ประกายแสงหลังเหมันต์ หวนคืนแดนตะวันตก

"ใต้เท้า ไว้ชีวิตเถิดขอรับ!" บุรุษผู้นั้นคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะอ้อนวอนขอชีวิตไม่หยุด

"ผู้น้อยสาบานว่าจะไม่เล่นพนันอีกแล้ว! ต่อไปจะเทิดทูนฮูหยินของตนเองประดุจบรรพบุรุษ ใต้เท้าโปรดเมตตาเว้นโทษผู้น้อยสักครั้งด้วยเถิด!"

เซี่ยฉือชำเลืองบุรุษผู้นั้นด้วยความรังเกียจปราดหนึ่ง แววตาเย็นชาประหนึ่งกำลังจ้องมองคนตาย

"ขายภรรยาใช้หนี้หรือ ข้าไม่กล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายนิ้วด้วยซ้ำ แล้วอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมากกขี่ข่มเหงนาง

ต่อจากนี้หอจุ้ยฮวาแห่งนี้ก็คือที่ซุกหัวนอนของเจ้า ลากมันออกไป!"

แม่เล้าไม่รอให้เซี่ยฉือออกคำสั่ง ชี้นิ้วสั่งการให้ลูกน้องลากตัวบุรุษผู้นั้นออกไปอย่างมีไหวพริบทันที

"ใครใช้ให้เจ้าไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเล่า! ต่อไปหากกล้ามาก่อเรื่องในหอจุ้ยฮวาของข้าอีก ระวังหนังหัวเจ้าไว้แล้วกัน!"

สายตาของเซี่ยฉือหยุดอยู่บนตัวแม่เล้าซึ่งกำลังประจบประแจงอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น "ข้าพาคนไปหนึ่งคน ย่อมต้องคืนให้เจ้าหนึ่งคน คนผู้นี้ให้อยู่ที่นี่เสีย ดูแลเขาให้ดี ๆ ด้วยเล่า"

เมื่อฟังออกถึงการเตือนขู่ในน้ำเสียงของเซี่ยฉือ แม่เล้าก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง พยักหน้ารับคำซ้ำ ๆ "เจ้าค่ะ ๆ !"

"โชคดีที่นางไม่เป็นไร ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้หอจุ้ยฮวาของเจ้าหายไปจากเมืองหลวงเสีย" เซี่ยฉือหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงฟังดูอันตราย

แม่เล้าหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หยาดเหงื่อเม็ดโตเท่าถั่วผุดขึ้นที่หน้าผากแล้วไหลหยดลงมาหยดแล้วหยดเล่า

จนกระทั่งเซี่ยฉือเดินจากไป แม่เล้าถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างแรงเฮือกหนึ่ง "เกือบตายแล้วไหมเล่า ใครจะไปคิดว่าแม่นางน้อยผู้นั้นจะเป็นสตรีที่ใต้เท้าเซี่ยเคยรักปานแก้วตาดวงใจ ได้ยินว่านางออกจากเมืองหลวงไปแล้วไม่ใช่หรอกหรือ ใครจะคิดว่านางดันแต่งกับผีพนันเช่นนั้น น่าสงสารยิ่งนัก"

เสิ่นหมิงเวยหูดี ยามได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ ของแม่เล้า นางก็รู้สึกหนักใจเล็กน้อย

เมื่อเจ็ดปีก่อนนางติดตามบิดาจากซีเป่ยกลับมาสู่เมืองหลวง ปีถัดมาก็แต่งงานกับเซี่ยฉือ หลายปีมานี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเซี่ยฉือพัวพันกับสตรีอื่น

ขณะมองแผ่นหลังของเซี่ยฉือที่เดินลับไป เสิ่นหมิงเวยก็ก้าวเท้าเดินตามไป

หลังจากเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ สองสามแห่ง เซี่ยฉือก็เดินเข้าไปในโรงทำเต้าหู้ซอมซ่อแห่งหนึ่ง

เสิ่นหมิงเวยมองผ่านรอยแง้มของประตู ก็เห็นสภาพการณ์ภายในเรือนได้อย่างชัดเจน

สตรีแต่งกายเรียบง่าย ใบหน้ายังมีรอยเขียวช้ำที่ยังไม่จางหาย กำลังก้มเอวโม่หินอันหนักอึ้งอย่างคล่องแคล่ว

เซี่ยฉือสีดึงตัวสตรีผู้นั้นออกมาด้วยสีหน้ามืดมน ถลึงตาจ้องนางเขม็ง "เจ้ายอมทนทุกข์ทรมาน แทนที่จะยอมอยู่กับข้าอย่างนั้นหรือ"

สตรีผู้นั้นชักมือกลับตามสัญชาตญาณ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งราวกับตกใจ

"ใต้เท้าเซี่ย โปรดสำรวมด้วย ยามนี้ท่านและข้าต่างก็มีครอบครัวกันแล้ว"

เซี่ยฉือคล้ายถูกยั่วโมโหจากสตรีผู้นั้น กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อัดอั้นไปด้วยความโกรธ "ครอบครัว? ครอบครัวที่เจ้าว่าก็คือสามีที่ขายเจ้าเข้าหอนางโลมเพื่อใช้หนี้น่ะหรือ"

สตรีผู้นั้นหน้าซีดเผือด "ขอบคุณใต้เท้าที่ช่วยเหลือ ต่อไปข้าจะพาลูกไปใช้ชีวิตให้ดี ท่านเองก็ควรจะดูแลภรรยาและบุตรของตนเองให้ดีเช่นกัน..."

"ใช้ชีวิตให้ดีหรือ" เซี่ยฉือเอ่ยขัดนาง เดินเข้าไปประชิดตัว เค้นถามพร้อมขอบตาแดงก่ำ "ใช้ชีวิตให้ดีแล้วเหตุใดบิดามารดาเจ้าถึงยอมรับสินสอดก้อนใหญ่แล้วส่งเจ้าแต่งงานกับผีพนันนั่น ใช้ชีวิตดีแล้วเหตุใดเจ้าถึงถูกผีพนันนั่นขายเข้าหอนางโลมเล่า"

เมื่อต้องเผชิญกับการเค้นถามของเขา สตรีผู้นั้นกัดริมฝีปากแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลหยดลงมาหยดแล้วหยดเล่า

ทันใดนั้น เด็กชายอายุราว ๆ ห้าขวบคนหนึ่งก็พุ่งตัวออกมา พลักเซี่ยฉือออกไปสุดแรง "ห้ามรังแกท่านแม่นะ!"

เด็กชายมองเซี่ยฉือด้วยสีหน้าหวาดระแวง ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังแยกเขี้ยวโบกกรงเล็บปกป้องผู้เป็นมารดา

เซี่ยฉือกดข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก ย่อตัวลงพลางฝืนยิ้มออกมา แล้วอธิบายอย่างใจเย็น "โจวโจว ท่านลุงไม่ใช่คนเลวหรอกนะ คนเลวที่รังแกท่านแม่ถูกท่านลุงลงโทษไปแล้ว ต่อไปให้ท่านลุงดูแลแม่กับเจ้า ดีหรือไม่"

เด็กชายคล้ายรับรู้ได้ถึงความปรารถนาดีของเซี่ยฉือ ใบหน้าที่ตึงเครียดจึงผ่อนคลายลง เด็กน้อยหันกลับไปดึงขาขากางเกงของนาง พลางมองเซี่ยฉือด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เซี่ยฉือยืนขึ้นมองสตรีที่กำลังร้องไห้ ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

"เมื่อก่อนเจ้าได้ยินว่าข้ามีสัญญาหมั้นหมาย จึงไม่เปิดโอกาสให้ข้าอธิบาย ทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่งว่าไปเจียงหนาน หลายปีมานี้ข้าอาศัยโอกาสตรวจราชการออกตามหาเจ้าทั่วทุกแห่งหนในเจียงหนานแต่กลับไร้ร่องรอย ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวงมาโดยตลอด ทั้งยังแต่งงานมีบุตร... หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้ตกอยู่ในอันตราย เจ้าก็คงจะไม่ติดต่อข้าไปอีกตลอดกาลเลยใช่หรือไม่"

เซี่ยฉือลูบไล้แก้มของสตรีผู้นั้น ช่วยซับน้ำตาให้นาง น้ำเสียงอ่อนโยนลง

"เยวี่ยโหรว คนที่ข้ารักมีเพียงเจ้าเสมอมา ในใจข้าเจ้าต่างหากคือภรรยาของข้า บุตรของสตรีตระกูลเสิ่นคนนั้นก็ไม่ใช่ความตั้งใจของข้า หากคืนนั้นข้าไม่เมามายจนมองนางเป็นเจ้า...ก็คงไม่เกิดความผิดพลาดเช่นนั้น"

เสิ่นหมิงเวยชาทื่อไปทั้งร่าง ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดถังใหญ่

เลือดเนื้อเชื้อไขที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือน เขากลับพูดว่าเป็นเพียง 'ความผิดพลาด' อย่างนั้นหรือ ดูแลจัดการงานในเรือนแทนเขา กตัญญูต่อพ่อแม่สามี จัดการจวนเซี่ยจนเป็นระเบียบเรียบร้อย สุดท้ายแล้ว ในใจเขา นางกลับไม่คู่ควรจะเป็นภรรยาของเขาอย่างนั้นหรือ