก่อน นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะปิดบังชื่อแซ่ปะปนเข้ามาอยู่ในจวนเซี่ยได้นานถึงสองปี!"เสิ่นหมิงเวยหน้าซีดเผือดลงในพริบตา นางไม่กล้าคิดเลยว่าเนี่ยนเนี่ยนจะต้องพบเจอกับการทรมานเช่นไรนางกดข่มความขวัญเสียในอก ตาแดงก่ำจ้องมองพ่อบ้าน "พวกเขาอยู่ที่ใด พาข้าไปเดี๋ยวนี้!"พอเสิ่นหมิงเวยเร่งตามไปถึง ก็เห็นเนี่ยนเนี่ยนและลู่เฉิงโจวถูกเชือกม้วนแขวนไว้ริมหน้าผาตั้งแต่ไกล ๆ โจรลักพาตัวถือมีดสั้นค

พอเซี่ยฉือมาถึงจวนแม่ทัพ ก็ตรงเข้าไปเคาะประตูทันทีในจวนเงียบสนิท ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับใด ๆไฟโทสะพร้อมคำเค้นถามที่สุมอกเซี่ยฉือ บัดนี้ราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่ มอดดับลงในบัดดลเขากดข่มอารมณ์หลากหลายในใจเอาไว้ เอ่ยกับด้านในประตู "หมิงเวย ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า ข้าจะรออยู่ตรงนี้ รอจนกว่าเจ้าจะยอมพบข้า"การรอคอยนี้ เป็นการเฝ้ารอไปเต็ม ๆ หนึ่งคืนจนกระทั่งวันที่สอง ประตูบานใหญ่จึงค่อย ๆ เปิดออกพ่อบ้านของจวนแม่ทัพเดินออกมา เอ่ยกับเซี่ยฉือด้วยน้ำเสียงห่างเหิน "ใต้เท้าเซี่ย ท่านได้หย่าขาดกับคุณหนูของบ้านข้าแล้ว รบกวนท่านเชิญกลับไปเถิด"เซี่ยฉือรีบก้าวไปข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงดึงดัน "ข้าต้องการพบหมิงเวย ข้ามีเรื่องอยากจะถามนางด้วยตัวเอง""ท่านแม่ทัพพาคุณหนูกลับซีเป่ยไปแล้ว" พ่อบ้านกล่าวเพียงคำเดียว แล้วปิดประตูบานใหญ่ลงเซี่ยฉือตกตะลึง สมองว่างเปล่าขาวโพลนไม่ว่าจะเป็นพระราชโองการหย่าขาด หรือการที่เสิ่นหมิงเวยกลับซีเป่ย ทั้งหมดล้วนเกินความคาดหมายของเขาทั้งสิ้นนางไม่มีแม้กระทั่งคำลา ก็ละทิ้งทุกสิ่ง เดินทางไกลไปยังซีเป่ยแล้วจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดเซี่ยฉือนิ้วมือสั่นระริก เข

หลังจากตรากตรำเดินทางไกลนานกว่าหนึ่งเดือน ในที่สุดเสิ่นหมิงเวยก็ก้าวเข้าสู่เขตแดนซีเป่ยยามนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ ทุ่งหญ้าเขียวขจีอุดมสมบูรณ์ ฝูงวัว แพะ และลูกม้าวิ่งเล่นอย่างสำราญใจ เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวานางเลิกม่านรถขึ้น มองภาพเหตุการณ์ภายนอกที่คุ้นเคยในความทรงจำรู้สึกเพียงว่าจิตใจปลอดโปร่ง ความทุกข์ระทมราวกับสลายหายไปกับสายลม"ท่านแม่ ที่นี่คือซีเป่ยหรือเจ้าคะ" เนี่ยนเนี่ยนยื่นหน้าออกมาจากรถม้าด้วยเช่นกัน มองดูโลกภายนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสิ่นหมิงเวยอดยิ้มมุมปากไม่ได้ "ใช่แล้ว ที่นี่คือสถานที่ที่แม่เติบโตมาตั้งแต่เด็ก ต่อไปเนี่ยนเนี่ยนก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยนะ"เมื่อได้ยินบทสนทนาของสองแม่ลูก บิดาของเสิ่นหมิงเวยที่อยู่ด้านนอกก็หัวเราะเสียงดังกังวาน "เนี่ยนเนี่ยน ชอบที่นี่หรือไม่ วันข้างหน้าตาจะสอนเจ้าขี่ม้า ยิงธนูดีหรือไม่""ชอบเจ้าค่ะ!" เนี่ยนเนี่ยนฟังอย่างตั้งใจ ผงกศีรษะน้อย ๆ รับอย่างตั้งใจ "ข้ายังจะฝึกวรยุทธ์กับท่านตาด้วย เติบโตขึ้นจะได้ปกป้องท่านแม่ได้!""ดี ดี!" ชายชราได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่นออกมา ยามมองดูภาพอันอบอุ่นนี้ ได้ยินคำพูดเด็ก ๆ อันใสซื่อบร